quote:
gaitema schreef op 27 april 2012 om 09:56:Helder

Ik vind trouwens in het geval van een dominee met seksuele belangstelling voor kinderen een reden om een andere kerk te zoeken eerder, dan een dominee die er een homoseksuele relatie op na houdt. Maar dat vind ik

Ik denk dat een verschil is dat bij het één het gaat om wat
wij goed of niet goed vinden voor
onze kinderen, en bij het ander om wat
God goed of niet goed vindt voor
zijn kinderen.
En overeenkomst is dat in beide gevallen de daden niet zonder schade blijven voor het kind.
En overeenkomst is bovendien dat er een norm wordt toegepast door de vaders vanuit een extern moreel besef en een externe waardering van schade; zonder te weten (navragen) of te meten (onderzoeken) of het kind daar zelf misschien geen schade van voelt of vindt.
En ons gedifferentieerd aankijken tegen de praktijk, heeft veel te maken met onze waardering van hetgeen God ons heeft gecommuncieerd: wij zijn geneigd om de waarschuwingen en instructies te vertalen naar iets wat wij er zelf van begrijpen en aannemen kunnen. De rest leggen we naast ons neer als niet (meer) relevant.
Daarom is er een bijbel die spreekt over God's Wil zoeken en doen in plaats van onze eigenwilligheden en het volgen van eigen begeerten.
En daarom moet de bijbel zichzelf zo vaak herhalen als het erom gaat dat de mens opnieuw heeft verzonnen dat als een ieder doet wat goed is in eigen ogen; er eigenlijk helemáál geen norm wordt overschreden, door wie dan ook.
Het enige wat je dan nog als belangrijk criterium nodig hebt is tolerantie..
De vraag is dus niet wat de maatschappij tolereert, maar wat God tolereert.
De vraag is dus niet hoe het bij ons voelt, maar hoe het bij God voelt. En hetgeen wij als norm stellen bij onze kinderen geeft een hint in de richting dat God misschien iets ook niet goed voor ons kan vinden dat niet helemaal altijd overeenstemt met hetgeen wij vanuit ons gevoel en ons narekenen van goed en kwaad zelf als norm zouden stellen.
Wèl is gerechtvaardigd om bij een kritische
levenswandel-veroordelende houding ook te verwachten dat wie de maat neemt van een ander, ook de eìgen maat neemt. Want als iemand afstand neemt van een zondaar, maar zelf niet verminderd zondigt, dan is diegene iemand die zichzelf rechtvaardigt, maar niet gerechtvaardigd ìs. Dat is in een "geestelijke" tijd evenzo dodelijk. (
"geestelijke" want dat was echt niet anders in de oude bedeling.)
De zondaren om ons heen zijn daarom de wegwijzers om het
zelf anders te doen. Het zijn de wegwijzers dat als wij dat zondig vinden, dat wij dergelijke zonden bij onszelf niet toe zullen staan. De zonde uit het eigen leven bannen is goed, en geen deel hebben aan de gemeenschap met bewust volhardende zondaars is ook goed. Hoewel een weg tot het bewerken van bekering beter is. Maar God zal bekering bewerken, of verharding. Laat staan dat wij gemeenschap zouden wensen met hen die openlijk Gods Wens en Gods bevelen niet eigen willen maken en menen dat bekering niet wordt gewenst en gevraagd door God.
Het niet veroordelen is omdat iedereen zondigt en iedereen zwaktes heeft. Maar iedereen is ook gered in Christus en bevrijd van zijn eigen zonde. Dat gaat dan om veróórdelen. Maar de oproep om de norm hoog te houden en te handhaven is onverkort aanwezig. Want wie gered is, zal het geen moeite en geen belasting zijn om de norm na te streven.
Het probleem is dus dat veel normen niet meer worden erkend, of gevoeld.