Roodkapje krijgt een brief uit Ghana en gaat op oorlogspadOngenode gastenHeel ver weg hoorde Roodkapje een haan kraaien.
"Hè, bah, nee hè, alweer morgen?" ze keek met kleine slaapoogjes naar haar haan. Die haalde z'n schouders op.
Met een veel te vrolijke stem zei hij: "De zon is op! Een nieuwe dag! Opstaan Roodkapje!"
En toen het naar zijn zin niet snel genoeg ging pikte hij haar zachtjes in haar zij.
"Kom nou, het is zulk mooi weer!"
Ze rook koffie en ze hoorde Doornroosje (die allang wakker was) over de gang lopen. Ze hees zich uit bed en slofte naar de badkamer. Nadat ze haar toilet gedaan had haalde ze brood en koffie uit de keuken en ontbeet samen met Doornroosje in de kamer. Roodkapje keek uit het raam en zag dat twee duiven verdacht veel interesse hadden voor een hoekje van het balkon. Kloppen en bonzen op het raam hielp niet, de brutale beesten bleven gewoon zitten waar ze zaten. Nadat het raam geopend was gingen ze gelukkig weg, om kort daarop weer terug te keren. Roodkapje keek Doornroosje aan.
"Ik durf te wedden dat ze ons balkon hebben uitgekozen om een nest te bouwen."
"Is het nu nog broedseizoen dan?" vroeg Doornroosje.
Roodkapje dacht dat die beesten wel 3x per jaar aan broedseizoen deden. Nadere inspectie van het balkon wees uit dat er verder niks verdachts te zien was. Geen takken, geen nest. Wel twee duiven... Roodkapje besloot het balkon die dag eens extra in de gaten te houden. Ze wilde per se geen duivennest op het balkon. Er stonden voor en achter het huis genoeg bomen. Als ze toch per se een nest wilden bouwen, dan moesten ze het maar in een boom doen vond ze, daar waren bomen immers voor uitgevonden. Ze namen nog een kop koffie en daarna gingen ze beide aan het werk.
Roodkapje keek eens naar het schoolbord dat in haar kamer hing. 2 brieven schrijven, twee vakken studeren, muziek studeren en ze moest nog dingen kopen. Ze bedacht voor zichzelf een zinvolle volgorde voor alles wat ze moest doen, nam nog een kop koffie en zette zich aan haar bureautje, waar de tamtam al aanstond.
Nadat ze gekeken had of er nog antwoord was op haar email en gekeken had of ze de cijfers van haar tentamens terughad (nog steeds niet en het was al drie weken geleden dat de tentamens waren afgenomen
) Haar docenten dachten zeker dat het al vakantie was...
Mopperend opende ze haar statistiekboek en begon de stof over significantietoetsing door te nemen en samen te vatten.
Vanuit Doornroosjes kamer hoorde Roodkapje haar naam roepen. Ze liep naar Doornroosjes kamer en bedacht wat er nou weer vastgelopen was bij haar huisgenote. Met zo'n aftands besturingssysteem was het ook vragen om problemen...
Er bleek echter niks aan de hand te zijn met het besturingssysteem, integendeel, alles werkte prima. Op het scherm stond een pagina waarin een stageplek in het Sprookjesbos werd aangeboden. Doornroosje wilde graag Roodkapjes mening weten over de plek. Roodkapje zag dat het een perfecte stageplek was en vertelde dat dan ook aan Doornroosje die haar nog steeds een beetje twijfelend aankeek. Het zou wel heel ideaal zijn, gewoon hier stagelopen, in plaats van in Verreweggistan. Doornroosje belde erachteraan en had diezelfde middag nog een afspraak weten te regelen. Roodkapje was erg benieuwd.
Ze ging weer aan het werk, maar even later werd er op de deur geklopt. Het was Doornroosje die trek had in middageten. Verhip, was het al zo laat? Inderdaad zeg! Roodkapje ruimde af terwijl Doornroosje zich klaarmaakte om naar de Universiteit te gaan. Nadat de voordeur was dichtgevallen bad Roodkapje dat alles goed mocht verlopen. Ze besloot na een uurtje studeren maar eens naar de winkel te gaan om wat spullen van haar lijstje te kopen. Ze merkte dat ze zich heel prettig en relaxed voelde. Fijn was dat!
Een brief uit GhanaNadat ze klaar was met winkelen en met twee te zware tassen weer naar huis ging zag ze dat er een hele hoop post was. Ze legde de stapel op de keukentafel neer en ruimde al de gekochte spullen op.
Aan het einde van de middag kwam Doornroosje in een optimistische bui weer thuis. Alles was zeer voorspoedig verlopen. Roodkapje hoopte met Doornroosje mee dat de stageplek binnen was. Ze had immers wat toverspreuken uitgesproken die in die richting leidden, dus ze was vol vertrouwen dat de magie z'n werk zou doen.
Ze liep de post door en zag een brief met een heleboel stempels en vreemde postzegels. Ze ging er vanuit dat dat wel weer een brief voor Doornroosje zou zijn, zijzelf kreeg nooit brieven, en vooral niet uit verre landen. Maar tot haar stomme verbazing bleek de brief uit Ghana, Afrika, wel degelijk voor haar te zijn. Ze had een brief gekregen van Dik Trom. Ze maakte hem snel open en las de brief hardop voor, met af en toe een ingelaste pauze om de hiërogliefen van Dik Trom te ontcijferen.
"Doktershandschrift" zei Doornroosje, "daar worden ze op geselecteerd."
Roodkapje kon haar huisgenote geen ongelijk geven, van alle artsen die ze kende had er niet ééntje een fatsoenlijk handschrift. Repelsteeltje tenminste nog zelfkennis. Ze had een keer een briefje van hem gekregen die op de computer geschreven was, zelfs het adres op de envelop was geprint. Die keer erna, toen er een kaartje uit Italië kwam, had ze geen idee van wie het was, omdat ze meerder mensen kende met de voornaam van Repelsteeltje. Alleen de hint van de voorkant (Giro d'Italia) gaf de doorslag.
Dik Trom schreef in zijn brief (die op 17 mei gedateerd was) dat hij superblij was met de CD die Roodkapje had opgestuurd. Hij had er de halve week naar geluisterd en kon er geen genoeg van krijgen. Vooral nummer 126 vond hij heel mooi schreef hij. Roodkapje had geen idee welk nummer 126 was, aangezien ze gewoon haar hele voorraad gospel en praise muziek op de CD gebrand had. Hij was z'n onderzoek in het ziekenhuis aan het afronden en nodigde haar uit voor zijn verjaardag over drie weken (maandag dus
).
Roodkapje vond het echt supercool om een brief uit Ghana te krijgen, ze was dol op post, kreeg het alleen bijna nooit...
Roodkapje op oorlogspadDe deurbel ging terwijl de beide dames een pizza naar binnen werkten. Het was Goudelsje, die even kwam koffiedrinken. Roodkapje keek eens naar buiten en stelde vast dat er een duivennest in aanbouw was op het balkon. Er lag zelfs al één ei in. Doornroosje keek haar ongelovig aan, ze had die ochtend nog gekeken en toen was er niks te zien. Roodkapje besloot haar koffie op te drinken en het nest volledig te vernietigen. Doornroosje en Goudelsje keken vertederd naar het ei. Wat een lief duive-ei. Roodkapje pakte het, schudde het eens goed, zodat eigeel en eiwit vermengd werden en mikte het van het balkon af naar beneden in de struiken. Een lekker maaltje voor de eksters. Doornroosje en Goudelsje vonden het ergens wel zielig, maar aangezien niemand een balkon vol drek en stank wilde, was dit toch de beste oplossing. Het balkon werd leeggehaald en het nest werd in een vuilniszak gestopt.
Roodkapje waste haar handen, schonk nieuwe koffie in en ging verder met relaxen in de kamer. De duiven landden weer op het balkon en ontdekten dat hun nest weg was. Na een korte tijd besloten ze eieren voor hun geld te kiezen en te verkassen.
"Mooi, ook weer opgelost", dacht Roodkapje.
Nadat Goudelsje en Doornroosje vertokken waren, de eerste naar huis, de tweede naar haar ouders, begon Roodkapje met het schoonmaken van het balkon, om er zeker van te zijn dat er geen nieuwe duiven zouden gaan hokken. De slag was gewonnen, de oorlog hopelijk ook.
Het was inmiddels donker geworden en ze was nog niet moe. Daarom stuurde ze wat mensen een
ecard.
Tevreden over wat ze allemaal gedaan had die dag, dook Roodkapje in bed en viel in slaap.
