quote:
op 25 Oct 2003 23:20:07 schreef dsWim:
[...]
Die 'echte' Vrijmaking, daar heb ik inderdaad behoorlijk wat mee. Die ging tenminste over wat je aan God zelf hebt, of Hij je inderdaad wat kan beloven of dat zoiets nooit echt zeker is. Ze betekende bijvoorbeeld een diep afscheid van alles wat met de ervaringstheologie van de Nadere Reformatie te maken had. Van dat soort dingen heb ik hier nog niets ontdekt. Wel een hoop geschreeuw en weinig wol, aangeblazen door het RD en allerlei agressief op de media inspelende bezwaarden/onttrekkers (persberichten en zo).
Valse gerustheid, och, ik heb al eerder gezegd hier, dat ik niet graag me zou verantwoorden voor de Heer van de kerk als ik om redenen die hier gepasseerd zijn me zou onttrekken aan een echte gemeenschap van christenen.
Ik ben toevallig net bezig met een preek over Jozua 5. Jozua vraagt daar die man, die vorst van het heer des Heeren: Behoort gij tot ons of tot onze tegenstanders? en krijgt het antwoord: Neen.
Ik verbind daar maar de consequentie aan dat God geen partij is in onze ruzies. Het zal er om gaan dat wij, jij en ik en wij allemaal, partij voor God kiezen in eerbied voor zijn heiligheid, anders redden we het zeker niet. Zoals het beloofde land Gods land was, het heilige land, zo is het koninkrijk Gods koninkrijk. Wie er binnen wil gaan zal het totaal van Christus moeten hebben. Als jij dat vindt en ik ook hoor je bij mij en ik bij jou. Dan weglopen is iets wat je zelf maar moet verantwoorden voor jouw (en mijn) Heer.
Die 'echte' Vrijmaking ging over een binding aan een bovenschriftuurlijke leer waarvan men zei (K. Schilder) dat daar na oorlogstijd over doorgepraat moest woren. Die leer was niet de oorzaak maar de binding daaraan.
Voor degenen die zich nu vrijmaken zijn de nu genomen besluiten de reden om zich vrij te maken. Omdat ze niet akkoord kunnen gaan met een besluit dat dominees toestaat om van de kansel te verkondigen dat er geen goddelijk gebod is om te rusten van het dagelijkse werk op zondag. En omdat ze ervan overtuigd zijn dat met de invoering van het liedboek de dwaling in de kerken wordt gebracht.
Dat u, ds. Wim, dat geen reden vindt om je vrij te maken is bekend. U kunt immers goed leven met deze besluiten.
Maar ook in 1944 en volgende jaren waren er zeer veel dominees die goed konden leven met de genomen besluiten.
Toch maakten mensen zich toen vrij terwijl ze echt wel wisten dat degenen die achterbleven geen ongelovigen waren. En ook zij kregen van degenen die achterbleven kritiek omdat die binding van de synode toch geen reden was om broeders en zusters in de steek te laten.
Probeert u nou eens gewoon te begrijpen dat mensen zoals ik, en vele anderen met mij, het niet kunnen en mogen accepteren als bovenstaande dingen in de kerk van Christus geaccepteerd worden.
Wij leren onze kinderen dat de zondag bestemd is voor de HERE en dat we daarom rusten van ons dagelijks werk naar het vierde gebod.
Wij leren onze kinderen dat het liedboek in de gereformeerde kerken niet thuishoort vanwege de dwalingen die daarin voorkomen.
Wij leren onze kinderen dat de Bijbel geheel en al betrouwbaar is, juist in de geschiedenisbeschrijvingen.
Maar wij krijgen te maken met dominees, juist zij, die andere dingen verkondigen over bovenvermelde zaken.
En dat is het wat het ons onmogelijk maakt om deel te blijven uitmaken van de GKV.
En het is hartverwarmend om weer 's zondagse erediensten te hebben waar we niet geconfronteerd worden met genoemde zaken. Samen de HERE weer loven en prijzen overeenkomstig Zijn Woord. Luisteren naar de verkondiging van Gods Woord over de scheppingsdagen en het vierde gebod en weten, ja zo is het, en niet anders.
