Mijn ouders, welk standpunt neem ik in?

[knuf]

Hallo ik ben een jonge vrouw, 25 lentes jong. Gereformeerd Vrijgemaakt. Sinds 3 jaar getrouwd en sinds 2 jaar trotse moeder van een zoon.  

Toen mijn ouders mij zo'n 4 jaar geleden vertelden dat ze niet meer geloofden, en dus ook niet meer naar de kerk zouden gaan, storte mijn wereld een beetje in. Hoe kan dat nu? Zij hebben mij laten dopen, zij waren het die mij naar cathechisatie stuurden, zij waren het bij wie als ik 5 minuten met mijn vriendje boven zat, ineens de thee klaar was. Wat is er gebeurt, waar is dat geloof gebleven dan.

Ze gingen echt niet meer. En ik had last van hele labiele periodes. Maar mijn moeder zei: ik kan je verdriet niet wegnemen, ik kan niet voor jou maar wel naar de kerk gaan. Mijn zusje 3 jaar gelden belijdenis gedaan, is 2 jaar terug getrouwd in de synodale kerk. Mijn broertje nu 20 jaar, gaat niet meer naar de kerk, waarom zou hij als je ouders je niet meer sturen. En dan heb ik nog een zusje, woont samen in Bedum.

We zijn allemaal gedoopt en christelijk opgevoed!

Vorig jaar mei vertelden mijn ouders dat ze een relatie hebben naast hun huwelijk. Niet te geloven. Het voelde als een klap in mijn gezicht. Een jaar lang moest ik het voor iedereen geheim houden, totdat ik heel erg ziek werd van die spanningen. Nu weet heel mijn familie het en iedereen is er van onderste boven.

Vandaag zit ik er een beetje doorheen. De pijn hier op aarde: dat je ze misschien strax niet meer tegen komt is zo groot en zo pijnlijk. Welk standpunt moet ik innemen en... hoe overbrug ik de enorm grote kloof tussen onze wereld (christelijk) en de wereld van mijn ouderlijk gezin (ongelovig).

Mijn zoontje snapt het ook niet. En wat moet ik hem strax allemaal uitleggen???

Ik vind dit allemaal zo moeilijk en verwarrend!

[Priscilla en Aquila]

Lieve knuf, wat een vreselijke situatie. Vaker is het andersom en zijn het de kinderen die het geloof afzweren.
Ik zal voor je bidden. En wat ik moet zeggen weet ik eigenlijk niet maar weet wel dit: Blijf trouw aan de Heer en laat je niet ook onderuithalen wat geloven betreft.
Het is in zekere zin een soort test-case of je zelf je vertrouwen op God kunt stellen in zo'n moeilijke situatie.
En wat je ouders betreft, ik kan niet in hun hart kijken en weet niet hoe het geloof bij hun leefde vroeger. Blijf bidden dat ze terug komen van deze weg. Het wil niet zeggen dat ze nu verloren zouden zijn, tenzij het altijd een christendom van de buitenkant was.
En terugkomen kan natuurlijk altijd, zie het verhaal van de verloren zoon.

[rietje]

heej knuf, heel veel sterte!
ik  weet ok  niet goed wat hierop te zeggen, maar ik vind het heel erg.
het is idd verschrikkelijk de wetenschap dat, als het zo doorgaat, je ze later niet meer tegenkomt. dat ze de verkeerde kant opgaan. het enige wat je kkunt doen (denk ik) is  bidden. en dat zal ik ook voor jullie doen!
hou vol!!!
liefs Rietje

[Liudger]

Hallo Knuf,

Welkom in de klub van de verscheurde families. Ouders worden niet geacht een andere richting op te slaan, ze horen dat aan kinderen over te laten. Helaas, niet alle ouders volgen het voorgeschreven scenario. Ik voel met je mee, je voelt je zowat verraden. Maar nu is de tijd aangebroken te laten zien dat je op eigen benen staat.

quote:

Markus 3:
31 Intussen waren zijn moeder en zijn broers aangekomen. Ze stuurden iemand naar binnen om hem te halen. Zelf bleven ze buiten wachten. 32 Er zat een groot aantal mensen om hem heen, en die zeiden tegen hem: ‘Uw moeder en uw broers (3:32) uw broers – Andere handschriften lezen: ‘uw broers en uw zusters’.staan buiten en zoeken u.’ 33 Hij antwoordde: ‘Wie zijn mijn moeder en mijn broers?’ 34 Hij keek de mensen aan die in een kring om hem heen zaten en zei: ‘Jullie zijn mijn moeder en mijn broers. 35 Want iedereen die de wil van God doet, die is mijn broer en zuster en moeder.’

De Goede Boodschap is via ouders die het niet hebben kunnen bevatten bij jou terechtgekomen, en heeft daar vrucht gedragen.

Je hebt een grote en uitgebreide familie, de familie van Jezus, die van je houdt en je wil ondersteunen. Nu zul je kunnen ervaren dat Jezus naast je staat. Hij beloofde dat Hij met ons zou zijn, tot het einde.

Het is veel zwaarder nu om Christen te zijn dan enkele tientallen jaren geleden. Als je je zoon als Christen wil opvoeden, dien je sowieso hem leren om te gaan met een omgeving die anders denkt. Ik wens je veel sterkte en zal voor je bidden.

[HenkG]

Afscheid nemen doet pijn. en dat voel je denk ik wel ergens als je ouders een zo duidelijk andere keuze maken dan jouw keuze, welke gebaseerd is op hun eerdere keuze. Met ouders heb je sowieso een bijzondere band, maar helemaal als je eenzelfde basis met elkaar deelt. En als dan een van de partijen een andere keuze maakt, dan is dat moeilijk.

Maar knuf, ga vooral je eigen weg met God en blijf open staan voor je ouders in hun zoektocht. Gedenk hen in je relatie met God, draag hen aan Hem op!

Laten we hier met zijn allen bidden voor verscheurde families als gevolg van andere geloofskeuzes!

[Tave]

Beste knuf, het enige wat ik kan zeggen is, weet dat God nog meer van je ouders houdt dan jij. Ik zal voor je bidden.

[knuf]

Lieve allemaal,

Bedankt voor jullie reacties in de eerste plaats. Vaak is het inderdaad andersom, ouders die kinderen hebben die een andere weg kiezen. Dat is eigenlijk ook altijd het enige wat aangehaald word in een preek als het daarover gaat. Nooit hoor ik... kinderen van wie de ouders een andere weg kiezen. Zelf ben ik nog niet zo oud... en ik denk dat ik er met mijn kennis en ervaringen anders in sta, dan dat oudere, ervarenen er in staan. Tuurlijk voor mijn opa en oma gaat het wel op, het zijn hun kinderen. En ze zijn er ook ontzettend verdrietig om.
Ik ben heel erg met mijn man aan het zoeken naar hoe het moet. Is het verstandig dat we gaan verhuizen zodat wee niet zo dicht meer op het vuur zitten. Is het verstandig even de boot afte houden? Ik zelf maar ook mijn man sindskort, bespreken dit op  onze therapie.
Het gebed vermag veel en dat weet ik gelukkig. Goed is het ook om te beseffen dat het toch ergens goed voor zal zijn, misschien niet voor mij of mijn gezin of mijn ouders, maar misschien wel voor een ander.
Ik weet niet waar God mee bezig is. Maar ik weet wel dat ik Hem kan vragen. Dat God zal horen en verhoren en dat God de juiste weg met ons gaat.

En oh wat klinkt dat allemaal mooi. Maar als ik dan weer gospel luister of christelijke muziek. Of ik zit in de kerk en iets raakt me.. En het herinnert me aan die situatie dan kan ik het allemaal zo makkelijk vergeten..

Ik wens jullie allemaal een goede zondag morgen en goeie aandacht.

groetjes knuf

[HenkG]

Knuf...het is goed om de situatie te blijven bespreken. Het geeft namelijk ook aan hoezeer het je aan je hart gaat. Immers, jij gaat nu de Weg die je ouders je geleerd hebben en je ziet hen nu juist een andere weg gaan. Maar God zal hen niet vergeten. Ook hen blijft Hij roepen als Zijn geliefden. Ook door jou heen. Laat je hart spreken in je relatie met je ouders zonder direct steeds de confrontatie te zoeken. Er voor hen zijn geeft al ruimte!