quote:
Kwestie van gezonde skepsis.
Ten eerste heb je opdeling tussen wat jij zelf denkt en voelt dat de wil van God is, dat is intern, en verder zijn er externe bronnen, zoals:
quote:
De Bijbel staat er vol mee.
Met externe bronnen en dus ook met de bijbel of met mensen, die zeggen de wil van God te kennen zijn er de volgende mogelijkheden:
* de bron kent de wil van God niet maar doet net alsof (kan met goede en slechte bedoelingen)
* de bron kent de wil van God maar is daar zelf wel van overtuigd
* de bron kent de wil van God
* nog meer?
en verder heb je nog het verhaal met interpretaties etc. etc. etc.
Je moet dus buitengewoon voorzichtig daarmee omgaan.
Externe bronnen kunnen je alleen maar aan het twijfelen brengen, alleen jij zelf kunt jezelf ergens van overtuigen.
Maar dat laatste is zelfs waar voor sommige interne bronnen. Hoe ben je ervan overtuigd geraakt wat de wil van God is? Door je opvoeding bijvoorbeeld. En dat is dus eigenlijk ook een (geïnternaliseerde) externe bron.
Je moet voor goed en kwaad echt naar het allerdiepste in jezelf kijken, want het vermogen om goed van kwaad te onderscheiden hebben we immers bij de zondeval gekregen/gepakt.
quote:
En waarom zouden we daar vervolgens geen rekening mee houden?
O, maar dat kan wel, hoor. Je moet alleen een beetje opppasen, want uiteindelijk ben jij verantwoordelijk voor je doen en laten, en als je iets fout doet of iets goeds laat door een verkeerde voorstelling van God dan heb je het mooi verprutst.
quote:
Als mensen hebben we idd het vermogen goed en kwaad een beetje te onderscheiden, maar ook het vermogen vanalles voor onszelf goed te praten dat niet kan bestaan voor God, die zonder zonde is, ja: die de zonde haat.
Als mensen die vanalles goed praten heel diep in zich zelf kijken, dan weten ze dat het fout is om dingen goed te praten en dat de dingen, die ze goedpraten ook fout zijn.
Ik zie het kort gezegd als dat het de wil van God is om het goede te doen, en de mens weet van binnen wat goed en fout is.