Eindelijk weer tijd voor een update. Of eigenlijk, dinsdag had ik dat ook wel, maar mijn dag van toen was het vermelden niet waard. Voor nu dan mijn woensdag, wie weet later vandaag ook vandaag nog.
Hoe moet een schrijver beginnen met de dag van gisteren? Ik weet het niet. Mijn dag was ergens triest, doch ik voelde mij gelukkig. Hoe valt dat te rijmen? Hoe valt dat uit te leggen? Wel laat ik maar gewoon beginnen. Misschien dat jullie als mijn lezers kunnen lezen wat ik niet kan beschrijven.
Voor het eerst dit jaar ging ik met ontbijt achter de kiezen naar practicum. De laatste dag. De dag van de functioneringsgesprekken. In de eerste ronde was ik het lijdend voorwerp. Mijn functioneren werd besproken. Eigenlijk kan ik wel tevreden zijn, eigenlijk het enige echte kritiekpunt was dat ik een beetje te zelf-kritisch was
. Oftewel, ik beoordeelde mijzelf minder dan dat anderen vonden dat ik het deed. Een aantal van mijn kritiekpunten klopten wel, maar waren minder erg dan ik ze vond. Of anders gezegd, schrijf ik steeds op als aandachtspunt terwijl het vaak wel goed gaat. Maar ja, ik heb bijvoorbeeld een lage stem, dus articulatie en monotomie zijn zodoende altijd belangrijk. Wat ook nog erg handig was is dat in de derde ronde, waarbij ik feedback op een functioneringsgesprek moest geven, mijn trainster vond dat ik goede feedback gaf. Kijk, das handig. Haar mening over mijn presteren is van belang bij de sollicitatie voor de trainersopleiding. En als zij positief over mij is, dan is dat een pré. Later vroeg ik namelijk aan haar of haar mening gevraagd werd bij de sollicitatieprocedure. Dat was het geval. Ze moest lachen toen ik zei dat ik niet wist of dat nou een pré was. Daar kan ik nou ook weer niet veel mee
. Maar toch was ik na afloop een beetje triest. Het practicum is over. Geen leuke oefeningen meer. Geen verdere oefening in mijn vaardigheden. Niet meer met die leuke mensen werken. Niet meer babbelen met mijn trainster. All good things have to end... Eén lichtpuntje. Dinsdagavond gaan we met z'n allen uit eten
De middag bestond uit een bijzonder saaie bijeenkomst over stages, scripties en werkstukken. Wanneer je ver begint te komen in je studie worden die dingen toch eens relevant. Dus ging ik met de rest van mijn practicumgroepje maar naar die bijeenkomst. De eerste twintig minuten waren nuttig. De studiecoördinator vertelde de basisdingen die je moet weten. Daarna was er een workshop over scriptie-schrijven. Volgens mij heb ik nog nooit zo'n zinloze workshop meegemaakt. De workshopleidster was erg traag, had niets te melden wat wij niet al zelf hadden verzonnen en deed alsof alles veel erger was dan het is. En ik heb mijn scriptie al geschreven, dus enig recht van spreken heb ik wel. Daarna waren er vier stage/werkstuk verhalen van studenten. Vooral de laatste was erg interessant; de trainersopleiding
. Daarna was er nog kort een borrel.
Eén ding uit die borreltijd is het vermelden waard. Ten tijde dat ik het gesprekspracticum volgde, kreeg ik één training (3uur) een gasttraining van twee dames. Eén van deze dames was degene die tijdens de bijeenkomst wat vertelde. Nu wil het geval dat ik twijfelde of zij het wel was die toen de training gaf. Maar het was een mooie vrouw, net als die trainster van toen, dus ik heb de stoute schoenen maar aangetrokken en heb aan haar gevraagd of zij het was. Ze was het dus. Ze had me al meteen zien zitten. Die vlaag van herkenning die ik dacht gezien te hebben, bleek te kloppen. Ik moet toegeven, het samen borrelen daarna was zeker gezellig. Ze gaat nog een vakje volgen dit jaar wat ik ook ga volgen, dus wie weet... kom ik haar nog eens tegen. Eén opvallend ding wil ik nog vermelden, of eigenlijk, misschien was dat wel het belangrijkste voor mijn ego. Blijkbaar had mijn gedrag ten tijde van het gesprekspracticum meer impact op haar dan haar wonderschone uiterlijk op mij. Zij herkende mij onmiddelijk, ik haar na enig twijfelen. Is het nu echt zo bijzonder, dat ik bloedserieus kan vertellen dat mijn moeder een honds is? zodat een jaar na dato, zonder mij gezien te hebben, ik meteen herkend wordt?
Het verhaal wordt alweer te lang, dus ik zal de avond kort houden. We hadden een extra algemene ledenvergadering (ALV) op de studentenvereniging, daar acht leden afscheid namen. Er waren mooie afscheidsbrieven, er was gratis bier en om twee uur hield ik het voor gezien. Niet geheel vrijwillig. Er waren sommigen onder ons die persé in de soos moesten roken, terwijl zij weten dat ik er niet tegen kan. Het gevolg moge duidelijk zijn..., het is lang geleden dat ik in de woensdagnacht zo vroeg op bed lag.
