Als Pleun met z'n blog dreigt te stoppen, dan moet ik maar dreigen verder te gaan, wellicht helpt het...
Roodkapje moet er nu toch echt aan geloven... 
Klussende buren zorgden ervoor dat Roodkapje op een nogal onzachtzinnige manier werd wakker gemaakt. Ze had gelukkig goed geslapen en was er helemaal klaar voor. Ze maakte koffie voor zichzelf, keek of ze post had en installeerde zich achter haar bureautje: nu zou het dan toch echt gaan gebeuren.
Ze opende haar klapper over 'Motivatie en Emotie in de arbeid' en begon de belangrijke dingen aan te strepen met een markeerstift. Daarna herlas ze het hoofdstuk en onderstreepte de zinnen die opgenomen moesten worden in de samenvatting met potlood. Vervolgens schreef ze de samenvatting met de hand uit, waarin ze de onderstreepte stukken aan elkaar kletste en met elkaar in verbinding bracht. Tenslotte werd dit alles digitaal opgeslagen en zou ter zijner tijd aangeboden worden in cyberspace als service voor andere zwoegende elfjes.
De klapper had 14 hoofdstukken en ze had daarvan 's ochtends al 2 gedaan. Als ze in de middag nou ook nog 2 deed dan liep ze gelijk met haar planning.
Roodkapje voelde zich nog ziekig en beroerd, maar moest vandaag toch ook echt naar de markt om boodschappen te doen. Dat zou ze dan in de namiddag doen (als alles goedkoper gemaakt werd omdat de marktkooplieden van hun waren afmoesten).
Dan zou ze die avond nog even werken aan 'Ontwikkelingsneuropsychologie' en vroeg naar bed gaan.
Nou hopen dat ze dit ook allemaal echt ging doen...
