beste gaitema, ik zeg gait
uit je bijdrage lees ik veel pijn en teleurstelling en de reactie van joepie is wellicht wat te kort, wat leidt tot negatieve interpretatie.
ik herken wel wat vanuit het verleden. Dergelijke streken in verkeringstijd hebben ze mij ook wel geleverd. En dat was dan binnen mijn kerkelijk genootschap, waar werd nagevraagd "wat voor gezin wij waren".
God wil dat wij oprecht Zijn Zoon Jezus Christus zoeken. Helaas probeert de menselijke geest Gods waarheid altijd als een rondje in een vierkantje te drukken. Het probleem is dat er dan altijd vergeten hoekjes overblijven, blinde vlekken. Het idiote idee dat God zijn volk vergaderd uitsluitend door de gereformeerde leer, terwijl die leer ook de nodige hiaten vertoont. Hoe onstaat de tweespalt van satan? Door elkaar aan te vallen door verschillen uit te vergroten, maar ook doordat de mens geneigd is telkens zijn grenzen te verleggen. Zich een geest toe te eigenen die niet meer van God komt. (lees Vrijzinnigheid en ultra - orthodoxie)
Als we elkaar "aanvallen" blijkt echter dat we ons al gauw bedienen van karikaturen. Dat is ook mijn bezwaar tegen de GKHn. Jezus zegt zelf dat we aan de vrucht de boom herkennen. Lees galaten 5.
We mogen echter weten dat het gaat om een persoonlijke relatie met onze Heer en Verlosser. Het is heel goed een verlangen te hebben elkaar IN CHRISTUS te herkenennen. We zijn al gauw geneigd te oordelen over zaken die achter andere kerkmuren gebeuren.
Ik heb echter moeten leren (en nog steeds) dat ik zwak ben en al genoeg heb aan de inspanning me aan Christus vast te houden en Hem te volgen. Ik haal kracht uit de overwinningen die Hij me schenkt en deel dit graag met anderen, maar sta me er niet (meer) op voor. Ik heb meer nederlagen dan me lief is. Maar die nederlagen werken ook mee ten goede, net als de genadetrainers in ons leven. Dat zijn de mensen waar we moeilijk mee om kunnen gaan, of de pijnlijke ervaringen. Daarin leren we ook aan hen en in die situaties doorgeven dat Gods liefde oneindig veel groter is dan we ooit kunnen beseffen, dan gaan we vergeving vragen en vergeven en krijgen we lust aan het effect wat die liefdevolle nederigheid op ons geestelijk leven heeft. Zien we de vrucht van onze levenshouding, ingeblazen door Gods Geest.
Alles wat we ontvangen is van Hem, mogen we niet voor ons zelf houden, maar moeten we doorgeven. Over kerkmuren heen. Want Christus zoekt het hart van elk mens, maar ook ELKE christen, ook die moeder aan de telefoon, jou, mij, joepie en al die zogenaamde gearriveerde christenen.
We verdienen allen de dood, maar het geloof in Christus heeft ons gered, ondanks onze onhebbelijkheden.
quote:
gaitema schreef op 23 augustus 2008 om 20:08:Zeg eens Joepie: wat zou jij er van vinden als christenen tegen jou zeggen dat je geen kind van God bent? Een valse christen? Een verdwaald schaap? En beweren dat ze dat allemaal van God geleerd hebben dat jij dat bent? Wat denk je, is dat Gods wil? Dat bedoel ik met kerkje spelen, want ze spelen kerkje met oogkleppen op en bord voor hun kop en klagen omdat wij niet met hen mee willen doen. Ik dacht daarbij eerlijk gezegd aan een opmerking van Jezus aan de farizeeërs en Sadduseeërs. Hij zei tegen hen: "Jullie zijn net kleine kinderen, jullie spelen...maar jullie klagen omdat niemand met jullie mee willen doen." Ik wil niet zeggen dat zij dat ook zijn, maar het doet me er wel sterk aan denken. Ik heb dat soort mensen gekend die een oordeel heel snel over mij klaar hadden liggen. Ik had de pech dat ik uit ging met hun dochter. Ze dreven ons zover op dat zij tussen mij en haar ouders moest kiezen. Zou ze dat niet doen, dan zou zij het huis uitgezet worden. Ze zouden dan niet op onze bruiloft komen en ik zou haar met me mee de hel insleuren. Daardoor zijn we al snel maar met de relatie gestopt. Weet je Joepie: ik geloof niet dat ze het beter wisten, maar dat ze geïndoctrineerd zijn door een valse vorm van het reformatorische geloof.
Moet ik dan positief over hen blijven die deze verdeeldheid veroorzaken en kinderen van God uit elkaar drijven? Absoluut niet, ze gaan hun gang maar! Mag God hen belonen voor hun woorden! Het interesseert me dan al snel niet meer wat ze allemaal doen, denken en zeggen als ze zo star doorgaan. Want ik wordt daar absoluut niet vrolijk van, als ik aan dat soort mensen denk, dan hoor ik de moeder van mijn vlam toen nog schreeuwen door te telefoon tegen mijn vader die heel ontspannen en met een glimlag op zijn gezicht mij bleef verdedigen, terwijl derest gespannen op de bank voor de tv niets meer van de tv volgden, maar enkel kippenvel kregen bij het geschreeuw van dit "reformatorische" gebrul door de telefoon. Echt, het is heel verdrietig dat dit bestaat, rechts-reformatorisch Nederland kon het gebed wel eens nog harder nodig hebben dan welke andere kerk dan ook.
