IntermissionOp de middelste dag van haar studieweek statistiek was het even pauze.... niet omdat ze dat zo gepland had, maar omdat anderen dat zo gepland hadden. Ze had een brief geschreven naar Japie Krekel om te vertellen dat ze niet verder ging met muziek maken. En ze moest haar zware accordeon meenemen daarnaartoe én ze moest naar het Universitair Medisch Centrum in de volksmond: 't Academisch, maar omdat de Academie ook al bijna dezelfde naam had, werd het veranderd in 'Universitair' in plaats van 'Academisch'.
Was er iets veranderd? Nee, maar dingen moesten om de zoveel tijd nou eenmaal een andere naam hebben, dan leek alsof er vooruitgang geboekt werd. Mensen die in dat ziekenhuis werkten waren per slot van rekening niet voor niets ambtenaar. (Toch, Repelsteeltje??
)
In ieder geval woonde Japie Krekel vlakbij het ziekenhuis in het midden van het Bos. Dus daarom ging ze eerst naar Japie Krekel om daar haar zaken af te handelen en daarna gelijk door naar het UMCG om klappers op te halen voor haar vak "
Criminalistiek" dat de week erop van start zou gaan. De professor in de forensische geneeskunde was erg aardig en vroeg haar wat ze studeerde. Hij glimlachte.
"Ah, psychologie!"
"Ah! Neuropsychologie! Wat leuk! Jullie hebben hier ook regelmatig college, niet?"
"Die halen altijd de beste cijfers". Ze babbelden nog gezellig wat en Roodkapje zag het college helemaal al zitten.
Er was één klein puntje: ze had op precies hetzelfde tijdstip een ander belangrijk vak, namelijk "
Human Factors". Ze snapte de roostermakers nooit goed. Als ze van meerdere richtingen vakken moest volgen (en dat was weleens verplicht, want de differentiatie bestond uit minimaal 2 vakken uit minimaal 2 richtingen, terwijl er 6 differentiatievakken gevolgd moesten worden), waarom plande men dan de verschillende vakken VAN HETZELFDE JAAR, OP HETZELFDE TIJDSTIP? Dat was toch helemaal niet handig? Ze zou Criminalistiek zeker volgen, want de twee klappers hadden haar 40 schelpjes gekost, die ze vooruit had moeten betalen om van inschrijving van het populaire vak verzekerd tezijn. En Human Factors was min of meer verplicht. Ze zou zich namelijk gaan specialiseren op dat gebied....
Toen ze in de studiegids opzocht wat voor literatuur er gevraagd werd en eens ging nazoeken hoeveel dat dit keer weer ging kosten schrok ze zich wezenloos. Het boek, dat voor de cursus gebruikt ging worden kostte maar lief 92 schelpjes! Een waar fortuin!!
Twee-en-negentig schelpjes... dat waren ongeveer 2 'normale' studieboeken. En het boek van het blok daarna ging 85 schelpjes kosten (Klinische ontwikkelingsneurologie). Haar vader was altijd verbaasd over het feit dat zijn dochter nooit genoeg geld voor haar studie had. Nou, dat kwam dus hierdoor!
Ze zette 92 schelpjes opzij in een spaarpotje en bestelde het boek. Maar zien hoe ze ging rondkomen dan.... *slik*
Ze was wel ergere dingen gewend... boze brieven van instanties en rekeningen die ze echt niet kon betalen vanwege dure studieboeken en het leven dat verder ook wel duur was. Het gebeurde wel vaker dat haar studieboeken en college geld goed waren voor 60% van haar maandelijkse toelage, huur en verzekeringen eraf en Roodkapje was weer blut...
Ze liep nog langs de personeelswinkel van het UMCG waar om schoonmakers gevraagd werd. Ze nam een papier mee en besloot een sollicitatiebrief te gaan schrijven, wetende dat de masteropleiding van haar vakgebied er niet goedkoper op ging worden.
Ze liep even door het Bos, en zag een heel schattig winkeltje op de hoek van het Schuitendiep en het Sint Janspad. "De Boemerang" heette het. En het was een 'country store'. Roodkapje stond watertandend naar de etalage te kijken. Er stonden hele leuke vierkante crème aardewerken potjes "suiker" "thee" "koffie" die zo weggelopen konden zijn uit grootmoeders keuken. Roodkapje had een zwak voor voorraadbussen en bewaarblikken. Ze kocht bij de Simon Lévelt weleens thee, maar dan was het haar meer om het blik te doen dan om de thee, want je moest toch een goede smoes hebben om een leuk blikje te kopen?
Even later kwam ze voorbij een spelletjeswinkel. Roodkapje was blij dat ze geen schelpjes bij zich had, want er stonden toch leuke spelletjes in de winkel! Van die 3D puzzels met twee touwtjes een ring en een houten blok en dat kon dan in- en uitelkaar, het duurde alleen even om erachter te komen hoe... en Carcassonne in verschillende edities en ze hadden een spelboek van Dungeons & Dragons, een van haar favoriete spellen. Nou ja, teveel om op te noemen.
Ze nam snel een paardentram en ging naar huis. Het wandelen door de stad had haar goed gedaan. Ze ging zich vermaken met Supaplex (een DOS-spelletje uit de oude doos). Computerspelletjes zagen er steeds gelikter uit tegenwoordig (Grand Theft Auto, Civilization 3 en Splinter Cell waren momenteel favoriet bij Roodkapje), maar er ging toch niks boven good old Supaplex
