Als ik het me goed herinner, ben ik in 2001 voor het laatst met dodenherdenking naar zo'n bijeenkomst rond een monument geweest. In de tussenliggende jaren vergat ik het op het moment zelf, of luisterde ik alleen naar de radio, een keer op tv gekeken naar het gebeuren op de Dam. Maar gewoon zelf gaan was er niet bij. En die andere manieren deden me eigenlijk niets. Dus vandaag ben ik weer gegaan. Niet lang. Ik kwam om iets van vijf voor acht aanlopen samen met Boomer. En waarom het me zo ontzettend veel deed? Ik weet het niet precies. Het zal wel een combinatie van het een en ander zijn.
De dichtstbijzijnde bijeenkomst was op Plein 1943, bij monument Het Vergeten Bombardement. Dat was al iets dat me aan het denken zette.Op 31 maart 1943 hebben de geallieerden per ongeluk een vrij dichtbevolkte woonwijk, Bospolder-Tussendijken, gebombardeerd in plaats van het gebied tussen de Merwehaven en de Keilehaven. (kijk ook maar eens
hier)
Hoewel er een bordje verboden voor honden stond, ben ik toch wat dichter bij het monument gaan staan en heb Boomer af laten liggen. Komt er even later een man met een hondje bij me staan. Maakt opmerkingen over dat hond daar gewoonlijk boete van 250 euro ofzo oplevert en dat de politie nu niets deed terwijl ze ongeveer naast ons stonden. En waarom moest iedereen zo chagrijnig kijken.... Nou ja, daar was ik natuurlijk niet mee bezig, maar ik knik beleefd wat. Ondertussen heb ik al wat te kampen met mn emoties die opkwamen tijdens het nadenken over de Rotterdamse bombardementen en oorlog in het algmeen. Toen kwam het trompetsignaal. Boomer meejanken
Dat lokte iemand uit de omstanders naar ons toe, die ging Boomer dus even lekker aaien enzo. "Twee minuten stilte alstublieft." Man gauw naar z'n maats terug
En ik maar bezig blijven met ruim 60 jaar vrijheid, wat het gekost heeft, de bombardementen, de jongens in Afganistan, de mensen in Israël en Palestina en andere oorlogsgebieden. Hoor je op de achtergrond allerlei kinderen spelen en roepen.... Die man naast me een opmerking maken over "soldaat geweest, dan moet je wel salueren, zal ik ook maar doen" (Man, houd toch je kop)
Toen het Wilhelmus. Nooit proberen mee te zingen als je al moeite hebt je emoties de baas te blijven
Toen nog een couplet (dus ik probeerde vers 6 mee te zingen). Man naast me heeft opeens wat door. Tikt me op de schouder, tikje verontschuldigend: "goede avond nog verder", en gaat er gauw vandoor.
Na het Wilhelmus kwam een vrouw van ongeveer mijn eigen leeftijd even een zakdoekje aanbieden
(Had ik wel nodig ook)
Ik ben niet tot het eind toe gebleven. Er werden nog officiele kransen neergelegd toen ik weer wegliep samen met Boomer. Ben bezig gebleven met het hele gebeuren en had eigenlijk ook wel plezier om die man die zo'n dodenherdenking ergens maar poppenkast vond....
