Het punt is dat ik schrijven nog steeds leuk vind, maar het wringt steeds meer met dit forum.
Goed, we gingen dus varen. Dat was niet ter gelegenheid van mijn verjaardag maar een gelukkig toeval. Onze manager heeft een boot en schijnt een keer beloofd te hebben dat ze ons nog eens mee zou nemen voor een vaartochtje. Dat was dus gisteren, met mijn verjaardag had het niets te maken.
Ik presteerde het om een half uur te laat te komen. Van tevoren had ik niet goed uitgezocht hoe ik er moest komen, ik wist alleen welke bus ik moest hebben. Toen ik eenmaal in de bus zat, had ik geen idee bij welke halte ik moest uitstappen. M'n gevoel zei dat ik in de buurt was van het adres van onze manager dus stapte ik uit. Om vervolgens een half uur te lopen dwalen en weer uit te komen bij het beginpunt. Uiteindelijk bleek het adres vlakbij te zijn. En nee, ik had van niemand een 06 in m'n mobiel staan, dan was het allemaal wat eenvoudiger geweest...
De boot dan. Dat bleek een vlet te zijn. Dit heb ik even opgezocht voor de zekerheid, want ik heb geen verstand van vletten. Alleen van voetbal. We installeerden ons op de kussens en deden ons tegoed aan de broodjes die de manager had klaargezet. De tocht voerde ons naar het centrum van Leiden. Met al die lage bruggen ben ik blij dat m’n hoofd er nog aan zit, al zullen sommige mensen van mening zijn dat ik het heb verloren. Het was grappig om de stad eens vanaf het water te zien. Als het mooi weer is zit ik vaak op een trappetje bij de Oude Rijn en zie dan al die bootjes voorbij komen. Net als automobilisten lijkt het varende volk wel een heel eigen soort te zijn. Ik vroeg hoe duur zo’n boot is en je blijkt er een auto van te kunnen kopen. Als ik al een idee had om een boot te kopen, liet ik het snel varen. Maar relaxt is het wel. Vermoeiend ook wel weer, vanwege het social talk-gedoe. Kletsen, kleppen, ouwehoeren, babbelen… ik had er vrijdag eigenlijk geen behoefte aan.
Aan rust kwam ik echter niet toe, want rond etenstijd werd ik verwacht bij m’n ouders. M’n lieve moedertje had zich flink voor me uitgesloofd, dat doet me wel wat. Een tas met overhemden kreeg ik. Die komen altijd van pas, nu hoef ik niet meer een week lang hetzelfde te dragen. En van m’n broers en zusje kreeg ik een fraaie uitgave van de tv-serie Band of Brothers, die op
IMDB een extreem hoge waardering krijgt van de kijkers. De serie gaat over een Amerikaanse compagnie en volgt deze op de voet vanaf de landing in Normandië tot de verovering van Berlijn. Ik heb de serie destijds niet gevolgd (ik kijk zelden tv), maar ben wel blij met 6 uur hoogstaand oorlogsdrama.
Gisteren kwam m’n thuishulp weer eens langs. Toen ze klaar was met poetsen nam ze me mee naar haar gastvrije GKV-familie, waar het altijd prettig toeven is.
