020Vanmiddag naar de hoofdstad van Nederland geweest (020.) Om 14.30 had ik aan de Nieuwe Herengracht een intakegesprek bij W+R. Nu verwachtte ik niet veel van dit gesprek, omdat ik op de internetpagina had gezien dat W+R is gespecialiseerd in financiële shit. Maar desondanks trok ik m’n nette schoenen aan en toog naar de Poel des Verderfs. Op station Schiedam Centrum ging het al mis. ‘Wegens een defecte bovenleiding bij Station Blaak hebben alle treinen naar Amsterdam een tot nu toe onbekende vertraging.’ Bummer. Na twintig minuten blauwbekken op het winderige perron kwam de trein gelukkig het station binnenrijden. Op Amsterdam CS de metro gepakt. Bij station Waterlooplein moest ik er uit. De Amsterdamse ondergrondse is vies en verloederd en de metro’s zijn oude rammelbakken. Dan heeft de RET zijn zaakjes in Rotterdam toch beter voor elkaar. Ondanks de vertraging stapte ik precies op tijd het pand van W+R binnen. Het gesprek duurde maar een half uurtje en had weinig om het lijf. De functie waar het om ging, bleek die van bijstandsconsulent te zijn. Bij deze mededeling veerde ik even op, ik had me al helemaal ingesteld op een nutteloos gesprek omdat ik dacht dat ze alleen maar financiële shit in de aanbieding hadden. Een van de vragen die de meneer van W+R aan me stelde: ‘Heeft u een auto?’ Ik: ‘Nee.’ Meneer: ‘Heeft u wel een rijbewijs?’ Ik: ‘Nee.’ Meneer: ‘Oei, dat gaat lastig worden.’ Pfff.
Na mijn uitstapje naar 020 moest ik weer snel naar Rotterdam. M’n zus mocht het ziekenhuis verlaten en ik moest helpen met het sjouwen van haar spullen. Dat deed ik uiteraard met liefde. Toen ik bijna bij de uitgang was, hoorde ik een stemmetje achter me kreunen ‘Pleuheun, niet zo snel!’ Was even vergeten dat m’n zus zich nog niet kan voortbewegen als een antilope. Ze voelde zich echter goed en ratelde weer als vanouds de oren van m’n hoofd (Bumblebee zou haar wel mogen denk ik.) In het ziekenhuis vonden haar kamergenoten m’n zus allemaal zo’n lief meisje. Tsja, dat kan ik alleen maar beamen. Santaarnpaal zei het zaterdag trouwens ook nog. ‘Pleun, jouw zus is nou echt een leuke meid!’ Uit Santaarnpaals mond is dit een reusachtig compliment, gezien het feit dat mijn zus blond is en blauwe ogen heeft. Maar uiteraard doelde hij ook op haar karakter.
M’n moeder had het flatje van m’n zus opgeruimd en schoongemaakt, zodat ze in een gezellig huisje haar thuiskomst beleefde. M’n jongste zusje was er ook (die van die boekenlijst.) Dat is nogal een tv-junk moeten jullie weten, de meest stompzinnige programma’s verslindt ze als een broodje hamburger, en ze zit de hele tijd te zappen. Om tureluurs van te worden. Min of meer gedwongen heb ik dus vanavond naar GTST en ‘De 10 meest opmerkelijke tv-momenten van 2003’ gekeken. Vreselijk. Van ellende ging ik maar op de bank liggen met een sjaal over m’n hoofd. Al die tv-shit, ik kan er gewoon niet meer tegen.
Toen we in de metro stapten op weg naar huis, viel m’n oog onmiddellijk op een bijzonder leuk meisje dat tegenover me zat. Als gezonde man zie je op een dag natuurlijk wel meer leuke meisjes, maar bij dit meisje had ik gelijk iets van ‘t#ring, wat een leuk meisje!’ Het was een buitenlands tiepje met grote, blauwe ogen. De hele tijd een meisje aan zitten gapen doe je natuurlijk niet, maar ik heb ‘r op slinkse wijze toch wel goed in me opgenomen. Ze had ‘r haar in een staartje en droeg een zandkleurige maillot en een soort wollen laarsjes (jaja, Pleuntje heeft z’n oogjes niet in z’n zak zitten.) Met zeer veel spijt in m’n hartje stapte ik de metro uit. Toen we naar huis liepen had ik ’t erover met m’n zusje.
Pleun: ‘Ik vond dat meisje dat tegenover me zat wel leuk.’
Zusje: ‘Ja, dat dacht ik gelijk al! Echt een meisje voor Pleun. Ze vond jou ook wel leuk geloof ik.’
Pleun: ‘Ehm, ja die indruk had ik ook’ (Pleuntjes hartje breekt in duizend stukjes)
Zusje: ‘Ze zat een beetje jaloers naar me te kijken, ze dacht natuurlijk dat ik je vriendin was.’
Pleun: ‘Ja, dat zal best. Ze leek trouwens op S., je weet wel, maar dan een buitenlandse versie (en iets ouder vermoedelijk.)’
Zucht, waarom kom ik zo’n meisje nou niet op een andere plek tegen? Deze tragiek hoort wel een beetje bij Pleuntje. I’m sad.
