quote:
JeeHaa schreef op 29 september 2005 om 01:16:Niet tegenstaande het feit dat de wetenschappelijke methode ons een schat van inzichten heeft opgeleverd (en nog steeds oplevert, zoals ik op dagelijkse basis zelf mag ervaren) is (zeker tegen het einde van de vorige eeuw) de grens van de methode wel een beetje in zicht gekomen.
Mee eens, en wat rest ons dan verder nog? Fantasie, vermoedens en gokwerk.
quote:
Dat plaatst ons voor een probleem. Verlichtingsdenken houdt dat alles in principe kenbaar moet zijn.
Kan zijn. Je weet er ongetwijfeld meer van dan ik. Mijn uitgangspunt is i.i.g. dat ik altijd op zoek ga naar naturalitische verklaringen, omdat, je zegt het zelf ook al, dat in het verleden bruikbare resultaten heeft opgeleverd en nu nog steeds oplevert.
quote:
Dat is als zo sinds het begin van de 17-de eeuw en is nooit wezenlijk verandert. Zelfs al heeft Goedel definitief aangetoond dat zelfs in het meest doorwrochte, strenge logische systeem er altijd onkenbare aspecten zullen zijn. Helaas is dat besef bij hardcore Verlichters nog niet doorgedrongen.
Bij mij dus wel, getuige mijn topic een tijdje geleden over basisaannames/axioma's.
quote:
Je accepteert het bestaan van God niet.
Nou, ik zie er geen enkel deugdelijk bewijs van, en dat heb ik nu eenmaal nodig.
quote:
Bon, jou keuze, doe ik niks aan af. Maar jou claim dat alles wat niet met de wetenschappelijke methode onderzocht kan worden *dus* niet bestaat raakt ook de wetenschap zelf.
Ook jij legt me woorden in de mond. Dat Iris dit zo interpreteert kan ik nog wel begrijpen, maar jou had ik hoger ingeschat.
Ik post de laatste tijd vrij veel, en soms komt het er wat ongenuanceerder uit dat ik in principe ben, maar het mag toch onderhand wel duidelijk zijn dat ik van mening ben
dat alles wat niet met de wetenschappelijke methode onderzocht kan worden 'onbeslisbaar' is. Wat dan rest zijn vermoedens.
quote:
Over evolutie hebben we het al een keer gehad. Het bestaan van genetica, mutaties en selectie is *geen* bewijs voor evolutie. Het is een plausibele verklaring voor evolutie, maar evolutie zelf blijft daarmee een (onbewezen) hypothese. Momenten van speciatie zijn nog door niemand echt aangetoond en voorbeelden van macro-evolutie zijn al helemaal nooit waargenomen. Da's niet zo raar want die processen spelen zich af over een tijdsspanne die een mensenleven met een aantal orden van grootte te boven gaan. Maar daarmee komt je eigen eis van wetenschappelijke bewijsbaarheid onder grote druk te staan.
Micro-evolutie is aangetoond. De stelling is dat macro-evolutie x maal micro-evolutie is. Het fosil record, de homologe structuren, de genetische overeenkomsten, zijn verpletterende bewijzen van evolutie. Als je echter je best doet kun je natuurlijk alles in twijfel trekken. Zeker is er niets in het leven.
quote:
Een ander voorbeeld is M-theorie, of de Big Bang zelf wat dat betreft. M-theorie is een theorie die een verklaring moet geven voor het onstaan van ons universum en voor de oorzaak van de Big Bang. het probleem met die theorie is dat de wiskunde die daravoor gebruikt is onze eigen wiskunde dus (die dus gebaseerd is op wat we weten uit ons eigen waarneembare deel van het heelal). De aanname daarbij is dat onze wiskunde ook waar is buiten ons eigen universum. Da's een nogal arbitraire en principieel onaantoonbare aanname. Maar erger: M-theorie doet een aantal uitspraken over de aard van het universum en wat daarbuiten ligt die nooit of te nimmer gefalsifieerd kunnen worden, daar die uitspraken handelen over zaken die buiten ons universum liggen. Daarmee staat in wetenschappelijke zin M-theorie op exact hetzelfde plan als 'Er zij licht'.
De Big Bang zelf is een ander punt. Klassieke Big Bang postuleert een singulariteit die explodeert. Wat er in die singulariteit gebeurt kunnen we gewoonweg niet aan met de wetenschappelijke methode, omdat daarin de wiskunde 'breekt': De singulariteit is een oneindig klein ding met een oneindige dichtheid en een oneindig hoge temperatuur. Zoveel oneindigheden maken het universum in wetenschappelijke (ik moet zeggen: wiskundige) zin volkomen onbepaald.
Hawking c.s. hebben geprobeerd van de singulariteit een quantumverschijnsel te maken. Dat is op zich juist, gegeven de omvang van de singulariteit. Alleen: het lost niks op. Oneindigheden in de klassieke Big Bang worden vervangen door Heisenbergs onzekerheid in de quantum Big Bang.
De Big Bang is daarmee (zo lijkt het) wetenschappelijk niet kenbaar. Maar ik kan me niet voorstellen dat jij gegeven die principiele onkenbaarheid het bestaan van de Big Bang ontkent.
Onkennen nog bevestigen. Het is een theorie die gesteund wordt door bepaalde feiten, en de ene theorie staat nu eenmaal sterker dan de ander. Veel meer kan ik daar niet over zeggen, want ik weet hier gewoon te weinig van. Ik denk echter niet dat we hier een verschil van mening over hebben.
quote:
En daarmee ben je gewoonweg uiterst selectief in je benadering van 'ons gelovigen'. Je legt gelovigen een zwaardere bewijslast op dan je zelf voor de verdediging van de wetenschappelijke methode hanteert. Wij moeten het bestaan van God wetenschappelijk kunnen aantonen, terwijl jij de waarheid van evolutie en Big Bang blijft verkondigen zonder je aan dezelfde rigoreuze bewijsvoering te onderwerpen.
Tsja, dan is er gewoon geen enkel verschil meer tussen wetenschappelijk onderbouwen en zomaar wat roepen. Dat mag, we leven in een vrij land, maar dan haak ik af. Ik heb al vaker gezegd dat ik nu eenmaal geen postmodernist ben. Ik erken de problemen die ze aandragen, maar constateer tegelijkertijd dat het onleefbaar is. Ook ik hanteer dus onbewijsbare basisaannames (die kun je elders wel teruglezen).
quote:
En ik stoor me een beetje aan het geregeld denigrerende taalgebruik waarmee je je argumentatie lardeert. Je vraagt enkele posts geleden om een beetje begrip en respect voor jou denkwijze. Het zij je vergunt, maar dan verwacht ik wel een beetje dat je zelf de beleefdheid op te kunt brengen om wat mensen hier geloven (en niet direct door jou gedeeld wordt) niet met minachtende wegwerp-opmerkingen terzijde te schuiven.
Ik weet even niet waar je specifiek op doelt. Zou je het even kunnen citeren?
quote:
Wat een onzin! Niks moet. En het *kan* niet eens. Niet met de huidige stand van de wetenschap en misschien wel nooit niet (vanavond toevallig nog Stof gekeken?). Schoonheid ontroert. Waarom dat zo is, is psychologisch noch neurologisch verklaarbaar. Jou lijn volgend moeten we dus zowel ontroering als schoonheid als niet bestaand veroordelen.
Met 'kan beoordeeld' bedoel ik 'moet benaderd'. En ook dat moet natuurlijk niet, maar wederom wil ik niet beweren dat weteschap overal per definitie een antwoord op kan geven. Maar het is wel zo dat, en daar lijk je het mee eens te zijn, wetenschap vaak WEL antwoorden heeft, al is het misschien niet altijd op dit moment. De ervaring leert dus dat we het niet zomaar op moeten geven bij het minste geringste complexe probleem.
quote:
Sterker noch: bewustzijn van anderen om ons heen is niet aan te tonen. Cogito ergo sum, maar daar houdt het wel zo'n beetje mee op. Zeker als we de wetenschappelijke methode volgen. Dus jij bent de enige werkelijk bewuste mens in jou universum?
Dat zou theoretisch kunnen, maar ik ben postmodernist noch solipsist.
quote:
Evenzogoed ben je zelf niet dapper genoeg om de implicaties van dat 'kan' zelf te erkennen. Oordeel niet opdat je niet met dezelfde maat geoordeelt wordt (nog een stukje onzin uit dat 'sprookjeboek'). Het *kan* zijn. 't Kan ook *niet* zo zijn. Dat emoties en innerlijke ervaringen een produkt van je brein *kan* zijn is nog niet een bewijs dat het dan ook zo *is*. Je lult jezelf nu vast.
Nee hoor, en ik heb heel bewust het woordje *kan* gebruikt.
En nogmaals: als jij en anderen elke denkbare verklaring op een grote hoop willen gooien onder het mom van 'anything goes', dan moet je dat zelf weten. Ik constateer echter dat de meeste mensen dat niet doen. En zolang je dat niet doet, zolang je erkent dat er een relatie hersenen/lichaam is, zolang je erkent er een relatie hersenen/geheugen is (denk aan Alzheimer), zolang je erkent dat er een relatie hormonen/emoties is (testosteron), etc. etc., moet je toch haast wel erkennen dat het heel goed mogelijk is dat emoties en gevoelens gewoon zetelen in de hersenen. Simpelweg zeggen 'niet aantoonbaar, dus god' is dan toch veel te voorbarig? Het kan bijv. ook allemaal veroorzaakt worden door een onzichtbare kabouter, of misschien zijn emoties en gevoelens wel levende wezens die met elkaar concureren, want 'anything goes', nietwaar?
Het lijkt er gewoon heel erg sterk op (maar dat is even een geheel subjectieve uitspraak), dat mensen van ganser harte de wetenschap en haar resultaten accepteert, TODAT het niet meer in hun straatje te pas komt. Vandaar dat kritiek op evolutie ook altijd uit religieuze hoek komt en dat emoties en gevoelens geen produkt van de hersenen *mogen* zijn.
quote:
Waarom vraag je van Nunc et al. wel de ruggegraat om te erkennen dat ze het 'ik weet het niet' in de mond nemen, als je zelf niet over een zelfde sterke rug beschikt: Je *weet* het niet.
Weten doe ik inderdaad helemaal niks Jaahee. Licht verbazend dat je dat nog steeds niet 'weet'.
quote:
In je zucht om God en religie wetenschappelijk tot onzin te verklaren heb je nu zelf een volkomen onverdedigbare stellingname ingenomen. Je bent in je eigen valkuil gelopen

Het woord onzin ga ik niet meer op in, dat heb ik genoeg gedaan.
Maar zolang er een verschil is tussen kennis en fantasie kan ik niet anders dan blijven zeggen dat wetenschap handelt in kennis en religie in fantasie.