quote:
parepidemos schreef op 19 februari 2007 om 21:32:Is het hier een zaak van balans, van het juiste midden?
Is het wel juist om zo'n kloof te zien tussen barmhartigheid en opkomen voor de waarheid?
Ik geloof niet in zo'n kloof. Vandaar ook dat ik gisterne iets heb gepost als reactie op een verwijzing naar Matt 25, met als moraal: die barmhartigheid in Matt 25 heeft wel betrekking op hen die opkomen voor de waarheid Gods. (voor hen die niet roepen Here Here, maar die doen de wil van hun vader in de hemel).
Als ik de laatste rechtstreekse bevelen van Christus lees (7 brieven in Openbaring 2 en 3), dan zie ik in de meeste breiven een duidleijke aansporing de waarheid te blijven verdedigen. Maar een oproep tot barmhartigheid staat er nergens rechtstreeks. Hoogstens kun je die 2, misschien 3 keer vermoeden.
Ik denk wel dat Parepidemos hier een sterk punt heeft. Een punt wat mij ook erg opgevallen is de afgelopen tijd. Het heeft ook te maken met het punt dat Nunc maakte over 'WWJ
C'.
Hoeveel energie willen we als christenen steken in het echt helder houden van wat God Zelf heeft gezegd dat wij moeten doen? In hoeverre gaan we liever uit van wat wij op het allereerste gehoor opvangen?
Ik merk in mijn eigen gemeente niet erg veel van wil om echt te studeren in de bijbel, om echt te luisteren. Echt een bijbelgedeelte uitpluizen met de vraag 'wat vraagt God hier van ons?' zonder al van te voren het antwoord erin te leggen.
Ik denk dat juist dát nodig is, om met elkaar in gesprek te komen, te blijven. Misschien moeten we de concrete situatie waar we als kerken nu inzitten, even buiten beschouwing laten, en gewoon terug gaan naar de vraag
waarom we kerk zijn,
wat de basis is van ons kerk-zijn, wat heeft Christus ons als kerken en kerkleden opgedragen?
En dan niet losse teksten, maar grote lijnen, beginnend bij het OT.