quote:
De RKK leert (en ik neem aan dat ze daar niet uniek in is) dat iedereen wordt geboren met basale kennis van goed en kwaad, de natuurwet. Ze leert ook (en dat is voorzover ik weet wat afwijkend van onze protestantse vrienden) dat de zonde niet de overtreding van Gods wet is, maar een bewuste overtreding van die wet. Kortom, anders dan in het werelds recht, waar ieder wordt geoordeeld alsof hij de wet kent (de wet zegt dan ook: iedereen wordt geacht de wet te kennen, kortom, we oordelen iedereen alsof hij de wet kent), geldt in het zondebgrip dat schuld niet objectief is, maar subjectief. Dit past in het idee dat God niet onze hemelse politieagent, wettenmaker, officier van justitie, rechter en beul in-één is, maar onze Vader, onze Bruidegom. Ga maar na: verwijt je je kinderen, je vrouw, je man, je vrienden, je vriendinnen, wat ze doen om de daad, ook als ze zich van geen kwaad bewust zijn? Je kan er pijn van hebben, maar het zou knap eng zijn als je je geliefden veroordeelt om iets dat ze onbewust doen. De joodse Wet is als de wereldse wet: overtreding van de regel maakt je schuldig, en dan kan je hooguit nog geluk hebben dat bij de strafmaat rekening wordt gehouden met omstandigheden. Maar Gods definitieve verbond is anders, daar geldt geen wet, anders dan de wet van de liefde. En de liefde zoekt niet te oordelen en te straffen, ze verdraagt de pijn van de daad, en oordeelt niet. Het is niet God die ons oordeelt, wij zijn het zelf. Want de zonde is niet "een hemels strafbaar feit", het is de straf zelf, het is de verwijdering van God. Niet omdat God ons op afstand zet, maar omdat wij ons op afstand zetten van God.
