quote:
gaitema schreef op 06 november 2011 om 14:34:Wat trouwens naar onze inzichten een feit is, dat is: "dat je Gods Woorden niet gehoord hebt" in deze profetieën. God negeren is dan een grote zonde. Gelukkig ben je echter daar niet van bewust en zondig je niet met opzet, want je denkt het bij het rechte eind te hebben. Dat is te vergeven. Maar ik zou het mooi hebben gevonden als je Gods stem erin zou verstaan.
Wie God's Woord hoort en aanneemt, die is niet ongerust dat hij profetieën mist, omdat God's Woord voldoende is tot volkomen zaligheid. Of hetzelfde vanaf een andere kant benaderd: als jij elke voorspelde waarheid erkent als het heilige woord van God, heb je jezelf bij voorbaat overgegeven aan elke dwaling die de satan mag bewerken, en om te beginnen moet je je dan voegen naar de heilige traditie die alle woorden van God opvangt en vastlegt voor het nageslacht.
Iets
anders is het als je bedoelt dat God's Woord zoals reeds is overgeleverd weergalmt in de woorden van hen die over God's voorzegde werken spreken. Dan zou je, denk ik, kunnen betogen dat iemand miskent wat toch echt uit God is. En dat is ook een appél aan een ieder om niet tegen te spreken wat uit God is, maar daarin voorzichtig en opbouwend te zijn, bevestigende wat bevestiging verdient en bestrijdende wat bestrijding verdient.
Maar juist een van de voorzichtigheidsoverwegingen is om niet gelijk met elke voorspellende wind mee te waaien maar juist vast (nuchter en waakzaam) te staan in het Woord en in het geloof. Maar wel met een open oor. Uit God is elk woord dat bevestigt hetgeen God heeft geopenbaard. En tegen God is elk woord dat God's openbaringen miskent.
Maar als het gaat om profetieën dan gaat het zeker niet bij voorbaat om God's Woord. Immers er zullen vele valse profeten opstaan. In dat kader moet je zien dat waar je zelf eerst nog aantoonbaar meent te moeten toetsen of het wel een profetisch woord is, dat je precies op dat punt van een ander zegt dat die aantoonbaar niet naar God's Woorden heeft geluisterd. Dus van een ongelovige die jezelf ook was voor je overtuigd werd door bewijzen uit wereldse wetenschap, wordt je in één klap tot een gehoorzame die de anderen die niet meekomen bestempelt als ongehoorzame grote zondaars. Dat is ook naar mijn inzichten wel een beetje erg hard van stapel gelopen, en ik hoop dan ook dat Sokrates' woorden daarin ook voor jou punten van overweging opleveren. Dat er verder nog wel wat af te dingen valt op alle reacties van mensen, dat blijft voor ons allemaal zo.
Maar ik denk wel dat je mag vragen dat wat uit God is ook wordt bevestigd door hen die uit God zijn. En dat is dus het gedeelte waarin een profetie een bevestiging biedt van God's Woord.
Maar bij alles moet jij zelf ook, als je uit God bent, bevestigen wat uit God bij een ander is. En dat is in dit geval dat als een gelovige in nuchterheid bestrijdt dat het om een profeet gaat, dat je dat dan niet beantwoordt met een als een 'ex cathedra' vonnis van grote zonde bij degene die niet buigt voor de profeet van jouw keuze.
quote:
Daar waar ik nog op basis van de bijbelse bronteksten en bijbelpasages wat ik al een tig keer hier heb aangedragen jullie heb laten zien dat God niets los laat wat zijn hand ooit begonnen is en dat na de tweede dood God ook van plan is om de doden weer naar Jezus te leiden.
Dit hoort in een ander onderwerp. Maar voor daar dan de vraag: is er in het geloof dan nooit een uiterste van uitersten? Door je formuleringen is de buitenste duisternis nog niet buitenst genoeg voor hetgeen als kwaad is geïdentificeerd. Is ook een geest die tegen God is gekeerd op termijn weer acceptabel? Is de satan ook niet aan de tweede dood gebonden? Blijft de tweede dood dan eeuwig bestaan of krijgt de satan dan ook weer een plek in de hemel? Wordt adderengebroed weer terug een mus onder God's bescherming? Bij God is alles mogelijk, maar aan ons mensen is de taak om God's Woord en God's dreiging niet te negeren als het op de waarschuwing van de hel aankomt. Dat zijn eigenlijk je eigen woorden die wèl on-topic waren.
De boodschap is dus om waar jezelf sterk in bent ook te blijven voeden vanuit het geloof, en om waar een ander in uitblinkt ook op het geloof te blijven bevragen. Waardoor er een wisselwerking is en uitwisseling van inzichten. Want zolang ieder de eigen overtuiging scherp blijft formuleren is er een goede basis van het verkrijgen van inzicht op een waarheid die iets van beide elementen heeft, maar zonder dat het een halfzachte tussenweg wordt. En alleen door het houden van goede moed en het blijven lopen van de weg kun je wat je gelooft als waarheid te zien ook vasthouden. Zodat een ander ook wordt overtuigd van je geloof en van je inzicht, en ook jijzelf overtuigbaar wordt van geloof en van geloofsinzichten.
Maar waar de mentale vermoeidheid optreedt en de krachten afzwakken, daar is het waar de geesten van het kwaad genieten en de vruchten bejubelen van het onheil dat ook de goeden aankleeft: zie je wel niemand is rechtvaardig en 'liefde' is een onbestaanbare mythe. Daar zie je dat een zakkend hoofd als automatisch uitkomt op navelstaren. En dat is misschien ook te verkiezen boven het hoofd in de nek gooien. Maar waar de liefde woont, daar worden woorden langzaam en het geduld ruim en de kennis vermeerderd. En waar het geloof brandt daar worden woorden fel en emotioneel. Dat is het waar mensen in het geloof ook door worden gesterkt. Maar wie uit de positieve energie van de waarheid van God-zien spreekt, voor hem moet het de mìnste energie kosten om geduld te hebben met onbegrip, en aanvallen. Want pas als het ècht waar is wat je zegt zullen de geesten zich temeer inspannen om je geloof en je volharding te beproeven. Dus verlies je niet in zelfmedelijden en ook niet in eigenroem, maar ga terug aan het werk, en loop je duurloop; alsof het om een sprint gaat.
En excuus voor de wellicht belerend klinkende toon..
