quote:
Jessy26 schreef op 19 mei 2007 om 18:09:Ik denk dat dat ook het probleem met mij is. Ik wil graag feiten zien. Tuurlijk zijn er op het gebied van het geloof allerlei feiten. Maar geen glasharde feiten waar ik zo van hou
Ze zijn wel glasharder dan veel van de glasharde feiten hoor. Om maar een flauw voorbeeldje te noemen: hoe glashard is het feit dat keizer Septimius Severus over Rome regeerde tussen 193-211? Ik
vermoed dat je na even zoeken via Wikipedia al bereid bent dat als glashard feit te accepteren. Toch heeft hij eigenlijk betrekkelijk weinig spannends gedaan, voor een Romeins keizer, niet enorm veel sporen nagelaten, en komt hij zelden voor in het rijtje keizers dat mensen spontaan weten op te noemen.
Tegelijk zijn diverse bronnen bekend, en zelfs in één bundel verzameld en vrij breed beschikbaar, die vertellen over de kruisdood
en verrijzenis van een Joodse timmermanszoon rond het begin van onze jaartelling in Palestina. Ik
vermoed dat je de feiten genoegzaam kent, maar ze niet als feit accepteert. En ik vermoed dat dat iets te maken heeft met een al te groot vertrouwen in modeldenken. De moderne wetenschap heeft extreem succesvol gebruik gemaakt van die methode: beschrijf de werkelijkheid in een systeem, en ze wordt hanteerbaar, voorspelbaar en bruikbaar. Het nadeel van modellen is echter dat ze modellen zijn, en per definitie geen uitzonderingen op het model kunnen toelaten.
Het is bijvoorbeeld erg handig dat je een model hebt dat zegt: na je geboorte leef je tot je dood gaat door een ziekte of een ongeluk, of na een jaar of 80-100 door slijtage, en dan ga je dood en blijf je dood. Zonder dat model zou het begraven van dode mensen bijvoorbeeld een slecht idee zijn. Je weet maar nooit of ze weer op staan. Maar het niet-begraven van mensen is voor de volksgezondheid vrij beroerd. Dus al met al is het wel praktisch dat we hier een model voor hebben. Alleen. dat model verdient soms wat verfijning. Zo hebben we de kwestie van de schijndoden. Maar hoe ver je het model ook verfijnt, dat wat strijdig is met het model, zal strijdig zijn met het model.
De echte vraag is dan: accepteer je dat je je blik op de werkelijkheid laat beperken, doordat je hoe dan ook binnen een model wil waarnemen, denken, interpreteren?
quote:
Toch blijf ik wel het gevoel houden dat er meer is dan het leven hier op aarde. Maar door gebrek aan feiten weet ik ook niet zo goed welke kant ik er mee op moet en wat ik nu precies wel of niet geloof. Maar goed dat zal mijn persoonlijke ontdekkingsreis wel zijn denk ik.
De reis is inderdaad persoonlijk. Maar noch het landschap waar de reis doorheen leidt, noch het reisdoel zijn afhankelijk van je persoon, je voorkeuren, je gevoelens, je visies. Ze zijn
buiten jezefl gelegen. Zou dat niet zo zijn, dan was het "slechts" een ontdekkingsreis naar je eigen persoonlijkheid. Maar waar jij over spreekt is een ontdekkingsreis naar de waarheid.
Een spannende reis, zeker. En zeker in een wereld die gedomineerd wordt door de, op zichzelf heel correcte, gedachte van Kant: metafysica behoort niet tot het kennisdomein van de empirische wetenschap. Helaas is die gedachte wat te ver doorgetrokken. De moderne mens die het succes van de empirische wetenschappen ziet, is al te snel geneigd te denken dat wat buiten het bereik van die wetenschappen ligt simpelweg niet bestaat.
Zo volstrekt vanzelfsprekend als je in de middeleeuwen voor volslagen gestoord zou zijn gezien, als je had ontkend dat je beschermengel er persoonlijk voor had gezorgd dat die ene tak net naast, en niet op, je knar viel, zo volslagen gestoord wordt je nu bezien als je zelfs maar het idee van een beschermengel ter sprake brengt. Maar waarom eigenlijk? Omdat we de "waarom" vraag simpelweg als irrelevant buiten de orde hebben gesteld, en hebben vervangen door de "hoe" vraag. En binnen het "hoe" hebben we modellen nodig, en waar die modellen geen antwoorden bieden, hanteren we "toeval".
Ik heb jaren met uitermate veel plezier me bezig gehouden met natuurkunde en wiskunde, waarbij vooral de elementaire fysica me buitengewoon fascineerde. Maar ik ben met mijn natuurkundestudie gestopt, omdat me steeds meer duidelijk werd dat ik daar nooit méér zou leren dan een nog knapper, nog sluitender, nog bruikbaarder wiskundig model. Heel nuttig, daar zeg ik niets van, maar aan het eind begrijp je nog steeds niets. Je leert alleen slimmer en slimmer beschrijven. Het levert magnetrons en reizen naar de maan op, niks mis mee, maar het levert geen werkelijk begrip op.
Jazeker, er is één, kenbare waarheid, onafhankelijk van de waarnemer, dus objectief. De modernisten hebben ons totaal nieuwe, razend boeiende, instrumenten gegeven om een specifiek deel van die waarheid te leren zien en hanteren, zonder overigens te begrijpen. De post-modernen hebben ons vervolgens iedere illusie ontnomen dat we via de instrumenten van de modernen ooit tot werkelijk begrip zouden komen.
Wat nu? De route van de esoterie en de new age wijzen je naar een zoektocht die simpelweg afscheid neemt van de objectieve werkelijkheid, die subjectiviteit als alternatief aanbiedt. De route van de post-moderniteit leert je maar te accepteren dat het project van de moderniteit in ultimo gefaald heeft, maar ach, het levert wel een comfortabel leven op voor de gelukkigen. Er is wel een alternatief, maar eerlijk gezegd, heel eerlijk gezegd, een alternatief dat in de ogen van vrijwel iedereen volslagen belachelijk is. Je kan terug wandelen, terug langs Popper, terug langs Kant, terug langs Descartes, terug zelfs langs Abelardus, hen vriendelijk groetend terwijl ze moedig voortstappen op een weg waarvan jij het heilloze einde al gesmoord hebt zien worden in de industriële moordmachines van de 20e eeuw, en dan de weg oppakken die wat al te enthousiast als achterlijk en hopeloos terzijde werd geschoven door al die moderne filosofen en hun volgelingen.
Het kan, maar het is niet makkelijk. Makkelijker is gewoon een geloof aanvaarden, en dan verder niet meer mekkeren. Maar die route is nooit vrij van subjectiviteit, en dat zal altijd aan je knagen.
quote:
Echter vind ik het op bepaalde momenten ontzettend moeilijk om te geloven dat er meer is. Bijv. op de begravenis die ik laatst had van een 36 jarige vader, die zijn vrouw en 3 kinderen achter laat. Ik merk dat veel mensen om hem heen (ook christenen) er minder moeite mee hebben dat hij overleden is. Terwijl ik denk. Hoezo moest hij naar God toe? Zijn vrouw en kinderen hebben hem hier nog zo hard nodig. Ik kan dit niet beredeneren. Daarvoor ben ik misschien ook wel te nuchter.
In tegendeel. Je bent niet nuchter genoeg. Je zit te vol met visies, standpunten en oordelen, normen die je aan de situatie oplegt. En vervolgens analyseer je de situatie naar de feiten die je bekend bent te analyseren, en daar voeg je een paar elementen aan toe, waarvan je meent dat ze wel zo ongeveer "geloof" uitmaken. En die mix begrijp je niet, en dus wijs je af wat je meende dat "geloof" wel zou zijn. Maar in alle eerlijkheid, denk je echt dat je kennis van dat geloof al zo groot is, dat je dit soort redeneringen
kan maken?
Ja maar, ja maar, al die christenen, die hebben toch ook niet de filosofie en theologie van 20 eeuwen christendom bestudeerd? Nee, dat hoeven ze ook niet, net zo min als jij elementaire fysica moet studeren om een magnetron te gebruiken. Maar als je een magnetron zou zien, en iemand vertelt je hoe die werkt, en jij zou, zonder uitproberen, willen beredeneren of dat ding gaat werken? Zou je er dan uitkomen zonder elementaire fysica, denk je? Ik denk het niet. Ik weet wel zeker van niet.
Als het om magnetrons gaat, zijn er een paar opties:
1. Ontken ze gewoon. Verklaar magnetrongebruikers voor een beetje vreemd. Verdiep je er niet in, maar onthou een paar algemeenheden, en merk dat je daar geen sluitende redenering mee krijgt opgezet, en bedenk dat het dus wel niet zal kloppen.
2. Koop er een, en probeer hem uit. Je snapt het niet, maar het kookt lekker snel.
3. Bestudeer de werking, verdiep je in elementaire fysica, en wéét, ook al heb je nooit een echte magnetron gezien, dat hij zal werken.
Als het om geloof gaat, zijn de opties hetzelfde.
quote:
Tegelijker tijd voel ik me toch ook op een bepaalde manier (niet altijd letterlijk) afgewezen door de kerk omdat ik op vrouwen val.
Ethiek volgt uit een filosofisch systeem, een visie op de waarheid. Niet andersom. Iets is niet onwaar omdat jij de ethische consequenties vervelend vind.
ALS er een God is, en
ALS die God vindt dat het fout is als jij op vrouwen valt
DAN houdt die God niet op met bestaan, omdat jij niet wil horen dat die God er zo over denkt.
Dat wil overigens nog helemaal niet zeggen dat er een God bestaat, of dat die God er iets tegen heeft dat jij op vrouwen valt. Het wil alleen zeggen, dat je de waarheid niet zal vinden, als je je afsluit voor alles wat je onaangenaam vindt. Er is heel veel onaangenaams aan de waarheid.
quote:
Ik vraag me dan af. Ben ik nu echt zo'n slecht mens? Nee, ik leef eerlijk, ik steel niet, ik ben oprecht naar de mensen om mij heen. Ik werk hard en zorg daarnaast voor de zwakkeren in de maatschappij. Dat zou me toch tot een goed mens moeten maken.
Waarom zou dat moeten? Dat zou alleen moeten, als de norm voor "goed mens" is:
- eerlijk leven
- niet stelen
- oprecht zijn naar mensen om je heen
- hard werken
- voor de zwakkeren in de maatschappij zorgen
- al het voorgaande gecombineerd, niets meer, en niets minder, en dan nog precies in die mate waarin jij dat werkelijk doet.
Als de norm voor "goed mens" is:
- groene ogen hebben
- naar pepermuntjes ruiken
- zwarte schoenen dragen
dan maak je zo te zien weinig klaar als goed mens.
Ofwel: je stelt impliciet een paar normen, maar je vergeet de vraag te stellen of die normen wel correct zijn.
quote:
Echter blijf ik dan toch het gevoel houden dat ik niet goed genoeg ben.
Ik weet niet of je er de humor van kan inzien, maar grappig genoeg, als christenen gelijk hebben, dan zit je er niet zo ver naast. Dan ben je, in velerlei opzichten, ook niet goed genoeg. En je kan dan eerlijk, zorgzaam, hardwerkend, en wat al niet lopen te wezen tot je eelt op je handen, blaren op je tong en krassen op je ziel hebt, maar dan nog ben je niet goed genoeg. En als je ineens toch maar op mannen valt, ben je nog steeds niet goed genoeg. Als je Mahatma Gandhi overtreft, en Martin Luther King er bij, ben je nog steeds niet goed genoeg.
Het goede nieuws is dan wel: het maakt ook geen ene moer uit. Er wordt helemaal niet van je verwacht dat je goed bent.
quote:
Naja misschien veranderen dingen nog in de loop der jaren. Mijn zoektocht is nog maar pas begonnen.
En wat een mooie zoektocht! Maak je onderweg wat aantekeningen, een plaatje zo nu en dan? Nu klinkt het misschien belachelijk, maar als je aankomt, zal je het leuk vinden nog eens terug te kunnen kijken op je tocht.
