Toch maar weer een update. De laatste had ik verwijderd omdat ik hem te negatief vond, een weblog moet wel een beetje leuk blijven. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat ik weinig leuks te melden heb momenteel. Het is vandaag Goede Vrijdag, maar ik heb wel eens betere vrijdagen gehad. Goede Vrijdag en pasen boeien me niet. Nooit gedaan ook. Het lijdensverhaal vond ik als kind al naargeestig. Naargeestig en abstract, want ik kan er niets mee. Ik ben christelijk opgevoed, maar eigenlijk snap ik helemaal niets van christenen. Ik mis een religieuze antenne denk ik. Zo begrijp ik niet dat mensen nooit eens moe worden van al die preken in de kerk.
Voor ik te negatief word een ander onderwerp. Zoals ik al schreef hou ik me, na de boekverslagen voor m’n zusje, bezig met een nieuw projectje. Een meisje dat ik graag mag help ik met haar scriptie over de geschiedenis van het basisonderwijs. Omdat ik zelf zo’n plezier heb beleefd aan mijn eigen scriptie (not), help ik haar graag. Ik weet wat een rotklus het kan zijn. De geschiedenis van het onderwijs is voor mij nog een blinde vlek, maar ik denk wel dat het ons gaat lukken een fatsoenlijke scriptie in elkaar te rammelen. Dinsdag ga ik om te beginnen naar de bieb in Rotterdam, daar hebben ze vast nuttige boekjes.
Waar ik al wel iets over heb gelezen is Maria Montessori (de oude tang op het plaatje.) Dat er Montessori-scholen zijn was me wel bekend, leuk om te weten te komen wat ze daar precies uitspoken. Tot de 18e eeuw deden kinderen er niet toe, daar kwam pas verandering in door figuren als Montessori, Steiner en Freinet (wie?) Hoewel ik er dus de ballen verstand van heb, ben ik wel alvast van mening dat men een beetje is doorgeslagen als het om pedagogie gaat. Al die onderwijsmethodes en lesplannen… het lijkt wel bezigheidstherapie voor mensen in het onderwijs. Maar eigenlijk geldt dit voor veel werk in de moderne maatschappij. We vinden ons werk allemaal heel belangrijk, maar in mijn ogen is het vaak niet meer dan bezigheidstherapie, vooral bij de overheid.
Over boeken wil ik ook weer eens wat schrijven. Momenteel ligt er een zestal boeken naast m’n bed, maar geen ervan pakt me tot nu toe. Lezen lukt me ook niet echt de laatste tijd, ik kan me niet concentreren. Ik zou wel weer eens geraakt willen worden door een boek (zoals de boeken van Chaim Potok), het is al een tijdje geleden dat dat gebeurd is. Dit zijn de boeken in kwestie:
-
Mrs Dalloway van Virginia Woolf. Virginia Woolf is een interessant persoon en
Mrs Dalloway staat bekend als een klassieker, maar ik vind er niets aan. Psychologisch zit het weliswaar verfijnd in elkaar, maar de personages boeien me niet. Door het aparte, poëtische taalgebruik leest het ook voor geen meter. Ik hou niet van poëzie. De film The Hours vond ik wel mooi.
-
Na het postmodernisme van C.A. van Peursen. Dit vind ik een heel interessant boekje. Het staat al een tijdje in m’n kast, ooit heb ik het al eens voor de helft gelezen geloof ik. Niet geheel verrassend gaat het over het postmodernisme. De reden dat het me boeit is dat het over onze tijd gaat. Ik ben al tot de conclusie gekomen dat ik een tamelijk postmodernistisch mannetje ben, wat niet zo vreemd is want ik ben een kind van m’n tijd.
-
The Best and the Brightest van David Halberstam. Dit boek uit 1968 is in Amerika in de loop der jaren zo’n 2,5 miljoen keer over de toonbank gegaan. Het is een diepgaande (politieke) analyse van het proces dat leidde tot de oorlog in Vietnam. In zekere zin is het een actueel boek, omdat er parallellen zijn met Irak. Ondanks het rapport van de Zweedse wapenexpert Blix dat er in Irak geen chemische wapens waren aangetroffen, stuurden Amerika en GB onverbiddelijk aan op een oorlog. Als er eenmaal een bepaalde dynamiek op gang is gekomen, is een oorlog onvermijdelijk. Zo was het ook met Vietnam.
-
De Hemel van Hollywood van Leon de Winter. Deze roman heb ik geleend van Santaarnpaal. Enkele jaren geleden las ik van De Winter
Kaplan, een boek waar ik gemengde gevoelens aan overhield. Ik vond het rauw en plat, maar ergens ook weer memorabel.
-
Solaris van Stanislaw Lem. De film van Steven Soderbergh beviel me wel, daarom was ik nieuwsgierig naar het boek.
-
Gedachten over de Psalmen van C.S. Lewis. Lewis is de enige christelijke schrijver die me kan boeien en vergroting van m’n bijbelkennis kan nooit kwaad.
