quote:
Laodicea schreef op 02 juni 2006 om 00:01:[...]
Mjah, wat heet rechtstreeks...
Maar dogma's komen toch ook tot stand onder bescherming van de H. Geest? Dan lijkt het me op het eerste gezicht niet onlogisch dat de H. Geest bij het schrijven en de canonisatie (die voor een deel op concilies plaatsvond) een rol van belang speelde.

Kennelijk hebben we de Geest toch ergens nodig voor de autorisatie! (alhoewel,.. je kunt in principe in de opstanding van Jezus geloven, en in diens God-zijn, zonder inspiratie van de schriften, en zonder onfeilbaarheid).
En dan is het een beetje de vraag, van wie we meer verwachten dat ze geïnspireerd zijn. De apostelen, die directe ooggetuigen waren (Matteus, Johannes, Paulus, Petrus, Jacobus, Judas), of die directe getuigen van ooggetuigen waren (Marcus, Lukas, de auteur van Hebreeën) of pausen en andere geestelijken.
Er zijn een aantal opties
1 - allemaal
2 - alleen de pausen etc, maar niet de apostelen
3 - alleen de apostelen, maar niet de pausen, etc
4 - allemaal niet
2 lijkt me een eigenaardige keuze, maar 1, 2 en 4 zijn op het eerste gezicht plausibel. Waarbij ik toch 1 (als niet RKK

) minder vind dan 3. Het lijkt me niet meer dan logisch, dat de directe en tweede generatie ooggetuigen meer in de melk te brokkelen hebben dan mensen die alleen via via van Jezus gehoord hebben en uit hele andere tijden komen. Wat natuurlijk geinspireerdheid van latere geestelijken niet uitsluit, maar ze wordt wel minder waarschijnlijk.
4 is uiteraard ook nog een optie, die ik overigens een tijdje aangehangen heb. Dan beschouw je de bijbel als niets anders dan een historische bron, zoals je dat ook met een werk van Julius Caesar doet, en je kijkt wat je er betrouwbaar van acht. Die feiten (opstanding, etc) kunnen ook zonder notie van geinspireerdheid je leven veranderen. Overigens kwam ik vanuit deze visie juist onder de indruk van de details en juistheid van de bijbel, waardoor ik in situatie 3 ben aanbeland. Aan de woorden herken je de Auteur, zullen we maar zeggen.