Je hebt gelijk Blondje. Ik moest me even opladen na alweer een zware werkdag, maar het is hoog tijd voor een nieuw verhaaltje, ter verheerlijking van mijn bestaan en tot vermaak van de mensheid.
Ik begin maar gelijk met een klaagzang. Doorgaans vind ik het niet erg als het zo warm is, maar op het werk is het niet te harden. Er is geen luchtverversing en vandaag was het er benauwd en boven de 30 graden. Dat hebben jullie geweldig geregeld organisatie van het Loket, klap klap klap. Applaus. De afgelopen dagen heb ik dan ook met frisse tegenzin aan de balie gezeten, hoewel ik met dit weer beter kan spreken van plakkerige tegenzin. Het werk zelf ging echter best goed, hoewel de warmte en vermoeienissen van de afgelopen dagen m'n geheugen een beetje doen afstompen. Er zijn vast interessante klanten voorbij gekomen, maar ik kan ze even niet voor de geest halen. Er zaten dan ook geen knappe dames bij. Wat ik me wel haarscherp voor de geest kan halen is het beeldschone Marokkaanse meisje dat ik maandag zag in de trein naar Vlaardingen. Adembenemend gewoon. De een heeft een specifiek oog voor lantarenpalen, mijn tic is dat ik alleen maar let op Marokkaanse schonen. Voor blanke vrouwen heb ik nauwelijks oog bedenk ik me opeens, of ze moeten in het overjordaanse wonen... Jammer dat je Marokkaanse schonen niet net als lantarenpalen kan verzamelen.
De maandag stond voor mij in het teken van Depeche Mode. Dit is een van de zeer weinige bands waarvan ik het leuk vind om een concert te bezoeken. Zaterdag begon de voorverkoop voor de nieuwe tournee, het concert is pas op 26 maart 2006. M'n jongste broertje had me erop attent gemaakt, hij is door mij fan geworden en is nog nooit naar Depeche Mode geweest. Ik wel, in oktober 2001 met Santaarnpaal, toen DM in het kader van de Exciter-tour optrad in het Sportpaleis van Antwerpen. Dat was enen toffen belevenis, maar wel slopend vanwege het geluidsvolume. Maar goed, Pleun beloofde broertjelief dat hij wel even kaarten zou gaan halen. Alleen was Pleun natuurlijk weer net te laat, het postkantoor is op zaterdag maar tot 13.30 open. Derhalve moest er worden gewacht tot maandag, waarop ik in m'n pauze het nabij m'n werk gelegen postkantoor overviel en alle kaarten van DM meenam. Nee hoor, ik kocht keurig 3 kaartjes. Die dingen worden steeds duurder lijkt het wel...
Dinsdag had ik een slopende dag. Eerst spreekuur in de bajes. Dat ging op rolletjes. 7 mensen gesproken, waaronder een alcoholist met afkickverschijnselen, een iel Marokkaans junkie en wat grotere en kleinere boefjes. Het Marokkaantje had ik al eerder gesproken. Hij wilde dat z'n broer hem geld gaf, maar dat kreeg hij niet. Hij is vast bang dat je er drugs voor koopt, zei ik. Hier ging het boerenslimme mannetje niet op in, hij vond dat hij gewoon recht had op z'n geld, haha. Er zitten sowieso veel Marokkanen in de bajes.
's Middags had ik het sollicitatiegesprek in Den Haag. Ik was niet nerveus en het gesprek ging relaxt. Heeft duidelijk te maken met de mensen die tegenover je zitten, van stijve types krijg ik van nature de zenuwen. Nu maar hopen dat ik voor het tweede gesprek wordt uitgenodigd. Ik heb goede hoop en zou de baan ook wel graag willen. Het lijkt me een prettige organisatie om te werken.
Toen ik weer op weg was naar huis om me om te kleden, besefte ik dat m'n sleutels nog op m'n werk lagen. Daarom klopte ik aan bij moeders en kreeg als pleister op de wonde weer een fatsoenlijke maaltijd. Gevolg was wel dat ik in m'n nette kloffie naar de eerste training van het mentorschap moest, in Rotterdam. Ik was moe en zei af en toe wat doms ('kleine kinderen vind ik niet leuk, dat is meer iets voor pabo-meisjes') maar het ging verder wel aardig. Relaxte lui en het 'werk' lijkt me heel leuk. Ik denk dat ik er wel geschikt voor ben om 1x per week een dagdeel met een kleine aap op te trekken.
Met m'n Turkse vriendinnetje gaat het goed. Sinds gisteren heb ik een nieuwe mobiel, waarmee ik kan zien hoe vaak we smssen. Dat zijn toch al gauw zo'n 30 berichtjes per dag...
