quote:
op 06 May 2003 00:59:38 schreef Pulpeet:
In Geneve hadden ze op zondag drie diensten. Bij zonsopgang, om 9 uur en om 15 uur. Om 12 uur was er nog een kinderdienst met catechismusonderricht. Bovendien was er op maandag, woensdag en vrijdag ook een dienst.
Het is opvallend dat er van Calvijn alleen een orde van dienst voor de morgendienst bewaard is.
(zie: Brienen, T., Calvijn en de kerkdienst, Heerenveen, 1999, pp. 30,34)
Nog twee citaten uit Velden, M.J.G. van der e.a., Als wij samenkomen, Zoetermeer, 2000:[...]
[...]
Is het eigenlijk niet zo dat als er diensten zouden zijn waar mensen zo graag naar toe zouden willen er vanzelf gevochten gaat worden om een plekje? En als de mensen zo graag naar een dienst zouden gaan ze de volgende dag weer in de rij zouden staan om niets te missen?
De zaken zijn langzamerhand omgedraaid. We moeten mensen motiveren nog naar de dienst te komen, en zéker naar de tweede dienst. Elk excuus lijkt goed te zijn om een keer niet te komen.
Zondagmorgen bij ons een jeugdig iemand die niet naar de dienst kwam want hij was "ziek". 's Middags had er een wonderbaarlijke genezing plaats gevonden want toen zagen wij hem terug op het basketbalveld.
Een andere vrouw die wij misten was zó verschrikkelijk misselijk, dat het haar niet lukte de dienst te bezoeken. Per toeval kwamen wij erachter dat zij 'smiddags weer kiplekker was, want zij waren lekker even naar de zwarte markt getogen.
Waarom wordt er elke dag nieuws uitgezonden? Omdat er elke dag voldoende mensen zijn die dat vreselijk belangrijk vinden. Als er geen animo was dan zou er één maal per week een uitzending zijn.
Er is dus langzamerhand een "moeten" ingeslopen, waar je een excuus voor moet bedenken om een keertje over te slaan.
Vorig jaar heb ik de algehele leiding op mij genomen van het kinderwerk bij ons in de kerk. Tot die tijd was het moeilijk kinderwerkers te vinden en vaak waren ze nét die zondag dat ze dienst hadden ziek, óf ze waren het vergeten, of ze deden vreselijk veel moeite om met iemand te ruilen óf er was niet veel voorbereid. Ook de kinderen gingen soms met dikke tegenzin naar de kerk want in de grote dienst was het veel leuker, goede boodschap, muziek en afwisseling én soms wonderen en tekenen waar je met je neus bovenop zat.
Ik heb alle kinderwerkers bij elkaar geroepen en ze stevig onderwijs gegeven over de plaats van het kind in de gemeente én onze verantwoordelijkheid daarin. Als wij de kinderen geen plezier leerden in geloven en naar de kerk gaan wie deed dat dan? We hebben een totaal andere aanpak geintroduceert, gewoon volwassen diensten in kinderstijl, inclusief zangdiensten met muziek en dans en drama ( Ik weet hoe jullie daar over denken, maar daar gaat het even niet om)
Vervolgens heb ik alle kinderwerkers verteld dat het dus hun verantwoording was wat deze kinderen geloofden en wat voor kennis ze hadden op hun dertiende en dat dat offers zou vragen. Toen heb ik ze allemaal in de gelegenheid gesteld af te haken en iets anders te gaan doen. Ik wilde alleen die kinderwerkers houden die er voor gingen, vól van de Geest waren en visie hadden om er 100% voor te gaan. Ik vertelde ze dat ik het desnoods alleen zou doen, dus niemand moest het doen "omdat er niemand anders was"
Op de één of andere wonderlijke manier bleven alle kinderwerkers, maar nu anders. Sommigen waren eigenlijk van plan geweest er maar eens mee te stoppen, maar waren na twee uur supergemotiveerd en vroegen of zij "alsjeblieft" hier aan mee mochten werken. Het gevolg was dat we méér dan genoeg zeer gemotiveerde kinderwerkers hadden waardoor ik kon zeggen dat áls ze een keertje niet konden, ze geen smoes hoefden te verzinnen en gewoon af konden bellen en dat wij erop zouden vertrouwen dat het een goede reden was.
Nu een jaar verder. Elke zondag zijn alle (!) kinderwerkers altijd geweest, ( slechts één keer heeft onze dochter af moeten zeggen omdat ze in een andere gemeente moest zingen) niet alleen de kinderen maar ook de kinderwerkers zijn enorm gegroeid, de ouders getuigen van enorme veranderingen in hun kinderen en een aantal hebben zelf al de doop in de Heilige Geest ontvangen. Kinderen nemen hun vrienden mee, en zijn de deur niet meer uit te slaan, want twee uur dienst vinden ze echt te kort.
Begrijp je wat ik wil zeggen? Probeer de sleur en het moeten eraf te halen, en zorg dat de diensten zo zijn, dat ze geen minuut willen missen. Het moet niet zo voorspelbaar zijn. Zondag zag ik de Maranatha gemeente op de TV en die hadden boven het podium hangen: Geef de Heilige Geest de ruimte. Ik zou iedereen aan willen sporen, haal eens alle regeltjes van mensen uit de samenkomsten, zorg dat je een sfeer creeert waarin mensen aangemoedigd worden kontakt met de levende God te krijgen, een echte ontmoeting, dan kan God namelijk werken. En als God echt werkt, dan blijf je niet tussen de lakens liggen, daar wil je echt niets van missen. Zo werkt dat. Waarom denk je dat de schare achter Jezus aanliep en zelfs niet naar huis gingen om te eten? Er gebeurde daar wat, Ze wilden er geen seconde van missen.
Het eerste wat er gebeurt als er weer eens ergens opwekking is, is het instellen van elke dag meerdere diensten. De mensen blijven namelijk voor de deuren staan om naar binnen te mogen.
Als dat bij ons nog niet zo aan wezig is, dan geven we m.i. de Geest niet voldoende ruimte, en hebben we teveel menselijke regeltjes waar eigenlijk niemand op zit te wachten. En uiteindelijk gaan we uit gehoorzaamheid naar de kerk, inplaats van met "groot verlangen".
Dát zullen we dan ook weer makkelijk op onze kinderen overdragen. Geen gesoebat waaromze al weer mee mogen, maar zoals bij ons op dit moment, de tieners al op hun fiets vooruit gaan, omdat ze vinden dat wij te lang wachten. Ze hebben er zin in, en hebben nog een boel te doen voordat de menigte naar binnen wil.
