Een leuk gedicht, "grondig christelijk"!
Ken je dit verhaal over hemel en hel?
(naverteld van een preek van m'n vader, zo'n 35 jaar geleden)
Stel je een grote zaal voor, met allemaal lange tafels, overladen met het heerlijkste eten en drinken.
Aan beide kanten van die tafels zitten rijen mensen.
Alleen, wat vervelend nu toch, ze kunnen hun rug en hun armen niet buigen.
Ze kijken verlangend naar al dat heerlijks en lijden honger.
Dat is de hel.
Stel je nogmaals een grote zaal voor, met allemaal lange tafels, overladen met het heerlijkste eten en drinken.
Aan beide kanten van die tafels zitten rijen mensen.
Alleen, wat vervelend nu toch, ze kunnen hun rug en hun armen niet buigen.
Ieder bedient zijn overbuurman of -vrouw en is gelukkig.
Dat is de hemel.
Wat als dat -zoals mijn vader vervolgens uitlegde- metaforen zijn voor wat we kunnen maken van het hiernumaals?
Is het dan niet handiger om elkaar beter te leren kennen, om elkaar het vertrouwen te kunnen geven dat nodig is om je te laten bedienen?
Met v&Vriendengroet,
Wim