Tot mijn spijt moet ik mededelen dat ik niet naar de release-party ga vanavond.

Ik was laat terug uit Amsterdam en een geniepig verkoudheidsvirus is m'n systeem binnen gesneakt. Aangezien het gisteren ook al laat was geworden en ik morgen alweer op reis moet, zag ik het niet zitten om vannacht tot 3 uur in een drukke omgeving bier te lopen hijsen. Wel jammer, want ik had ergens wel zin in het uitstapje. De vriend van m'n zus is overigens een hele aardige gozer. In de band is hij 'Zed'.
M'n tripje naar Amsterdam verliep niet geheel vlekkeloos. Op Rotterdam Centraal moest ik de trein naar Schiphol hebben (en daarvandaan de boemel naar Duivendrecht). Toen ik in de stationshal liep, besefte ik opeens dat ik tot dat moment alleen maar een banaan had gegeten en dat m'n maagje toch wel erg rammelde. Het bord in de stationshal gaf aan dat de trein 5 minuten vertraging had, dus ik had mooi de gelegenheid om nog wat eten te kopen. Toen ik op het perron arriveerde, reed de trein voor m'n neus weg. Bummer. Bleek dat niet de trein naar Schiphol 5 minuten vertraging had, maar de trein naar Amsterdam CS. Die besloot ik maar te nemen, hoewel ik eigenlijk richting Schiphol moest. In sneltreinvaart werkte ik 6 muesli-repen en een koffiebroodje naar binnen, en voelde ondertussen de verkoudheid m'n luchtwegen in bezit nemen. Ik kreeg met de minuut minder zin in het sollicitatiegesprek, even flitste het door me heen om maar weer naar huis te gaan. Maar dat zou een beetje al te zwak zijn, een Pleun laat zich niet zo makkelijk kisten natuurlijk.
Ik bleef dus zitten c.q. liggen. De conducteur controleerde m'n kaartje en daar was ik blij om, omdat ik van plan was om te blijven zitten tot Amsterdam. Tussen Leiden en Amsterdam CS was m'n kaartje niet geldig, in Leiden had ik eigenlijk moeten overstappen. Maar daar had ik geen zin in. Na Haarlem gepasseerd te zijn kwam de ijverige conducteur echter voor een tweede keer controleren, potverdorie. 'U heeft me al gecontroleerd' zei ik met een pokerface en geheel naar waarheid, waarop de man doorliep. Ik hoefde dus m'n bliksemsnel ingestudeerde verhaaltje niet af te draaien.
In Amsterdam aangekomen nam ik de metro naar Gein (nee, dit is geen geintje). Ik was inmiddels al te laat en had, ietwat overmoedig, geen telefoonnummer van het bureau bij me. In de metro werd ik door de mevrouw waarmee ik de afspraak had gebeld. Waar ik bleef. Ik brabbelde iets van 'reis in de soep gelopen' en 'ik ben er over een kwartiertje'. Het was allemaal geen probleem, de mevrouw was denk ik allang blij dat ik nog op kwam dagen. Het gesprek ging uiteindelijk best aardig, het was orienterend en niet gericht op een specifieke functie. Zulke gesprekken zijn altijd leerzaam, ik ben namelijk geen ster in het mezelf verkopen (wel in het mezelf in de nesten werken). Op de terugweg belde ik op station Duivendrecht m'n lieftallige zuster dat ik niet naar de release-party ging. Op Schiphol overwoog ik even om een vliegtuig te pakken naar het zonnige zuiden, maar uiteindelijk belandde ik toch weer thuis achter de pc. Zometeen komt Pulpeet, joepieee!
Toen ik op Schiphol was belde m'n moeder trouwens. 'Waar ben je, ik heb je thuis ook al gebeld'. Pleun: 'Ik sta op Schiphol, heb een vliegtuig geboekt naar Marokko.' 'Waat?' Pleun: 'Geintje.'