Woensdagavond met Santaarnpaal een filmpje gekeken. Alweer? Ja alweer. Ik hou nu eenmaal van cultuur.
Casanova was dit keer de keuze, een verrassend leuk filmpje. Erg leerzaam ook, van Casanova kan je nog wat leren. Als een verlegen jongeling aan Casanova vraagt hoe hij het moet aanpakken met de dame waar hij een heimelijk oogje op heeft, antwoordt Casanova: “Be the flame, not the mot.” Wat een wijsheid, had ik het maar zo aangepakt bij Y.
Gisteren was wederom een interessante werkdag. Met de Iraanse een nieuwe afspraak gemaakt. Heeft ze alweer een probleem dan? Ehhh nee. Er kwamen flink wat mensen op gesprek, waaronder de Afrikaan van maandag, waar ik een tijdje mee heb zitten praten. Hij was drie jaar in Afrika geweest om er een vervoerbedrijf op poten te zetten. Hij had een paar bussen op de kop getikt en hoopte dat de zaken gingen lopen. Helaas, in Afrika lopen de dingen vaak wat anders. Hij werd aan alle kanten door werknemers bestolen en was niet meer gewend aan de Afrikaanse manier van zaken doen. Dan maar weer terug naar Nederland.
Daarna kwam een Antilliaanse dame, een heel vriendelijk persoon. Ze had een probleem met haar internetprovider. Een telefoontje loste het op. Ik had haar al vaker gesproken en hoewel ze van de leeftijd is van m’n moeder zou ik toch zweren dat ze me wel ziet zitten. Ze had ook een behoorlijke parfumnevel om zich heen moet ik zeggen.
Tegen het einde van de middag kwam er een Joegoslavische mevrouw die ook al vaker was geweest. Ze zit diep in de schulden en haar energie was afgesloten. Heel vervelend. Ik belde met haar energieleverancier en ook met Eneco, maar voorlopig is er niets aan te doen. Hard maar waar.
Toen was het tijd voor een personeelsfeestje. Een viertal stafmedewerkers vierde een jubileum. Voor alle medewerkers was een barbecue georganiseerd. Het was gezellig, al had ik beter niet die saté kunnen nemen die voor de helft gaar was. Dat kwam doordat ik haast had, ik moest naar het avondspreekuur.
Op het avondspreekuur kwamen twee van de drie cliënten opdagen. Een Marokkaanse meneer, die van alles zat te brabbelen en een hele stapel papieren uit zijn tas toverde. Ik kwam er al snel achter dat hij wat minder begaafd was en wat het probleem was. Hij had ten onrechte een volledige uitkering gehad, als bewoner van een sociaal pension had hij daar geen recht op. De man was amper te volgen, maar vrolijk was hij wel.
De laatste cliënt was een mevrouw die wilde weten wat de gevolgen zijn als de Turkse biologische vader van haar meerderjarige zoon hem zou erkennen. Zou hij dan in dienst moeten in Turkije? Oei, daar vraag je me wat. Ik dacht van niet, maar het Turkse recht is hier ook van belang. En daar heb ik geen verstand van, misschien moet ik Y. eens bellen. Het liep allemaal wat uit, omdat gebeurde wat wel vaker gebeurt: een klant die op zijn of haar praatstoel zit, kennelijk heb ik die invloed op mensen. Ze vertelde dat ze zich snel druk maakte over dingen en eigenlijk wel de politiek in wilde. Dat zou niks voor mij zijn, ik ben dan ook tamelijk onverschillig.
Vandaag had ik vrij en heb ik mij niet erg nuttig gemaakt voor de maatschappij. Op een Feyenoordforum heb ik mij vermaakt met het schrijven van reacties. Er is nogal wat commotie ontstaan, omdat Feyenoord het heeft gepresteerd een reservespeler van Ajax te kopen, wat leidde tot honderden woedende reacties op internet. En terecht, een flinke som duiten neertellen voor een afdankertje van de aartsrivaal, dieper kan je niet zinken.
In het AD las ik dat ‘De Schreeuw’ van de Noorse schilder Edvard Munch weer terecht is, het was twee jaar geleden gestolen. Dat is toevallig, ik ben net een boekje over Munch aan het lezen. Van ‘De Schreeuw’ zijn meerdere versies door hem geschilderd, het heeft me altijd gefascineerd. Ik las toevallig deze week dat het masker van de killer uit de Scream-films is geïnspireerd door De Schreeuw, de gelijkenis is inderdaad opvallend.
High culture meets pop culture. Ook een mooi schilderij van Munch vind ik ‘De Madonna’ maar vanwege redenen van kuisheid zal ik daar geen plaatje van laten zien.
O ja, dit verhaaltje schreef ik vandaag op een Feyenoordforum.
Het positieve is dat wij ooit zullen heersen in Nederland en jaren achter elkaar kampioen zullen worden. In de Champions League zijn we er elk seizoen bij, met wisselend succes. Een keer wordt de halve finale gehaald, maar Bristol Rovers, dat door een rijke oliemiljardair uit Kazachstan in korte tijd de Europese top heeft bestormd, is een maatje te groot. Dat geeft niet, het is geen schande om van zo'n legendarische club te verliezen. De Nederlandse beker wordt gek genoeg niet ieder jaar gewonnen, maar ach, wat maakt dat uit? Wij worden elk jaar kampioen en doen serieus mee in Europa, wat interesseert ons die troostprijs? Die is voor boeren en losers.
Met knikkende knieën komen de tegenstanders naar het Jorien van den Herikstadion op de Tweede Maasvlakte. Met 60.000 toeschouwers is het stadion om de twee weken voor zo'n 2/3 gevuld. Uitslagen van 3-0, 4-0, en 5-0 zijn geen uitzondering tegen de aartsrivaal uit 020. Ooit, heel lang geleden, waren de rollen omgedraaid. Maar bijna niemand die dat nog weet, de supporters die deze inktzwarte periode hebben meegemaakt genieten inmiddels van hun AOW, zijn dementerende of de pijp uit.
Door de inkomsten uit de CL en de jarenlange injecties door een Rotterdamse suikeroom, die zijn geld heeft verdiend in de bietenhandel, is Feyenoord met afstand de rijkste club geworden van Nederland. De Nederlandse competitie staat in hoog aanzien in Europa, ook al presteren PSV en 020 vaak ondermaats in Europees verband. 020 is er ook niet altijd bij. Na het tragische ongeluk waarbij het spelerstoestel in het IJsselmeer stortte, is de club nooit meer de oude geworden. Topsport is hard en dood gaan we allemaal.
Tot zover dit positieve verhaal.
