Ik word er zo moe vanLaat ik, alvorens ik begin, vertellen dat ik absoluut niet depressief ben maar dat ik een gevoelige jongen ben die altijd het beste er van wil maken maar soms het even gehad heeft. Hou dat maar in je achterhoofd bij het lezen van onderstaande.
Waar zal ik eens beginnen? Bij het begin!
Afgelopen weken heb ik weinig 'opstootjes' en aanvaringen gehad met mensen. Dit was in het verleden wel eens anders geweest. Ik ben me anders gaan gedragen en opeens gaat het allemaal makkelijk. Ik hoef niet meer zo snel op de eerste plaats te komen en zie mezelf ook niet als een meerdere van de andere in sommige situaties. Dit is voor mij al een hele grote stap want ik zag mezelf altijd ver voor uit op een ander. Misschien ben ik dat ook wel als je kijkt naar alles wat ik heb meegemaakt in tegenstelling tot anderen van rond mijn leeftijd maar daar moet ik maar mee leven en niet het niet constant aanhalen in elk gesprek dat ik voer met mijn medemens. Dit alles doe ik dan ook niet meer en stel mezelf gelijk aan een ieder ander en zo hoort het ook.
Afgelopen vrijdag weer eens gezellig met 2 vrienden een biertje lopen drinken in een plaatstelijke 'tent'. Met 1 van die vrienden (Tave) kan ik het met jongsaf aan al heel goed vinden en dit zal altijd wel zo blijven.
Met de ander heb ik wat stribbelingen. We zouden ooit nog eens een keer wat uitpraten, dit hebben we nooit gedaan. Wat zal het zijn? Durven we het niet uit te praten, verwachten we dat alles wel weer goed komt of valt er niks uit te praten? Ik kan je het antwoord echt niet geven. Misschien is de persoon in kwestie ook wel helemaal niet blij met het feit dat ik dit nu allemaal sta te bloggen, ik zou het eerlijk waar niet weten. Wat ik wel weet is dat ik de woorden die ik allemaal heb gezegd nooit heb gemeend. Ik ben van nature een zeer jaloers persoon en daar liet ik me weer door leiden, of moet ik zeggen 'lijden'. De reden dat ik jaloers zou zijn geweest kan ik eerlijk waar niet bedenken maar ik kan wel zeggen dat het niks met vrouwen heeft te maken. Normaal is dit wel het geval.
Ik gunde, soms nog steeds, vroeger nooit het licht in de ogen van anderen omdat ik het altijd heel unfair vond dat ik mijn vader heb verloren en dus een geheel andere jeugd heb gehad dan de meeste leeftijdsgenootjes van me. Nagekeken op school de eerste maanden na de dood van mijn pa. Ik hoor het geroezemoes nog steeds.
Een ware hel voor een jonge van 12 die met de dag onzekerder werd. De laatste tijd word ik daarintegen ontzettende zeker van mijzelf dat ik weer dingen durf te doen die 'normaal' uit den boze waren. Ik ben de laatste tijd te zeker van mijn zaken, dat is overigens ook niet goed.
Waar ik nou eigenlijk naar toe wil met dit hele verhaal? Ik weet het zelf niet eens. Alvorens ik dit verhaal ging tikken wilde ik toe naar het feit dat ik op dit moment het sociaal zijn een beetje beu raak maar toch hebben mensen dat nodig om te overleven. Ik kan me iig geen leven voorstellen zonder ook maar een uur of wat sociaal te zijn op een dag. Ik hou erg graag van praten en val dan ook altijd van de regen in de druk. Ik ben zelfs zo dol op praten dat ik soms niet eens luister naar de ander en dat ik zelf constant aan het praten ben. Ik lijk in dat opzicht veel op een puberaal meisje dat ook haar snatertje niet kan houden. Alleen gaat mijn gespreksstof niet over 4 jaar oudere jongens met mooie biceps en mooi golvend zwart of blond haar.
Zoals je ziet kan ik ook een aardig potje generaliseren.
Gisteren na de middagdienst bij de kerk was ik, omdat ik moe was om sociaal te doen, zo maar ineens weg. Hier kreeg ik nog al wat reacties op vandaag. Het is dan ook niet gebruikelijk dat ik opeens zomaar weg ben na de kerkdienst. Ik vind het juist leuk om nog een potje te dollen na de kerkdienst. Ik had weinig fut en nog steeds om heel erg sociaal te doen.
Daar mag van het weekend wel verandering in komen want dan word het weer gezellig!
Vanaf deze plaats wil ook tegen de desbetreffende persoon zeggen dat ik het tof vind dat we weer normaal met elkaar om kunnen gaan en dat alles eens de wereld uit mag gaan, ik ga hem dit zeker laten lezen! Of hij het nou wil of niet!
Morgen weer een dag, slaap lekker allemaal!
