Ik heb al een tijdje niks van me laten horen hier, tot opluchting van de financiers van dit forum. Dat komt doordat ik sinds kort ben opgenomen in de Jellinek-kliniek, en maar een half uurtje per dag mag internetten.
Hmm, wie zou dit geloven? Het is namelijk niet waar, ik heb gewoon weinig te melden wat door mijn persoonlijke censuur komt. Wat ik wel de moeite waard vind om te vertellen dat ik gisteren een uur heb gesproken met Y. Het deed me veel haar stem weer te horen en het was goed om eindelijk dingen uit te praten. Dat was niet eerder gebeurd. Eerlijk gezegd weet ik met mijn verstand ook wel dat we misschien niet zo goed bij elkaar pasten, maar mijn gevoel wint het vaak (kuch) van mijn verstand. Ik mis haar nog steeds en heb haar beeld iedere dag in mijn hoofd. A pain I'm used to is een toepasselijk nummer van het altijd optimistische Depeche Mode, maar dit is duidelijk geen pijn waar ik aan gewend ben, ik heb nooit eerder iemand zo erg gemist (daar ben ik denk ik geen type voor), ik pleurde (dit is oud-Nederlands voor 'vallen') in een zwart gat. Het komt nog het dichtst in de buurt van het gevoel dat ik had toen onze kat Gompie doodging (grapje.) Anyway, het bleek dat ze niet negatief over me denkt, wat ik eerst dacht. Ze kan alleen niet met gevoelige mensen omgaan. Dat had ik wel gemerkt, ze kon me niet aan. En er waren zoveel misverstanden, zonde. Het was wel goed om dingen uit te praten. Voel me nu rustiger van binnen. Of zou dat door de wiet komen (grapje.)
Maandag en dinsdag heb ik weer gewerkt. Voor het eerst ga ik met lichte tegenzin naar Leiden, de druk van al die klanten die denken dat ik altijd maar meteen voor ze klaar sta begint me te irriteren. Als ik 's ochtends een berg briefjes aantref met mensen die ik moet terugbellen, heb ik er al geen zin meer in. Want stuk voor stuk willen ze een afspraak, ik heb het al druk genoeg zonder al die fans.
Verder was er het wekelijkse overleg met de maatschappelijk werkers. Dat is dan wel weer een leuke afleiding. Ik zit in een groepje met een relaxte gozer, een oudere vriendelijke dame, een niet-onaantrekkelijke jongere dame en een stagiare. Toevallig de leukste stagiare van de 4 die ik zo 'deskundig' heb voorgelicht. Is dat even mazzel. Ik merk dat de dames gecharmeerd van me zijn, zou ik soms de X-factor hebben? Volgende keer toch maar eens inschrijven voor Idols.
's middags kwam de jongere niet-onaantrekkelijke dame opeens m'n kamer in. Ze was lichtelijk in paniek en wilde mijn advies. Ze had aan een bepaalde instantie (die met de belangen van kinderen te maken heeft) informatie verstrekt over een cliënt en dacht dat ze haar geheimhoudingsplicht had geschonden. Of ze juist had gehandeld wist ik niet, maar het belang van een kind lijkt mij tamelijk zwaarwegend. Ik beloofde het uit te zoeken, wat ik meteen maar deed. En ik moet zeggen dat ik nog nooit een antwoord zo snel heb gevonden. Even de juiste trefwoorden intypen bij Google en hupsakee. Binnen 5 minuten kon ik haar vertellen dat ze een meldrecht en een informatierecht had. Ze was dus niet verplicht de informatie te verstrekken, maar heeft ook niks verkeerd gedaan. Ze was zo blij dat ze me wel kon zoenen. Aan haar lichaamshouding te merken was ze dat nog serieus van plan ook, ware het niet dat ik op professionele afstand bleef (van je fouten leer je). "Ik wil een bos bloemen voor je kopen, of een fles wijn" zei ze. Beide vind ik geen aantrekkelijke cadeaus. Toen ze een tijdje later weer op mijn kamer kwam, zei ik dat ik wel trek had in kwarktaart. Ik had het zelfvoldane gevoel dat ik een goede daad had gedaan, het gevoel dat je krijgt als je een oud omaatje helpt oversteken, want de collega dacht echt dat ze 'hing.' Ach ja, vrouwen in paniek kunnen altijd terecht bij Pleuntje.
Om weer een beetje een positief gevoel te krijgen heb ik onlangs via internet wat vrolijke muziek besteld. Een dvd van Depeche Mode van de Exciter-tour uit 2001 en het album Black Celebration uit 1986. Die had ik nog niet. De dvd van Depeche Mode lag vanmiddag in mijn roestige brievenbus, die ga ik zo eens bekijken.
