VertigooooHier dan het beloofde verslag van een unieke zomerdag in 2005. Deze kende helaas 1 smetje, doordat de vriend van m'n jongste broer z'n kaartje was kwijtgeraakt. Heel sneu.
Ruim op tijd stapten we op de trein. De reis voerde naar station Duivendrecht, vanwaar het een klein stukje lopen was naar de lelijkste ufo van Nederland. In de trein nuttigden we alvast wat koude en verkwikkende biertjes om in de stemming te komen. Niet dat dat echt nodig is als je naar U2 gaat... Stiekem baalde ik er een beetje van dat ik mijn t-shirt van de POP Mart-tour niet aan had, het is natuurlijk stoer om aan iedereen te showen dat je er in 1997 ook bij was. Dat je fans met zoveel verschillende oude tourshirts zag lopen vond ik wel leuk. De mijne heb ik niet gezien, maar dat was ook een uniek shirt. Illegaal, maar veel mooier dan de officiele shirts.
Bij de Arena aangekomen maakten we een rondje rond de betonklomp en zochten bij een kraampje een tourshirt uit. Dit keer hebben we wel een origineel shirt gekocht, met op de achterkant VERTIGO 2005 en het tourschema. Beetje prijzig was het wel, maar U2 komt niet iedere dag naar Nederland zullen we maar zeggen, om de pijn in de portemonnee te verzachten.
Rond 18.00 gingen we naar binnen. Op het veld stond het al aardig vol, iedereen wil natuurlijk vooraan staan. Ik vond het niet erg om voor de verandering een tribuneplaats te hebben, maar de sfeer op het veld is wel duidelijk beter. Ik had de indruk dat wij een beetje tussen de bedaagde dagjesmensen zaten, de fanatieke fans moest je met een lampje zoeken. Ik snap niet dat mensen tijdens zo'n gaaf concert het kunnen presteren om te blijven zitten. Dat deden wij niet, bij sommige nummers MOESTEN we gewoon staan. Springen ging een beetje lastig, wat dat betreft had ik graag tussen de woelende menigte op het veld gestaan.
Om 20.45 kwamen de bandleden vanuit de coulissen eindelijk het podium op. De grote videoschermen waren bijzonder nuttig, want vanaf de positie waar we zaten waren Bono en z'n kornuiten nogal mini. Het concert begon met de lekkere opener
Vertigo, gevolgd door de meespringer
I will follow. De setlist bevatte enkele verrassende songs, zoals
The Electric Co.,
Who's gonna ride your wild Horses,
The Original of the Species,
Zoo Station en vooral
Miss Sarajevo. Het was pas de derde keer ooit dat U2 dit nummer ten gehore bracht, de laatste keer was in 1997 in Sarajevo. Waar we de eer aan te danken hadden dat het nu weer gespeeld werd... geen idee. Zulke grootse heldendaden heeft Nederland niet verricht in Bosnie...
Af en toe stond het kippenvel op m'n armen, vooral bij
Elevation, waarbij het publiek de intro verzorgde,
City of blinding Lights,
Bullet the Blue Sky,
Zoo Station en
The Fly. De wat rustigere nummers hoeven van mij niet zo, ik vind de wat stevigere U2-songs lekkerder. De drums van Larry Mullen, de jankende gitaarriffs van The Edge... heerlijk.
Tussen de bedrijven door hing Bono de positieve prediker uit, waarbij hij het had over Afrika en ons op het hart drukte dat we allemaal 'sons of Abraham' zijn en naast elkaar moeten leven, in plaats van elkaar de hersens in te slaan. 'Coexist' stond er op de hoofdband van Bono en op het geavanceerde videoscherm. Plots bedacht ik me dat ik iemand even wilde laten meegenieten van het concert, en belde haar op. Het schijnt dat de hele camping kon meegenieten van de herrie, haha.
M'n broertje had een digitale camera bij zich en maakte wat sfeervolle kiekjes. Ook filmde hij de mooise stukken van het concert, tof. Foto's van het concert kan je plaatsen en bekijken op deze site over de
Vertigo Tour.
De Vertigo-concerten worden nu al de beste concerten van 2005 genoemd. Dat geloof ik graag, maar ik kan het niet beoordelen omdat ik geen enkel ander concert bezoek. Ik ben niet zo'n concertganger, alleen bands die ik echt echt ECHT heel goed vind, kunnen op mijn aanwezigheid rekenen.
Om 23.15 was de show helaas voorbij. Aan alles komt een eind. We hebben er met volle teugen van genoten, hoewel ik zelfs tijdens het concert nog aan m'n werk moest denken. Niet echt leuk. Ook gingen mijn gedachten uit naar een meisje en naar het concert in 1997, dat nog maar zo kort geleden lijkt. Doodmoe en met licht verstopte oren zaten we in de trein naar huis. We hadden mazzel, de laatste trein naar Vlaardingen haalden we op het nippertje.
