Weblog "Het Sprookjesbos" [deel 5]

[Zijnkind]

quote:

Roodkapje schreef op 13 maart 2005 om 16:02:
De meeste oude spellen konden in DOS ge-emuleerd worden, en het duurde inderdaad niet lang om haar favoriete spelletje van vroeger te vinden, inclusief emulator....
misschien was ze tegenwoordig wel aan snelheid gewend geraakt en waren die dingen vroeger echt zo langzaam...

Ik herinner me de extreem lange laadtijden van volgende levels. F15 flightsimulator op een 386 met dos betekende minstens 30 seconden wachten totdat je na een crash weer verder kon spelen.

[Roodkapje]

Gelukkig heb je daarvoor in DOSbox de knopjes <ctrl-F12> (CPU cycles omhoogschroeven) en <ctrl-F8> (framerate omhoog). Gaat het vanzelf sneller.

Enneh... Alfredt: ik ben geen concurrentie voor jou hoor. Het duurt nog wel even voordat ik übernerd ben. Jij bent typisch iemand die het volgende bord op z'n deur heeft:

edit:Ik hoorde net dat ik al van Alfredt heb gewonnen: windowsgebruikers zijn namelijk nepnerds. " class="smiley"  />

[Wybo]

gewoon goed je best doen

[Roodkapje]

Ik kijk wel uit... het enige wat ik nu nog moet is een nieuw toetsenbord met notebook-toetsen. Dat typt lekkerder. Nou dan koop ik gelijk een leuke, en hij geeft nog licht in het donker ook!




_{niet dat ik dat nodig heb: ik type blind}

[AVee]

quote:

Roodkapje schreef op 14 maart 2005 om 12:32:
Enneh... Alfredt: ik ben geen concurrentie voor jou hoor. Het duurt nog wel even voordat ik übernerd ben. Jij bent typisch iemand die het volgende bord op z'n deur heeft:

Alfredt übernerd?!
Überuser bedoeld je, die stomme windowsgebruiker
" class="smiley"  />

[Wybo]

ow ja als nerd moet je natuurlijk netjes in de pas lopen met linux he.... ook al heb je er misschien wel minder aan dan aan windows, toch moet je linux gebruiken

[AVee]

quote:

Alfredt schreef op 14 maart 2005 om 14:17:
...
ook al heb je er misschien wel minder aan
...

Wat is dat nou voor [beep] argument! Alsof software ooit bedoeld is geweest om 'nuttig' te zijn. "Just because you can" is de enige rechtvaardiging voor een nerd.

[Roodkapje]

Zie je wel, een duidelijk geval van verkeerde vrienden enzo...  

[Roodkapje]

Boekbespreking Alister McGrath - Onderweg; Pelgrims in het land van de Geest (slot)

De wildernis: mislukking
Falen is een van de meest ontmoedigende wilderniservaringen die er bestaan volgens McGrath. Hij gebruikt hierbij het bijbelse voorbeeld van Petrus die Jezus tot drie keer toe loochent. Toch was dit voor Petrus niet het einde. Hij werd inderdaad de rots, maar pas na deze wilderniservaring. Hij zou Jezus niet nog eens loochenen: hij stierf omstreeks 64 als martelaar in Rome. McGrath roept ons op van dit voorbeeld te leren en laat ons meeliften met Alexander MacLaren (1826-1910).

De bemoediging die we van MacLaren krijgen bestaat uit de uitdaging om toe te geven dat ons denken over ons falen gevormd is naar de normen van de ereld en niet naar de waarden en gedachten van het evangelie. Onze houding ten opzichte van mislukking laat zien, dat wij door de geest van deze tijd te pakken zijn genomen, terwijl we ons hadden moeten overgeveven aan de Geest van Christus. MacLaren daagt ons dus uit onze visie op mislukking te heroverwegen: het is niet louter negatief, maar een sleutel naar geestelijke groei.

De oase: rust
Waarom voelen mensen zich schuldig als ze rust nemen? Waarom denken mensen dat het ongepast is om zich te ontspannen? Volgens McGrath is dat omdat veel mensen van mening zijn dat ieder uur dat ze van de goede God krijgen nuttig besteed moet worden aan (bijvoorbeeld) werk. Maar wat gebeurt er als we zo bezig gaan? God komt in de marge van ons leven terecht omdat we zo hard moeten werken.
De Bijbel gaat er heel anders mee om, neem bijvoorbeeld Psalm 62:2: "Waarlijk, mijn ziel keert zich stil tot God". Een ander voorbeeld is dat van Maria en Martha: "Martha, Martha, leg je bezem neer..."
Rust is niet iets dat je overkomt, je moet het nemen. Dat is misschien wel een van de meest verwarrende aspecten van het christelijk geloof, aldus McGrath, dat voor rust discipline nodig is.
De volgende lift gaat ook over het je ontspannen in de nabijheid van God om te herstellen en te vernieuwen: een lift van Susanna Wesley (1669-1745; moeder van van negentien kinderen, onder wie John en Charles). Als iemand wist wat een druk leven was, dan was zij het wel. Haar dagboek is in dat opzicht opmerkelijk: praktische wijsheid gaan samen met diepzinnige geestelijke overpeinzingen. Ze had het nodig om God te ervaren.
In een overpeinzing over de zondag blijkt dat ze het als een geluk en een gebod tegelijkertijd ziet. Velen van ons voelen zich schuldig wanneer zij niet iets doen dat aantoonbaar resultaat oplevert. Susanna herinnert ons eraan dat tijd met God zowel luxe als noodzaak is.

Het derde traject: de verlossing
Door de zonde leven wij in ballingschap en zijn we afgesneden van ons vaderland. We moeten verlost (bevrijd) worden om weer terug te komen. De verlossing is daarmee een van de meest opzienbare en verbazingwekkende them's van het christelijke geloof, aldus McGrath. Het is moeilijk om de verlossing van de wereld te begrijpen. Hij citeert het beroemde gezang 'Alle roem is uitgesloten' om dat nog eens extra te onderstrepen. Hij legt het beeld van de verlossing uit met een ander beeld, namelijk die van ontvoering. Stel je wordt ontvoerd. Je kunt wel worden vrijgelaten, maar daarvoor moet eerst een losgeld betaald worden. Daar zit je dan. Zou er iemand zoveel geld voor je over hebben dat hij/zij je vrij wil kopen? Heeft iemand überhaupt zoveel geld? En als dat het geval blijkt te zijn, stel je dan voor hoe je je zou voelen om weer vrij te zijn... dat is verlossing. Precies hetzelfde heeft God voor ons gedaan: we waren ontvoerd naar het Rijk van de duisternis, we konden alleen vrijgekocht worden door het bloed van de Zoon, daardoor, en alleen daardoor zijn we nu werkelijk vrij en op weg naar huis, naar het Koninkrijk van God.

Om dit beeld uit te werken krijgen we een lift van Isaac Watts (1674-1748). Aan de hand van één van de meestgeliefde gezangen van Isaac Watts "O kostbaar kruis, O wonder Gods" (Lied 192) kunnen we mediteren over de verlossing.

"Als wij God prijzen met liederen, tekenen we tegelijkertijd zijn onschatbare liefde die Hij ons in de verlossing van de wereld heeft getoond; en we gaan opnieuw inzien hoe groot de prijs is gewst di daarvoor is betaald door degene, die zijn leven voor onze verlossing heeft gegeven. Als wij onze Verlosser prijzen, is zowel ons verstand als ons gevoel daarbij betrokken. Watts' gezang gringt ons ertoe, onze Verlosser te danken en te dienen. Tijdens onze reis is dat een bron van grote bemoediging. " (p. 90)

[Roodkapje]

De wildernis: angst
De reis is zwaar en uiteindelijk krijgen we door vermoeidheid te maken waarmee iedereen op een gegeven moment te maken krijgt: angst. Hoe weten we dat God te vertrouwen is? Dat is een steeds wederkerende vraag. Het gaat zoals bij het volk Israël. Ze trekken door de wildernis omdat ze te horen gekregen hebben dat ergens ver weg achter de horizon een land van melk en honing ligt. Ze zijn jarenlang onderweg, de enige herinneringen zijn die van de wildernis en vaag die van Egypte. Van het vruchtbare land achter de horizon is nog geen spoor te bekennen...
Wat ze goed kunnen gebruiken is vertrouwen, vertrouwen in de toekomst, vertrouwen op Gods belofte. Wij zijn net zo, we moeten op Gods belofte vertrouwen, die Hij in zijn Woord geopenbaard heeft

1 Korinthiërs 15:50-57, Statenvertaling (1977)

quote:

(50) Doch dit zeg ik, broeders, dat vlees en bloed het Koninkrijk Gods niet beërven kunnen, en de verderfelijkheid beërft de onverderfelijkheid niet. (51) Ziet, ik zeg u een verborgenheid: wij zullen wel niet allen ontslapen, maar wij zullen allen veranderd worden; (52) In een punt des tijds, in een ogenblik, met de laatste bazuin; want de bazuin zal slaan, en de doden zullen onverderfelijk opgewekt worden, en wij zullen veranderd worden. (53) Want dit verderfelijke moet onverderfelijkheid aandoen, en dit sterfelijke moet onsterfelijkheid aandoen. (54) En wanneer dit verderfelijke onverderfelijkheid zal aangedaan hebben, en dit sterfelijke onsterfelijkheid zal aangedaan hebben, alsdan zal het woord geschieden, dat geschreven is: De dood is verslonden tot overwinning. (55) Dood, waar is uw prikkel? Hel, waar is uw overwinning? (56) De prikkel nu des doods is de zonde; en de kracht der zonde is de wet. (57)  Maar Gode zij dank, Die ons de overwinning geeft door onze Heere Jezus Christus.

Tekstverwijzingen:
[15:50] Joh 1:13; [15:51] 1 Thess 4:16; [15:52] Matt 24:31. 1 Thess 4:16; [15:53] 2 Kor 5:4; [15:54] Jes 25:8. Hos 13:14. Hebr 2:14; [15:57] 1 Joh 5:5

Een lift van John Bunyan (1626-1688) "De Christenreis". Dit is een allegorisch verhaal en in het tweede deel gaat het over reizigers die op de "Koninklijke Weg" gingen. Een van hen is Groothart en op een gegeven moment moeten ze langs leeuwen. Nadat de bewakers van de leeuwen zijn uitgeschakeld komen ze bij de leeuwen, maar: "De leeuwen waren geketend en konden van zichzelf niks doen." De leeuwen waren dus beperkt in hun vrijheid, ze konden hun slachtoffers niet te pakken krijgen, buiten hun bereik waren ze dus veilig. Iemand was hun voorgegaan en had hun vijanden gebonden. De verwijzing naar het werk van Christus is natuurlijk duidelijk. Een bekend lied gaat hier ook op door:

Hymn 27: Abide with / Lied 392: Blijf mij nabij

Abide with me, Fast falls the eventide. The darkness deepens; Lord, with me abide. When other helpers fail And comforts flee, Help of the helpless, Oh, abide with me. (...) 7. I fear no foe, With thee at hand to bless; Ills have no weight, And terars no bitterness. Where is death's sting? Where, grave, thy victory? I triumph still, If thou abide with me!

Blijf mij nabij, wanneer het duister daalt, De nacht valt in, waarin geen licht meer straalt. Andere helpers, Heer, ontvallen mij. Der hulpelozen hulp, wees mij nabij. (...) Ik vrees geen kwaad, want bij mij is de Heer. Tranen en leed zijn nu niet bitter meer. Waar is uw prikkel, dood, wat dreigt ge mij? Ik triomfeer, mij is de Heer nabij.

De oase: de gemeenschap der heiligen
Het leven als vreemdeling, buitenstaander kan moeilijk zijn. Daarom hoeven we de reis niet in ons eentje te ondernemen. God geeft ons medereizigers. Terwijl we samen onderweg zijn mogen we genieten van de aanwezigheid van anden. Dat is geen luxe maar noodzaak: we halen het einde van de reis niet als we die alleen ondernemen. Het is ook daarom dat Paulus in zijn brief aan de Korinthiërs zo hamert op de gemeenschapszin. Waarom is de gemeenschap der heiligen zo belangrijk  voor onze geestelijke groei? Waarom is gezelschap op onze reis te verkiezen boven eenzaamheid? Volgens John Wesley is niets zo onchristelijk als een eenzelvig christen. Is dat echt zo, of overdrijft Wesley niet een beetje?

Het hoofdthema van het boek geeft al een beetje antwoord op die vraag. Onze reisgenoten waren mensn die met hun boeken nieuw licht en neiuwe leven in ons geloofsleven kunnen brengen. Maar er is nóg een categorie mensen aan te wijzen, namelijk de levende gelovigen om ons heen, onze buurman, onze kinderen... De gemeenschap der heiligen is een goddelijk geschenk, waaruit Gods genadige ondersteuning blijkt. Dit idee wordt uitgewerkt door mee te liften met Dietrich Bonhoeffer (1906-1945), die in 1945 in een Duits concentratiekamp werd geëxecuteerd vanwege het prediken van het authentieke christendom.

In "Gemeinsames Leben" (NL: Leven met elkander; UK: Life Together) en "Nachfolge" (NL: Navolging; UK: The Cost of Discipleship) brengt Boenhoeffer de voorrechten en zegeningen naar vooren die verbonden zijn met de christelijke broederschap en gemeenschap. Bonhoeffer benadrukt dat het christelijk leven zich niet afspeelt 'in de afzondering van het kloosterbestaan', maar veeleer 'midden tussen de vijanden'. In de oproep van Zacharia 10:9 om ons als volk van God over de wereld te verspreiden zit zowel een vloek als een zegen: een vloek omdat we door verstrooiing in een isolement kunnen raken en een zegen omdat de kinderen van God nu overal aanwezig zijn om zo het zaad van het geloof te kunnen verspreiden. Het belang van de christelijke gemeenschap is het bevestigen van de belofte en het tegengaan van de vloek (d.i. voorkomen dat er christenen in een isolement geraken).

Uit het leven en werk van Dietrich Bonhoeffer kunnen we dus meenemen dat we moeten leren om de zegen van de gemeenschap der heiligen te zien. We hebben de steun en troost van die andere mensen keihard nodig. Het is onmogelijk om in je eentje christen te zijn. Je redt de weg naar Gods Koninkrijk nooit in je eentje. Hieruit kunnen we nieuwe moed putten en verder gaan op reis naar het nieuwe Jeruzalem.

[Roodkapje]

Het vierde traject: de voleinding
Het einde van de reis komt in zicht, en de verwachtingen raken hooggespanen. Vergelijk Deut 34:4. "Dit is het land, dat Ik Abraham, Isaak en Jakob onder ede beloofd heb met deze woorden: aan uw nageslacht zal Ik het geven. Ik heb het u met uw ogen laten zien..."
Mozes staat op de berg en ziet het land met eigen ogen, waarvan hij alleen maar de belofte had gehad dat het bestond en dat het volk het in bezit zou krijgen. Hij stierf in de wetenschap dat Gods belofte betrouwbaar zijn en dat anderen het beloofde erfdeel van Gods volk het land zouden binnentrekken.
Iets soortgelijks overkomt Simeon, die de Messias verwachtte en voor hij stief het kind Jezus zag. Hij wist toen dat hij in vrede kon sterven (Luc 2:25-32). Wij verlangen ook naar die bevestiging. We willen graag zeker zijn dat het Koninkrijk een relaliteit is en niet een theologisch idee. We willen ervan op aan kunnen dat Gods beloften getrouw zijn. Maar zolang we er nog niet zijn blijft de twijfel aan ons knagen. We krijgen een lift van John Stott van wie ik een mooi citaat tegenkwam in het boek:

quote:

Kijk omhoog! Zeker, u bent een schepsel dat gebonden is aan deze tijd, maar u bent ook een kind van de eeuwigheid. U bent een burger van de hemel, een buitenaards wezen en balling op aarde, een pelgrim die onderweg is naar de hemelse stad.
Een paar jaar geleden las ik het verhaal van een man die op straat een briefje van vijf dollar vond. Vanaf dat moment keek hij onder het lopen voortdurend naar beneden. Op die manier kreeg hij in de loop der jaren 29.516 knopen, 54.172 spelden, twaalf centen, een kromme rug en een vrekkige aard. Maar denk u eens in wat hij verloren had. De stralende glans van de zon kon hij niet meer zien, en ook het schijnsel van de sterren niet, de glimlach op het gezicht van zijn vrienden, of de lentebloesems; want zijn ogen waren gericht op de goot. Veel te veel christenen zijn zoals die man. We moeten op aarde belangrijke dingen doen, maar moeten ons daar nooit zo door in beslag laten nemen dat we vergeten wie we zijn en waar we heen gaan.

"Stott moedigt ons aan, opnieuw vertrouwd te raken met de heerlijkheid die ons wacht, zodat we ons daarop gaan verheugen. Een wolk van getuigen omringt ons; zij zijn de poorten van het nieuwe Jeruzalem al binnengegaan en sporen ons aan, ons bij hen te voegen (Hebr. 12:1,2)."

De wildernis: het lijden
Lijden is, zo zegt McGrath, een klassieke 'wilderniservaring. We maken het allemaal op enig moment mee. Het doet pijn, maar veelmeer ondermijnt het het vertrouwen. Er rijzen vragen over waarom God het lijden toelaat in deze wereld. Het geestelijk leven verdort en men is geneigd het probleem van het lijden als een intellectuele puzzel te benaderen. Maar lijden is meer dan het onderwerp voor een intellectueel spel tussen logici en filosofen. Mensen die lijden voelen zich door God verlaten en voelen zich teleurgesteld in hun geloof.
McGrath spoort ons aan om in dat soort situaties je gedachten over de volgende drie punten te laten gaan:
1. Gods liefde voor u is boven alle twijfel verheven
2. U bent ongeloofelijk belangrijk voor Hem
3. Zijn Zoon is gestorven, opdat U zou leven

We kunnen God vertrouwen, net als Mozes en Simeon deden. Zelfs in tijden van twijfel, als we het verstandelijk niet meer kunnen bevatten mogen we weten dat God ons NOOIT loslaat. We krijgen een lift van Horatius Bonar (1808-1889). Een van de meest kenmerkende ideeën van Bonar is dat lijden het 'familietrekje' van christenen is. Iedereen heeft een kruis om te dragen.

quote:

Een van die kenmerken springt het meest in het oog. Het is een echt familietrekje: zij zijn stuk voor stuk kruisdragers. Aan dit trekje is elk familielid te herkennen; dat kan gewoon niet missen. Allemaal dragen zij een kruis. Zij verbergen dat ook niet, alsof ze zich ervoor zouden schamen. 'Maar ik moge ervoor bewaard blijven te roemen anders dan in het kruis van onze Here Jezus Christus, door wie de wereld mij gekruisigd is, en ik der wereld' De ene keer weegt het kruis zwaarder dan de andere keer; de ene keer gaat het met meer schande en lijden gepaard dan de andere keer, maar altijd ligt het op hun schouders.

Dit tranendal is volgens Bonar gewoon onvermijdelijk. Het is een grote troost dat anderen dat al hebben meegemaakt en door de moeite ervan zijn heengegaan.

De oase: het feest
In de oase is het goed toeven. Er wordt feestgevierd. We zijn namelijk bijna in Jeruzalem. In de Bijbel wordt er op veel plekken gerefereerd aan het 'feestmaal'. Dit wordt ook duidelijk bij onze laaste lift samen met C.S. Lewis. In 1950 verscheen The Lion, the Witch and the Wardrobe waarin een sprookje werd verteld over het land Narnia die door een heks geregeerd wordt. Geruchten gaan dat de echte heerser, de leeuw Aslan, in aantocht is. Op een gegeven moment wordt er ter gelegenheid van het begin van Aslans regering een waar feestmaal gehouden. In 1950 kampte Engeland nog met de naweeën van de Tweede Wereldoorlog, er waren grote voedseltekorten. En het voedsel dat Lewis beschrijft was voor kinderen in die tijd echt ondenkbaar. Probeer je eens in te leven in zo'n Engels kind. Voor Lewis is de hemel als dat feest, en belooft dit iets wat de aarde ons nooit kan bieden. Die kan hoogstens een vage indruk geven van wat ons nog te wachten staat en een verlangen bij ons opwekken naar niets dat nu nog buiten ons bereik ligt. Het is er echter wel, en het ligt op ons te wachten! Met deze bemoedigende gedachte sluit McGrath de laatste etappe van de reis in het land van de Geest af.

De reis gaat verder...
Het boek is wel uit, schrijft McGrath, maar de reis is nog niet helemaal ten einde. Hij daagt de lezer uit om te leren van de liften en nog meer mee te liften als we verder gaan. Hij noemt als voorbeelden Thomas à Kempis (1380-1471); Johannes Calvijn (1509-1564); John Wesley (1703-1791) en Corrie ten Boom (1892-1983). Maar die lijst is natuurlijk niet uitputtend. De wolk van getuigen is veel en veel groter. Lees en leer!

Roodkapjes conclusie
Roodkapje vond het een enorm tof boekje! Natuurlijk zijn alle boekjes van McGrath tof. Wat haar zo aanspreekt is dat McGrath anderen het woord laat voeren en zelf op de achtergrond blijft. Zijn mening blijft ook op de achtergrond. En dat vind Roodkapje echt een enorm voordeel ten opzichte van sommige andere schrijvers waarbij de mening van die schrijver soms wel heel erg op de voorgrond staat. Dit merkt ze vooral bij Amerikaanse schijvers. Toppertje. Als ze het boekje een cijfer moest geven op de schaal 1-10 zou ze ongeveer een 8,5 à 9 geven. Ook ideaal om met een groep / bijbelkring / vereniging te behandelen en geschikt als belijdenis / doopgeschenk

[Roodkapje]

Roodkapje gaat koffie drinken bij Assepoester, krijgt Merlijn op bezoek en richt een reisfonds op
Roodkapje ging de dag sociaal beginnen en maakte zich op naar het huisje van Assepoester om een gezellig koffie te drinken en om haar spel + uitbreidingen (zeevaarders + steden en ridders + uitbreidingen daarvan) van de Kolonisten van Catan weer op te halen.

De meisjes kletsten honderduit, natuurlijk werd er over wederzijdse bekenden 'geroddeld' en bleef ook zus April niet buiten schot Toen Assepoester hoorde dat er een heel krat bier op Doornroosjes balkonnetje stond ging ze aan het einde van de theedrinksessie mee om dat te confisqueren voor de bijbelkring van die avond. Roodkapje was blij dat ze van het krat Grolsch af was en Assepoester was blij dat ze haar bijbelkring bier kon aanbieden.

Daarna ging Roodkapje aan het werk, maar aan het einde van de middag kreeg ze een berichtje van Archimedes die vroeg of ze deze week nog een gaatje in haar agenda had om samen te eten. Er werd voor de vrijdag het een en ander vastgelegd en Archimedes wou Merlijn nog vragen of hij meekwam. Roodkapje vond alles best en zou afwachten wat er beklonken zou worden in de Parel van het Sprookjesbos.
Nog geen vijf minuten later maakte de totemtotem herrie. Het was... Merlijn! Roodkapje ging ervanuit dat Merlijn en Archimedes hadden overlegd, maar dat was niet eens zo. Merlijn wilde graag die avond komen eten en natuurlijk kon dat. Mensen konden namelijk altijd bij Roodkapje eten. Het huisje had niet voor niets de bijnaam 'In de Soete Suijkerbol'... Beiden vonden de maaltijd best geslaagd en de ambience gezellig. Daarna moest Merlijn vlug naar bijbelkring van de vereniging van haarklovende tuinkabouters en ging Roodkapje weer aan het werk.

Op een gegeven moment zag ze Repelsteeltje voorbijzweven in Cyberspace. Hij bleek woonruimte te zoeken in het Tuksterwold. Van alle mogelijkheden tot opleiding tot inwendig kwakzalver was hij het verst weg geplaatst.  
Roodkapje was net begonnen om 25 schelpjes per maand opzij te leggen om voor contactlenzen te sparen, maar ze snapte al gauw dat een reisfonds van en naar Repelsteeltje een nuttigere besteding van dat geld was. Het slachtoffer zelf liep ook niet over van enthousiasme, maar hij kende er mensen van zijn huidige werkstek en de kliniek scheen wel leuk te zijn. Roodkapje bood aan om toverspreuken uit te spreken voor hem, en daar was hij erg blij mee, hij bestelde gelijk een penthouse met sauna, zwembad ...
"en een logeerbed" zei Roodkapje,   "je denkt toch niet dat ik na een gezellig avondje midden in de nacht weer terugga naar het Sprookjesbos met de diligence die dan niet meer rijdt."  
Het was al laat geworden, dus door Roodkapje snel maar haar bedje in. Morgen weer een dag hard studeren...

[Roodkapje]

Op kraambezoek bij Lady en de Vagebond
Roodkapje was erg braaf aan het studeren en het ging best wel goed ook, tenminste, dat vond ze zelf. Ze was zowaar geconcentreerd aan het werk, iets waar ze de laatste tijd wel wat moeite mee had. Maar in de namiddag mocht ze iets leuks doen, namelijk theedrinken bij de familie Vagebond. Lady en de Vagebond hadden namelijk een kleine pup, die Roodkapje nog niet bewonderd had. Iedereen was het erover eens dat het schandelijk lang geduurd had. Bij kraamvisite hoorde een kraamcadeautje, en die had Roodkapje bij zich. De kangaroefamilie had een knuffel in bewaring gegeven voor de kleine en Roodkapje zelf had een boek gekocht voor de trotse ouders.



Hoewel de verkoopster van de winkel er vanopkeek dat het een kraamcadeau was kon Lady het (zoals Roodkapje al verwacht had) enorm waarderen en ook de Vagebond was wel enthousiast.
Het was enorm gezellig en Roodkapje hoopte dat ze binnenkort nog een keer mocht langskomen. In tegenstelling tot vroeger (lees: vorig jaar ofzo) vond Roodkapje puppies nu opeens wèl interessant, maar ze speelde er alleen mee als de puppy dat zelf wou. Ze vond niks erger dan een puppy die van schoot naar schoot ging, als ware het de nieuwste plaspop. Meestal wachtte ze dan ook geduldig af tot de puppy vrijwillig bij haar op schoot klom of aangaf dat graag te willen.

Vanuit Huize Hondehok bezocht ze nog snel de Bibliotheca Academia om vragen van een boek te kopiëren en spoedde zich naar huis om verder te studeren. Roodkapje vond dat ze trots op zichzelf mocht wezen.

[Roodkapje]

'Even' naar het Veenmoeras
Roodkapje was de laatste tijd nogal verstrooid. Ze vergat veel dingen, ze vergat ook dingen mee te nemen als ze ergens geweest was. Zo was ze het afgelopen weekend in het Veenmoeras geweest, maar had vergeten haar mobieltje, de huissleutels van Huize Veenmoeras en wat boeken weer mee te nemen naar het Sprookjesbos. Nou had ze die huissleutels en die boekjes niet meteen nodig, maar het niet bij de hand hebben van een mobiel apparaat kon weleens irritant zijn. Dus toog ze op haar vrije donderdagmiddag naar het Koetshuis om de trekschuit richting Veenmoeras te nemen. Er was een probleempje, dus vertrokken ze vijf minuten later. Roodkapje had tegen haar vader gezegd dat ze niet opgehaald hoefde te worden omdat ze de paardentram richting Veenmoeras vanaf de sluis waar de trekschuit afmeerde zou nemen. Die vertrok 2 minuten na aankomst van de trekschuit. Roodkapje vreesde het ergste... De paardentram reed één keer per uur. Hem missen zou óf een uur wachten of een half uur lopen door de polder betekenen...  

Ze hoopte (en samen met haar nog een flink aantal andere mensen uit het Veenmoeras) dat de tram zou wachten op de vertraagde trekschuit. Natuurlijk was dit niet het geval. Het gevolg was een scheldende mensenmenigte die overal mobieltjes vandaan trok om paps of mams te verwittigen om zoon- of dochterlief op te halen, omdat een uur blauwbekken ook niet wat was (het waaide nogal in het weiland waar de aanlegplek van de trekschuit was).

Roodkapje was zich pijnlijk bewust van de lokatie van háár mobieltje, zo'n drie kilometer verderop. Ze kon haar vader niet bereiken en had daar eerlijk gezegd niet zo'n zin in ook. Misschien was het wel van hogerhand beschikt dat ze nu uitgebreid de gelegenheid kreeg om wat aan extra lichaamsbeweging te doen. De wandeling was wel eentonig. De Veenkoloniën was ook niet een heel fantasierijk landschap, dat bestond uit lange rechte kanalen met dijken erlangs. Aan weerzijden van de dijk was de ingeklonken polder te zien waar de wind vrij spel had. Aan de horizon zag Roodkapje wat bomen, en ze wist dat dat het volgende dorp was, op een half uur lopen (zonder bepakking) en met normaal schoeisel (wandelschoenen). Roodkapje zou er met een lege maag (ze baalde er nu extra van niet gegeten te hebben die ochtend en middag), een zware rugtas vol zooi, en nette damesschoenen met een hakje van 4 cm er ietsje langer over doen. Ze was sowieso eerder thuis dan de volgende tram reed, dus daarom deed ze het ook.

Zo sjouwde Roodkapje eenzaam over de tochtige dijk richting het dorp van haar vader. De dijk was lang en kaarsrecht met aan de linkerkant het diep, de 80-km weg en een rij bomen waarna de Tusschenklappenpolder begon en aan de rechterkant van de dijk de andere polder waar aan de dijk wat boerderijen lagen. Ze hoorde wat schapen schor blaten toen ze langs kwam, maar voor de rest was het stil. Ze kwam wel een hele horde schoolkinderen op pony's tegen die blijkbaar klaar waren met hun schooldag. Als ze terugrekende klopte het inderdaad: het achtste uur van haar oude school was tot 15:15 en ze liep rond 15:35 6 km verderop op de dijk.  

Aangezien men in het dorp niet gewend was aan meisjes in lange rode jassen vond de jeugd het nodig om sinterklaasliedjes en pipo de clown naar haar te zingen. Blijkbaar klopte het wel: de mate van bekrompenheid nam evenredig toe met het aantal kilometers waarmee ze zich van de stad verwijderde. Ze was eraan gewend en haalde haar schouders op. Daarom vond ze het in de stad nou leuker dan op het platteland. Op het platteland werd het niet getolereerd als je je hoofd boven het maaiveld uitstak, in de stad deden zoveel mensen het dat het niet eens meer opviel.

Een half uur later strompelde ze de bijkeuken van haar vaders huis in, haar vader vroeg zich al af waar ze bleef, ze zou toch om half vier thuis zijn? Roodkapje legde het uit en vond het ook apart dat de trekschuit nooit vertraging had en haar vader haar altijd ophaalde van het afmeerpunt, achter de paardentram aanrijdend om thuis te komen. Die ene keer dat Roodkapje de paardentram nam (waar ze altijd achteraan reden om thuis te komen), juist díe keer had de trekschuit opeens wél vertraging en kon ze alsnog gaan lopen omdat ze net één keer haar mobiel niet bij zich had (terwijl ze die normaal áltijd bij zich had). Roodkapje vermoedde een complot. .

Vader was al begonnen met de snert en Roodkapje nam het over omdat ze had beloofd voor het avondeten te koken. Ze werkte wel eerst een half pak rijstwafels en driekwart liter water naar binnen om het gammele gevoel kwijt te raken. Roodkapje had het zichzelf namelijk verboden om koekjes en snoep te eten, in plaats daarvan nam ze rijstwafels (met mate) die maar plm. 30 kcal per stuk bevatten.

De snert was lekker, de koffie ook en na de koffie bood Vader haar aan om haar met de sjees weer thuis te brengen. Dat ging twee keer zo snel als met het Openbaar Vervoer en aangezien het maar 25 kilometer van deur tot deur was viel het best te doen. Roodkapje snapte eigenlijk ook niet waarom ze een OV-kaart had... Ze gebruikte het ding bijna nooit...

En als je hem een keer nuttig wilt gebruiken levert dat dus een paar flinke blaren op AARGH!!!

[Bumblebee]

Roodkapje, eeeuw, rijstwafels!  

Wat knap dat je dat lust, ik heb het ooit eens geprobeerd omdat het zo gezond schijnt te zijn maar ik vind het net piepschuim.

Lieve Avee, Mavee en Bavee, bedankt voor de beer! Hij zit gezellig in de kinderwagenbak.

's Nachts na de voedingen wil Arend niet erg gemakkelijk weer slapen, hij is dan lekker wakker maar in plaats dat hij rustig wakker in z'n bedje gaat liggen rondkijken wil hij ook graag aandacht. Om hem weer in slaap te krijgen zijn eindeloos met hem op de arm zitten en wiegen geboden. Ik kan daarom melden dat ik in middernachtelijke uren al tot halverwege "de Larf" ben gekomen en hij is net zo grappig als ik had verwacht!

En het mooie is, door alle ironie en harde uitspraken heen kun je merken dat die Midas Dekkers eigenlijk dol is op kinderen. Dat is bijna roerend om te lezen. Ik vind het echt een geweldig boek!  

[Roodkapje]

@rijstwafels: die zijn in het begin ook niet lekker, maar je moet net zolang dooreten tot je ze wel lust. Je moet gewoon blijven bedenken dat er weinig calorietjes inzitten, dat ze gezond zijn enzo, dan lust je ze vanzelf

Ah kijk, een cadeau waar je ook daadwerkelijk aan hebt! Toch veel leuker dan alle herhalingen kijken 's nachts?

[Marloes]

Om even het stereotype beeld van mij te bevestigen: je kunt het eten van rijstwafels hier mee oefenen Er is ook een gele zak verkrijgbaar, die hebben een honingsmaakje.


Omgekeerd dag-nachtritme BBB?
Myrthe sliep soms wel als je 's nachts de lamp aandeed, maar als het donker werd was ze weer wakker.

'De Larf' is leuk.  
En 'Baby's' van Desmond Morris ook.

[Roodkapje]

Iets zegt mij dat Bumblebee Arend geen rijstwafeltrauma wil aandoen...

[Marloes]

Wilde ik Myrthe eerst ook niet aandoen, maar toch een keer geprobeerd en zij vindt 't wel lekker (en 't is gezonder dan Kapitein Koek en Nijntje-Start-koekjes of van die kleffe 1e Stap Liga). Ze is ook niet veel gewend natuurlijk.

[MaVee]

quote:

Marloes schreef op 18 maart 2005 om 10:32:
Om even het stereotype beeld van mij te bevestigen: je kunt het eten van rijstwafels hier mee oefenen Er is ook een gele zak verkrijgbaar, die hebben een honingsmaakje.
[afbeelding]
...

Mag pas als je dreumes een jaar is, Marloes...
Honig is een natuurproduct en kan schadelijke bacterien enzovoort bevatten. Is voor mensen ouder dan 1 jaar geen probleem, daaronder is de weerstand nog niet hoog genoeg
_{Had toch wel verwacht dat je dat wist...}

[Marloes]

Weet ik, maar Roodkapje is wel ouder dan 12 maanden.

[Bumblebee]

Bovendien is het honingsmaakje... tegenwoordig wil dat bepaald niet zeggen dat er ook daadwerkelijk honing in zit (vgl. honingthee en timotei honingshampoo)

[Marloes]

Er staat op de zak ook voor welke leeftijd het is. Op dat plaatje van die blauwe zak zie je linksonder een 6 staan (vanaf 6 maanden), de gele zak heeft daar een 12, ze hebben dus misschien wel echte honing gebruikt.. of willen de mensen niet in de war maken.

[Roodkapje]

Archimedes komt eten
Roodkapje was best goed bezig met het leren van haar eerste tentamen en dat gaf wel wat zelfvertrouwen. Dat duurde echter niet lang, ze praatte via de totemtotem met iemand van de Vereniging van Haarklovers die ze om voorbede had gevraagd en die had een hele preek klaar over dat Roodkapje teveel van zichzelf vroeg en ook wel tevreden mocht zijn met minder.

Roodkapje werd daar wel wat chagrijnig van. Ze was al tevreden met weinig: ze had geen geld, geen / weinig contact met ouders, geen leuke jeugd gehad, geen rooskleurig toekomstperspectief, mocht ze misschien wel enigzins succesvol zijn met haar studie??
Het argument was dat God haar misschien wel wou leren het helemaal van Hem te verwachten. Nou, dat deed ze al. Maar dat betekende toch niet dat ze daarom dus op alle fronten maar moest falen, want dan had ze inderdaad helemaal niks.
Het argument raakte ook kant noch wal, want iedereen die Roodkapje een beetje kende wist dat Roodkapje zo niet in elkaar stak.

Roodkapje besloot de preek naast zich neer te leggen en zich weer te op haar studie te richten. Ze had immers wel een leuk vooruitzicht die avond: Archimedes kwam eten. En daar had ze wel zin in. Ze had hem al veel te lang niet gesproken.

Het avondeten was gezellig, ze kletsten honderduit, de Rooibos Zimt-Punsch uit Duitsland was lekker en het was al gauw laat, Archimedes moest vroeg naar bed en Roodkapje wou nog even lekker lezen... Mmm

[Roodkapje]

Van Bobotie, Drie Musketiers en ware liefde
Het was zaterdag. Toch was Roodkapje redelijk vroeg uit de veren en had sinds lange tijd een redelijk relaxte dag. Ze studeerde wat en ze kletste samen met Doornroosje over dagelijkse beslommeringen. Doornroosje ging naar de niet-witte prinsen op hun knappe paarden om te logeren, dus bleef Roodkapje alleen thuis achter.

Het leek haar niks om op haar eerste vrije zaterdagavond sinds tijden in Het Sprookjesbos alleen thuis te moeten zitten. Daarom ging ze haar vrienden bij langs om te vragen of iemand zin had in gezelligheid. In eerste instantie leek het erop dat het een avondje boek lezen met een glas goede wijn zou worden.

Later in de middag ging de totemtotem, het was Sneeuwwitje die voor Doornroosje belde. Ze was haar mobiel kwijt dus Roodkapje gaf haar het mobiele nummer van Doornroosje. Verder vroeg ze nog hoe het met Sneeuwwitje ging. Deze gaf aan erg moe te zijn na een paar dagen PaasCongres dat gehouden werd ergens in het diepe zuiden en uitging van de Gezamelijke Vergadering van Fantasiaanse Haarklovende Tuinkabouters. Zo'n congres ging gepaard met veel gezelligheid en weinig slaap dus Roodkapje snapte hoe Sneeuwwitje zich voelde. Zelf was ze ook drie maal op het Congres geweest. Had Sneeuwwitje misschien zin om te komen eten dan? Dan hoefde ze zich daar in ieder geval niet druk over te maken en kon ze op haar gemak bijkomen, douchen en tas uitpakken. Sneeuwwitje vond het een geweldig idee. Roodkapje besloot een gerecht te maken waar appels in verwerkt waren: bobotie. Dat kwam goed uit, want ze moest toch naar 's lands grootste kruidenier om nog rijstwafels te halen

Ze zag dat de fabrikant van de Bobotiemix er nu een compleet pakket van gemaakt had, compleet met 'bobotierijst', dat gewoon witte rijst met rozijnen bleek te zijn. Hoog tijd dus om een zelfmaak-recept voor dat gerecht op te scharrelen, want de mix werd op deze manier wel heel duur. Zat het eerst nog in zo'n zakje:

tegenwoordig zat het in zo'n rode kartonnen verpakking van de serie 'wereldgerechten' en was 2x zo duur geworden

Na het eten zag ze wat vensters knipperen op haar tamtamappraraat: Wammes Waggel en consorten film gingen kijken en of Roodkapje mee wou kijken. Dat vond Roodkapje prima. Nadat een ieder had aangegeven wat de faciliteiten waren viel de keuze op Huize Rooskapje. Roodkapje had namelijk als enige de beschikking over een riante living waar verder niemand woonde, 2 driezits banken voor couch potatoes en een grote versie Toverlantaarn met spiegelplaatjesspeler. Daar konden de tuinkabouters niet tegenop

Het was de bedoeling om "True Romance" te bekijken. Roodkapje had er nog nooit van gehoord en hoopte niet op een zoetsappige romantische film. Ze had niet zoveel zin om daar met drie heren naar te kijken. Het filmscript was geschreven door Quintin Tarantino, die ook verantwoordelijk was voor onder anderen C.S.I. Miami. Dat stelde Roodkapje enigzins gerust. Ze wist niet zo goed wat ze van de film vond. Hij was nogal lomp (maar dat was te verwachten) en aangezien Roodkapje zelf ook best lomp kon zijn stoorde dat niet heel erg. Maar het was wel gezellig om de Drie Musketiers over de vloer te hebben en daar ging het om. Toen de drie de deur uit waren besloot ze snel tanden te poetsen en naar bed te gaan, want de volgende ochtend zou de puppy van Lady en de Vagebond gedoopt worden.

[Roodkapje]

quote: http://www.bible.org/bits/bits-23.htm

Cyber Psalm

The Lord is my programmer, I shall not crash.
He installed his software on the hard disk of my heart;
all of His commands are user-friendly.
His directory guides me to the right choices for His name’s sake.

Even though I scroll through the problems of life,
I will fear no bugs, for He is my backup.
His password protects me.
He prepares a menu before me in the presence of my enemies.
His help is only a keystroke away.

Surely goodness and mercy will follow me all the days of my life,
and my file will be merged with His and saved forever.
Amen.

 

[Nunc]

quote:

all of His commands are user-friendly

[Roodkapje]

quote:

Roodkapje schreef op 06 maart 2005 om 15:11:
In de ban van de Ring: de twee puzzels

(...)
De volgende dag werd er uitgeslapen, onbeten met eieren, je was in de buurt van Fantasia's kippenstad of niet, en daarna kwam Kanga's zuster langs. April had een geweldig idee: of er mensen mee zouden gaan met sleeën. Hoewel Roodkapje het geen damesachtige activiteit vond deed ze toch maar mee. Al was het alleen maar om toezicht te houden.
In het Bos der Grafheuvels (volgens April waren het grafheuvels) waren blijkbaar meer mensen op het idee gekomen om te gaan sleeën, het was namelijk druk. En in plaats van toezicht te houden zat Roodkapje opeens zelf op een slee die met een rotgang van een steile heuvel afging. Roodkapje hoopte dat niet het hele bos haar had horen gillen.  

_{En zo zag het er dus uit . Klik op de foto voor een vergrote versie...}

[Roodkapje]

Roodkapje ziet ze vliegen
Het was ontzettend mooi weer buiten, de vogels floten, maar Roodkapje was niet erg in de gelegenheid om ervan te genieten. Ze was namelijk druk bezig met het leren van haar tentamens. Ze had een strak schema opgesteld en zich bij zichzelf onder strenge tucht geplaatst. En dat werkte.

Halverwege de middag mocht ze dan toch naar buiten omdat het één na laatste college Human Factors gegeven zou worden. Ze vond het wel een grappig college want het ging over 'aviation' (de colleges worden in het Engels gegeven). Om de draaipunten van een airliner weer te geven deed de docent alsof hij zelf een vliegtuig was en vertoonde onder hoorbaar gegrinnik wat pirouetjes en buigingen. Zijn punt werd er wel door verduidelijkt, trouwens. Roodkapje weet nu alles over de metertjes in een cockpit en de basisprincipes van 'aviation'.

Aangezien Roodkapje eigenlijk wel meer wou met het vakgebied stapte ze aan het einde van het college op de docent af en stelde wat vragen. Onder meer of het uitmaakte of je Arbeids- en Organisatiepsychologie of Hersenen & Gedrag als hoofdrichting deed om in de Human Factors (Cognitieve Ergonomie) af te studeren. Het gebied leek haar wel wat toe omdat het toegepaste wetenschap was en met het onderzoek een nuttige bijdrage aan de maatschappij geleverd kon worden. De docent vond het blijkbaar ontzettend tof dat er een student in het vakgebied geïnteresseerd was en begon honderduit over de mogelijkheden te vertellen. Roodkapje legde haar situatie uit en de docent antwoordde dat hij wellicht iets voor haar kon betekenen.

Wat bleek nou? De docent Human Factors was coördinator van de bachelorthese en zat in de toelatingscommissie voor het masterprogramma dat daarop volgde. Verder had hij ook nog eventuele connecties om haar aan een masterthesis-onderzoek / stage te helpen: namelijk DaimlerChrysler (automerk Mercedes) in Stuttgart (Duitsland), alleen moest ze daar wel een redelijke taalbeheersing in de Duitse taal voor hebben . Roodkapje schoot in de lach toen ze dat hoorde. Toen de docent hoorde dat ze tweetalig was, werd hij alleen maar enthousiaster. Roodkapje zag het alleen niet zitten om in dit stadium die kant op te gaan, dus zag ze meer in de andere optie, dichter bij huis: het Nationaal Lucht en Ruimtevaartlaboratorium, waar onder meer onderzoek gedaan werd naar veiligheid in de lucht- en ruimtevaart.
Als Roodkapje nou haar best deed om de benodigde vakken te halen, dan moest ze weer contact opnemen en dan zou hij kijken wat hij allemaal kon doen.

Roodkapje zag het opeens allemaal weer wat zitten, dat was nou net wat ze nodig had! Een positief bericht! En aangezien Roodkapje wist dat ze het in zich had spoedde ze zich naar huis om zich met nieuwe energie op haar tentamens te storen. Ze ging gewoon zo knetterhard leren dat ze ze ging halen!

[Pleun]

Leuk voor je Roodkapje, zou tof zijn als het iets gaat worden.  

[Roodkapje]

_{In verband met tentamens zal er de komende twee weken wat minder geblogd worden.}

[Marloes]

Roodkapje, geweldig nieuws! Succes met je tentamens!  

[Roodkapje]

Roodkapje en Assepoester studeren samen
Roodkapje vond het nare van student zijn de tentamenstress en het 'sociale isolement' dat gepaard ging met het leren van de tentamens. Nu hadden meer studenten daar last van en vaak was de oplossing om in de Universiteitsbibliotheek te studeren. De studenten zaten dan op een studiezaal tussen de boeken aan lange rijen tafels te studeren. Dat was best aangenaam als je dat met een groep deed, maar in je eentje daar tussen te gaan zitten werkte niet echt. Eerder, toen ze nog een tuinkabouter was, deed Roodkapje het regelmatig, samen met andere tuinkabouters zat ze weken achter elkaar in de bibliotheek. Alleen was Roodkapje de enige die overgebleven was omdat ze later was begonnen en meer oponthoud onderweg had gehad. Maar nu had Roodkapje een nieuw studiemaatje, namelijk Assepoester. Voor sommigen mag het wat bizar klinken: Assepoester woont niet alleen in het Sprookjesbos, maar ze studeert er ook! Alleen was de aanwezigheid van Assepoester vijf minuten na binnenkomst wel duidelijk ruikbaar: ze probeerde bij het ontbijt de appelstroop vloeibaar te maken in de magnetron, waarna het hele huis naar aangebrande appelstroop rook...

Een gemiddelde studiedag zag er bij Roodkapje als volgt uit: ze stond erg vroeg op om het Grote Boek van Magie te bestuderen aan de hand van een webstek. Als ze daarmee klaar was opende ze de dag met het uitspreken van wat toverspreuken om voor een goed begin (en zegen) voor de dag te vragen. Vervolgens had ze een korte pauze waarin ze ontbeet waarna om een uur of acht 's ochtends het programma van die dag afgewerkt werd: acht blokken van een uur studeren, afgewisseld door korte pauzes van een kwartier. Ze had een heus rooster gemaakt en een 'to-do list' naast haar studeerschema opgehangen, zodat ze in elke pauze een karweitje kon doen.
Zo moest de was in de machine gedaan worden, bij een volgende pauze moest de was opgehangen worden, een paar pauzes later was de was droog en kon opgevouwen en in de kast gelegd worden. De ramen moesten gezeemd, er moest gestoft worden etc. etc. Het leukste onderdeel echter, was het afstrepen ervan. Na een paar dagen stonden er een hoop kruisjes op de studieplanning en een hoop doorhalingen op de taaklijst.

Assepoester was zwaar onder de indruk van de hoeveelheid werk die op deze manier verzet kon worden. Structuur in het dagelijkse leven van een student was eigenlijk best wel nuttig, des te meer omdat de planning maar tot zes uur 's avonds liep en er daarna dus van alles gedaan kon worden op het gebied van sociale contacten. Het studeren bij Roodkapje thuis ging ook erg goed. Er werd eerst ontbeten en er werden toverspreuken uitgesproken om de stof beter vast te houden, daarna werd er met 'lichte' achtergrondmuziek gestudeerd en in de pauze werd er gezellig gekletst op de bank bij een kop thee. Na theetijd werd er weer gestudeerd.
Nou moest Assepoester een vak doen dat Roodkapje in haar eerste jaar van haar studie ook gedaan had, dus bleken de college-aantekeningen en de samenvatting van Roodkapje ook erg in de smaak te vallen.
"Mag ik hier vaker komen studeren?" vroeg Assepoester aan het einde van haar studeersessie.
"Zo vaak je wilt, ik zit hier gewoon te studeren, als je ook wil studeren ben je van harte welkom." antwoordde Roodkapje. Er werd besloten dat Assepoester over een week weer zou langskomen. Roodkapje vond het prima.

´s Avonds was Doornroosje ook weer thuis na een lang weekendje weg. Ze vond het erg leuk om te horen dat Sneeuwwitje in Huize Rooskapje gegeten had en dat er gezellig film gekeken was met de Drie Musketiers. Helaas was ze wel erg moe en ging vroeg naar bed. Roodkapje ging nog even een was ophangen en volgde het goede voorbeeld van haar huisgenote.

[LaNaussee]

quote:

Roodkapje in 'LaNaussee et l'amour naissant...'
Jij studeerde sociale psychologie toch? Bij ons hebben we daar ook wel theorietjes over. Vanmiddag op college ging het over 'group think'. Ik vroeg me af in hoeverre de GKv daar last van heeft gehad heeft in het verleden... Ben benieuwd naar jouw mening daarover.

Klopt, ik studeer sociale psychologie. Het is een interessante vraag en ik zal er eens over nadenken. Maar ik wil eerst volgende week mijn tentamens maken en het afgelopen PaCo nog even helder voor mezelf evalueren en wat van bloggen. Daarna hoop ik je hier mijn visie op te kunnen geven.

PS: En wat zijn die theorietjes?

[Roodkapje]

sociaal psychologische theoriëen zoals sociale facilitatie en social loafing. Maar dat heeft op zich niets met de GKv te maken, hoewel je in de GKv misschien wel een spirituele vorm van social loafing tegen kunt komen.

[Roodkapje]

Shrek komt langs
Roodkapje was nog ijverig aan het werk toen haar broer Shrek langskwam. Hij ging een spelletje doen terwijl Roodkapje haar werkzaamheden afrondde. Daarna de stad in.

Er werd geparkeerd in een Q-park die een paar jaar geleden gebouwd was onder de Ossenmarkt. Roodkapje was er al wel vaak langs gereden maar er nog nooit ingeweest. Een Q-park was een soort koetshuis waar mensen die stad ingingen hun sjees en andere voertuigen konden parkeren. Het verschil met een 'gewoon' koetshuis was dat je hier rondjes reed en aan de zijkant je sjees kon parkeren in een van de vakken. Tegenliggers had je niet want die reden via de binnenste spiraal weer naar boven. Shrek legde uit dat dit een koetshuis was speciaal voor vrouwelijke koetsiers, want die konden niet in een normaal koetshuis parkeren zonder decoratieve strepen op de pilaren en de muren achter te laten. Roodkapje wist niet of ze het met die uitleg eens moest zijn  

Van daaruit lopend de binnenstad in waar het redelijk druk was. Roodkapje verbaasde zich daar een beetje over want écht druk werd het altijd op Goede Vrijdag, wanneer er 'bloemetjesmarkt' was in de binnenstad en er vaak al gauw 100.000 man op de been waren. Roodkapje zorgde altijd dat ze niet op die dag in de binnenstad hoefde te zijn...

Roodkapje snapte dat nooit zo goed. Wat was er nou leuk aan met z'n 100.000 rondlopen op een klein gebied van zeg één vierkante kilometer. Je zag niks, je moest je met de stroom laten meevoeren, je kon overal viooltjes en andere plantjes kopen zoveel je maar wilde. Wat helemáál apart was waren de vele Duitsers. Als inheemse bewoner van het Sprookjesbos werd je vaak bij een winkel in gebrekkig Duits aangesproken
Dus voor haar geen bloemetjesmarkt en geen centrum op Goede Vrijdag.

Op Witte Donderdag was het dus ook al vrij druk. Roodkapje weet dat aan het weer. Er werd veel rondgekeken, Shrek kocht een nieuwe CD en Roodkapje hield zich in. Er was weliswaar nieuwe stufi gestort, alleen wilde ze het zo zuinig mogelijk aandoen totdat de maand bijna om was. Dan had ze een goed overzicht van wat ze nou écht overhad. Er was niks zo vervelend als één à twee weken zonder geld te zitten omdat je in het begin van de maand te gul was geweest.

Toen de winkels sloten gingen de twee weer naar huis. Shrek wilde niet hebben dat Roodkapje de weg wees dus reden ze op een gegeven moment ontzettend om op weg naar de Ring, omdat Shrek geen zin had om weer dwars door de Stad te rijden. Op de Ring was het spits en stond er een korte file. Roodkapje ging niet zeggen dat door de Stad in dit soort gevallen echt veel sneller ging...

Thuis aangekomen werd er gekookt, spercieboontjes met aardappels in een gehakt-saté schotel dat erg goed smaakte. Shrek hield wel van prutsen met eten, dus hij roerde ijverig door de pan. Roodkapje bakte ondertussen een bitterkoekjescake:

quote:

Men neme

200 gram	margarine
200 gram	suiker
200 gram	eieren
6	bitterkoekjes (verkruimeld)
scheutje	amaretto
200 gram	cakemeel

Bereiding

• De bitterkoekjes verkruimelen en in een apart kommetje laten weken in een scheutje amaretto.
• De oven voorverwarmen op 175 graden.
• De zachte boter en de suiker door elkaar roeren.
• Eén voor één de eieren toevoegen.
• Het bitterkoekjes-amarettomengel toevoegen (lijkt inmiddels op een papje)
• Voorzichtig de cakemeel erdoor roeren
• 45-60 minuten bakken op 175 graden Celcius
• De cake in het blik af laten koelen
• Cake storten op een groot bord
• 

De cake was erg lekker bij de koffie!

[Roodkapje]

quote: http://community.healthga...otes/women_aspirin_stroke

News from the Women’s Health Study: Aspirin Can Reduce the Risk of Stroke, but Not Heart Attack

by Karen Schroeder, MS, RD, MEd

Every minute of every day, one woman dies of cardiovascular disease (CVD). This translates to 60 women per hour, 1,440 women per day, and half a million women every year. These startling statistics make CVD the number one killer of women in the United States. Cardiovascular diseases affect the arteries that supply blood and oxygen to tissues throughout the body.

The most well-known types of CVD are heart attack and stroke, which most often occur when a clot forms in the arteries that nourish these organs. In the case of stroke, there are two main types. The more common type—ischemic—results from a blocked artery in the brain. A hemorrhagic stroke, which accounts for just 12% of all strokes, but is more likely to cause death, occurs when a vessel bursts and bleeds into the brain.

Preventing blockages is one way to reduce the risk of CVD. Aspirin’s status as a blood thinner makes it a good candidate for this job. Aspirin interferes with the ability of platelets to adhere to one another, which makes the formation of large clots more difficult. Clinical studies have found aspirin to be so effective at reducing blockages that the American Heart Association recommends aspirin therapy for people who have had a major cardiovascular event—heart attack, unstable angina, ischemic stroke or transient ischemic attack (“mini-stroke”)—to help prevent a second such event. This recommendation carries an important caveat: as a blood thinner, aspirin increases the risk of bleeding most anywhere in the body, including the stomach or brain. People at risk for bleeding complications should not take aspirin.

Previous studies have also found a decrease in the risk of heart attack when healthy individuals at risk for CVD take aspirin. However, very few women were enrolled in these trials. The Women’s Health Study set out to determine if giving aspirin therapy to healthy, symptom-free women would lower their risk of having a heart attack, stroke, or dying from CVD. In this study, published in the March 31, 2005 issue of the New England Journal of Medicine, the research team reports that the aspirin-takers had a lower risk of stroke, but no change in their risk for heart attack.

About the Study
The researchers recruited 39,876 women working in the health professions for this study. The women, who were healthy and age 45 or older at the beginning of the study, were randomly assigned to the aspirin or placebo group. All received identical-looking pills so they would not know which group they were in. Those in the aspirin group took a low-dose (100 milligrams) of aspirin every other day, while those in the placebo group took an inactive sugar pill every other day.

The women followed their assigned regimen for ten years. Each year, they were asked about side effects, risk factors, and cardiovascular events. The researchers wanted to see if aspirin takers would have a lower risk of a “first major cardiovascular event”—a nonfatal heart attack, nonfatal stroke, or death from any cardiovascular cause.

The Findings
The researchers found the risk of any first major cardiovascular event was the same whether a woman was taking aspirin or placebo. However, when the events were analyzed individually, aspirin use significantly reduced the risk of stroke. Specifically, aspirin lowered the risk of transient ischemic attacks, ischemic strokes, and all nonfatal strokes. It slightly, but nonsignificantly, raised the risk of hemorrhagic stroke.

The most benefit was seen in women age 65 and older. The aspirin takers in this age group experienced a decreased risk of heart attacks, ischemic strokes, and major cardiovascular events overall.

Bleeding-related side effects occurred more often in the aspirin group than the placebo group. Women taking aspirin were 22% more likely to have gastrointestinal (GI) bleeding and 32% more likely to develop stomach ulcers. This means that six extra women, out of 1,000, would be expected to develop GI bleeding if they took aspirin, and eight extra women, out of 1,000, would be expected to develop stomach ulcers if they took aspirin.

[Roodkapje]

Roodkapje neemt even een break
Het was zaterdag en Roodkapje had al de hele week knetterhard gestudeerd. Ze vond dat ze wel wat ontspanning verdiend had. Daarom had ze met Repelsteeltje afgesproken dat ze kwam eten en gezellig kwam filmkijken.
Aangezien haar paard nog een beetje kreupel was ging Roodkapje  wat eerder weg omdat ze dacht dat het laatste stuk waarschijnlijk weer moest lopen. Maar dat viel mee. Ze kon gewoon heen en terug zonder dat haar paard een krimp gaf. Dat was wel beter!

Repelsteeltje ging verhuizen, dus moest er gezorgd worden dat de hele voorraad nu wel een beetje opraakte. Er stond daarom Cashew Chicken op het menu. Roodkapje, die niet zo van noten hield, was benieuwd. Repelsteeltje had het ook nog nooit gehad, dus het was allemaal best spannend om te maken

Het smaakte héérlijk! En wat ook relaxed was, was dat er bij Repelsteeltje thuis gewoon voor de buis gegeten mocht worden. Voor Roodkapje riep dit een golf van nostalgie op, want het programma dat ze keken was Gammo. Roodkapje had na het programma zin om allerlei spellen te kopen/downloaden, maar dat moest maar even wachten tot ze klaar was met haar tentamens.

Daarna gingen ze "The Last Samurai" kijken, een film die Repelsteeltje nog op z'n PC had staan.

quote:

Burgeroorlog-veteraan Nathan Algren (Tom Cruise) moet het Japanse keizerlijke leger trainen en leiden om te strijden tegen een groep rebellerende Samurai. Tijdens de eerste veldtocht (waarbij Algren waarschuwt dat ze er niet klaar voor zijn) wordt hij gevangen genomen door de Samurai. Hij belandt in een geïsoleerd dorp waar de leider van de Samurai meer te weten wil komen over de vijand. Als Algren ziet hoe de Samurai leven wordt zijn eigen 'krijgersinstinct' wakker en hij begint al gauw deel uit te maken van de dorpsgemeenschap. Hij wordt door de mensen die hij eerst als vijand beschouwde opgeleid tot Samurai. Als de Japanse troepen weer een veldtocht plannen tegen de Samurai, sluit hij zich bij hen aan om de keizer duidelijk te maken dat het Amerikaanse handelsaccoord niet in het belang van zijn volk is.

Beide waren best wel moe, en nadat Repelsteeltje Roodkapje had thuisgebracht dook ze dan ook meteen haar bedje in, zich nog wel verwonderend over de sterke brandlucht en de fijne rook die buiten hing. Ze werd er zelfs een beetje benauwd van. Er was toch niet nu al bosbrand?

[Pleun]

Goede film Roodkapje, ik heb 'm ook pas gezien.

[Roodkapje]

quote:

Roodkapje schreef op 27 maart 2005 om 11:48:
Beide waren best wel moe, en nadat Repelsteeltje Roodkapje had thuisgebracht dook ze dan ook meteen haar bedje in, zich nog wel verwonderend over de sterke brandlucht en de fijne rook die buiten hing. Ze werd er zelfs een beetje benauwd van. Er was toch niet nu al bosbrand?

quote: http://www.rtvnoord.nl/as...ctie=pag&pag_id=47019

GRONINGEN - Bij de Meldkamer in Groningen zijn zaterdagavond tientallen klachten binnengekomen over een sterke rooklucht.

De meldingen kwamen vanuit de hele provincie. De rooklucht bleek afkomstig uit het Noorden van Duitsland. Op de avond voor Pasen ontsteken onze oosterburen traditioneel hun paasvuren. Doordat er een oostenwind stond en er mist hing, was de rookoverlast in Groningen dit jaar extra hevig. Mensen die buiten liepen konden zelfs tranende ogen en geïrriteerde luchtwegen krijgen.

[Bumblebee]

Ik lees nu pas dat er licht door de wolken schijnt op studiegebied! Zet 'm op hè!!!

[Zijnkind]

In het oosten des landes zijn paasvuren ook een normale traditie. Alleen de uitbreiding van steden maakt het steeds moeilijker nog veilige en geschikte plaatsen te vinden. In twente zijn die poasvuur'n namelijk enorme stapels.

[Roodkapje]

Weekend in Het Sprookjesbos
Terwijl men in de rest van Fantasia Pasen vierde ging het leven in Het Sprookjesbos zijn gewone gang. Roodkapje vierde heel bewust nooit Pasen. Dat was ten dele ook omdat de lokale bevolking van Sprookjesbos en omgeving weinig met de magie van doen hadden die ten grondslag lag aan het Paasfeest. Voor de lokale bevolking was Pasen het feest van chocolade eitjes, eieren beschilderen, groene paastakken en paasvuren. Kortom het was de voortzetting van het heidense vruchtbaarheidsfeest en een feest om te vieren dat het lente was geworden.

Nou was deze invulling van Pasen niet heel raar, de invulling van dat feest op de manier van de 'locals' was al zo voordat de eerste Magiërs naar het Sprookjesbos toe kwamen. Zij veranderden het feest in een magisch feest. Maar de volksaard en volkscultuur waren heel moeilijk uit te roeien. Roodkapje vond daarom dat mensen die zich met magie bezig hielden zich duidelijk af dienden te keren van de paganistische connotaties die Pasen in het Noord-Oosten van Fantasia had. Een andere reden was dat het Boek van Magie nergens opriep tot het vieren van het feest zoals dat hedentendage gangbaar was. Wel werden de mensen opgeroepen andere feesten als een 'altoosdurende inzetting' te vieren, hetgeen in de praktijk niet gebeurde. Daarom vierde Roodkapje wel de feesten uit het Boek van Magie, maar niet de pseudo-magische feesten die ontstaan waren uit paganistische riten. Lastig was het wel, want zij was de enige die het zo deed, al haar vrienden, die uit een magisch milieu kwamen vierden natuurlijk wel Pasen. En dus was Roodkapje alleen thuis.

Nou was dat niet heel erg, Roodkapje zat nog midden in de tentamenstress en had ook helemaal geen tijd om uitgebreid gezellig te doen. Er moest een paper geschreven worden over neuro-ergonomie. Het scheelde dat Roodkapje wel goed kon schrijven. Doorgaans begon ze er veel te laat aan, had een minimum aan bronnen, produceerde een lap tekst van 1500 woorden in een paar uur tijd, leverde dat in en haalde vervolgens vaak een 7,0 of 8,0. In ieder geval ging het grootste gedeelte van het weekend op aan het voorbereiden van het tentamen van dinsdag en het schrijven van het paper, dat bij dat tentamen "Human Factors" ingeleverd mocht worden. Geen paper, geen tentamencijfer. Streng was men dus wel.

Op een gegeven moment zat Roodkapje in een dip: ze had helemaal geen zin meer.  En wat doen mensen als ze nergens zin meer in hebben, en ze werken in Linux? Dan gaan ze met de werkomgeving zitten hannessen. Wat met panelen schuiven, de menu's veranderen, knoppen verschuiven, andere kleurtjes, bureaubladachtergrond en schermbeveiliging veranderen, totdat je een bureaublad had wat er ongeveer zo uit zag (de bureaubladachtergrond versprong ieder uur automatisch). Voor de kenners: de verbouwde werkomgeving is KDE 3.2

_{Klik op het plaatje voor een grote versie}

Uiteindelijk kwam het paper toch op tijd af en ging Roodkapje slapen. Morgen weer een dag studeren  

[Roodkapje]

Het eerste tentamen zit erop
Vanmorgen was het dan zo ver: het was tijd voor het eerste tentamen. Roodkapje had er erg tegen opgezien en flipte welhaast van de stress op de avond ervoor. Gelukkig was Doornroosje thuis en na een gesprekje en een serie toverspreuken sliep Roodkapje in.
De ochtend was vroeg, heel erg vroeg. Tenminste in Roodkapjes beleving. Er zijn mensen die normaal gesproken altijd om 07:00 moeten opstaan, maar Roodkapje stond altijd minstens een uur later op. Ze was niet echt een ochtend mens. Nooit geweest ook...
Om 0810 zat ze toch op haar paard en draafde naar de tentamenhal. Het tentamen werd afgenomen in de tennishal van het universitaire sportcomplex. Omdat het koud was stond de klimaatregeling aan wat voor een hoop herrie zorgde.
Gelukkig waren de vragen open (essay)vragen, waar Roodkapje veel beter mee overweg kon dan met gesloten (meerkeuze)vragen. Het tentamen viel mee. Na afloop, twee uur later, voelde ze zich enorm opgelucht. Ze ging naar de bakker om voor Doornroosje iets lekkers te halen (koffiebroodjes)
Even relaxen en dan door met het volgende tentamen (morgen)

[LaNaussee]

Quelle coïncidence...
Ik had ook dinsdag en woensdag tentamens. Is die van vandaag goed gegaan?

[Roodkapje]

nee, ik ben niet door de stof heen gekomen en het tentamen ging over boek, klapper en collegestof.

Ik had het boek niet uitgekregen, 't ging echt heel slecht. 26 mei is de herkansing. Better luck next time.

[LaNaussee]

hoe spijtig, suc6 alvast voor de volgende keer

[Roodkapje]

Studeren doe je samen
Een van de voordelen van zomertijd was dat het 's ochtends vroeg opeens wél licht was. Deze ochtend scheen de zon door Roodkapjes raam naar binnen toen ze de gordijnen openschoof. Het was een mooie dag, stralende zonneschijn tegen een blauwe lucht. Wederom kon Roodkapje er niet meteen van genieten, want ze moest studeren.
Ze zou samen met Assepoester studeren, maar ze zag aan een bericht dat op haar elektronische deurmat lag dat dit iets later werd. Assepoester had zich (niet verwonderlijk) verslapen .

Ze ruimde wat op, zoog haar kamer even snel en maakte koffie. Daar kwam Doornroosje snel op af. Na koffie, studie naar Magie en ontbijt werd er begonnen met studeren. Roodkapje werkte haar stof door op de tamtam en even later kwam Doornroosje er gezellig bij zitten met een van haar studieboeken. Ze moest die doorlezen en aantekeningen maken en dat kon natuurlijk ook prima bij Roodkapje op de bank.

Het liep tegen de middag toen Assepoester uit Verreweggistan arriveerde. Ze had lekkers meegenomen... tenminste... dat dacht ze. Het bleken rijstwafels met kaas en caramelsmaak te zijn. Nou hadden gewone rijstwafels al een bijzondere lucht, maar de lucht die van de rijstwafels met kaassmaak af kwam was wel héél bijzonder. De andere rijstwafels roken naar de suikerfabriek. Doornroosje keek vol afgrijzen naar de rijstwafels. Ze had ze nog nooit geprobeerd, dus ging ze er eentje met kaassmaak proberen. Met een gezicht die nog het meest leek op dat van een kind die van z'n moeder z'n spruitjes op moest eten at ze de wafel op.
"Gatsie wat vies!"
Roodkapje en Assepoester probeerden het ook. Lekker was anders, maar heel afgrijselijk was het nou ook weer niet. De caramelwafels werden enigzins goedgekeurd. Roodkapje maakte koffie met opschuimmelk en er werd geluncht.

De rest van de middag werd er onder het toeziende cyberoog van April gestudeerd. Wanneer Assepoester of Roodkapje zich tegoed deden aan een rijstwafel leverde dat steevast een afkeurende blik op van Doornroosje.
"Mag het raam open?" vroeg Doornroosje.
"Waarom?" vroeg Roodkapje.
"Het stinkt hier" antwoordde ze.
"Ik ruik niks" zei Roodkapje, "als je ook een rijstwafel neemt ruik jij het ook niet meer."
Ze zei verder niks meer omdat Doornroosje nogal gevaarlijk begon te kijken. Ze deed snel het raam open.

Even later:
"Kun jij frutseltjes in mijn haar maken?" vroeg Doornroosje aan Assepoester.
"Ja hoor!" riep Assepoester vrolijk.
Even later zat Doornroosje met allemaal vrolijke knipjes in haar haar boek te lezen.
"Wil jij ook frusteltjes in je haar?" vroeg Assepoester aan Roodkapje, "of opsteken?"
Roodkapje keek Assepoester eens onderzoekend aan  
"NEE!" antwoordde ze, "mijn haar zit prima zo, ging jij niet studeren? "
Oh ja, dat was ook zo.
Zo werd er de hele middag gestudeerd. Sociale facilitatie is een groot goed.

[Peter]

quote:

Roodkapje schreef op 31 maart 2005 om 23:16:
Een van de voordelen van zomertijd was dat het 's ochtends vroeg opeens wél licht was.

Neem toch niet aan dat je de zomertijd bedoelt? Want dan wordt het juist later licht.  

[Roodkapje]

nee, als het zonnig weer is (zoals de afgelopen dagen), dan schijnt 's ochtends de zon in mijn kamer (ik zit op het oosten). En dan is het opeens zo licht...