Goed, Pulpeet en Pleun gingen dus weer eens naar de film. De laatste film die we hadden gezien was 'Der Untergang' en daar hadden we geen spijt van. Hoewel ik nu wel iets heb van... altijd maar weer die Tweede Wereldoorlog... Misschien heb ik er vroeger teveel over gelezen, dat is heel goed mogelijk.
Ik schijn erom bekend te staan dat ik een antenne heb voor goede films. Dat klopt wel. Af en toe zit er een zeperd tussen, maar meestal ben ik na een door mij uitgekozen film tamelijk tevreden. Het is toch zonde om 2 a 3 uur van je leven weg te gooien met het kijken naar pulp, nietwaar? Daarom kijk ik ook zelden naar de televisie. Al die onzin die je alleen maar afstompt... yak.
Gisteren stond dus
The Assassination of Richard Nixon op het programma, een film die al een tijdje op mijn lijst stond. Hij draaide in het vertrouwde Cinerama, waar we ruim op tijd arriveerden om op ons gemak een kop koffie te drinken. € 1,60 voor een kabouterkopje koffie, maar een kniesoor die daar op let. Ik nam uitgebreid de Filmkrant door, waar af en toe interessante artikelen instaan maar toch net iets te veel elitaire intellectuele vaagheid. Tegen zevenen namen we plaats in het zaaltje. Er bleken maar 4 mensen te zitten (inclusief ons)... o nee, het waren er 6. Op het laatste moment druppelden er nog wat filmliefhebbers binnen, uiteindelijk waren we toch zeker met z'n twintigen...
Opeens kreeg Pulpeet het spaansbenauwd. Niet vanwege een astma-aanval. "Het is morgen avondmaal en ik ben vergeten brood te kopen!" Ja, dan heb je een probleem... Bellen in de bioscoop was niet mogelijk, dus richtten we ons maar op de film. Die was best goed.
TAORN is een sterk psychologisch drama met Sean Penn als tragische hoofdpersoon. Geflopt huwelijk, een baan als verkoper (terwijl hij dat helemaal niet in zich heeft) en later toch weer niet, eenzaamheid... de problemen rijgen zich aaneen. Langzaam draait Sean door en uiteindelijk heeft hij de rotsvaste overtuiging dat Richard Nixon de belichaming is van alle kwaad (kapitalisme, onderdrukking etc.) en uit de weg moet worden geruimd.
Het verhaal is gebaseerd op een ware gebeurtenis in 1974, toen een geesteszieke man een vliegtuig wilde kapen om daarmee op het Witte Huis te crashen. De film doet denken aan films als Taxi Driver en Falling Down. Sean Penn zet een goede acteerprestatie neer, hij heeft iets met dit soort getergde rollen. Vermoedelijk zijn Naomi Watts (als zijn ex Marie) en hij voor deze film gecast op basis van 21 Grams. Dat was ook al zo'n film vol tragiek en menselijk leed.
Toen de film was afgelopen, leende ik Pulp mijn gsm (op dat idee was ik niet eerder gekomen) en sloeg hij driftig aan het bellen. Naar het thuisfront, naar de bakker, naar de kerkraad... Ik wist nog een avondwinkel waar ze misschien brood hadden, dus daar liepen we vol goede moed heen. Brood hadden ze inderdaad, maar alleen bruin en gesneden. En voor het avondmaal wordt alleen wit ongesneden brood gebruikt... Toch kocht Pulp twee bruine broden, iets is beter dan niets. De bruine broden werden echter afgekeurd door de kerkraad, waardoor ik nu voorlopig geen brood meer hoef te kopen. Na enig heen en weer bellen bleek iemand nog wat wit brood over te hebben. In plaats van gezellig nababbelen in huize Pleun, ging Pulpeet spoorslags op weg om zijn wittebroodsmissie te vervullen.
