De geschetste situatie heeft mij doen denken aan mijn eigen huwelijksvoltrekking. Toen ik mijn vrow leerde kennen, zat zij om het even zo te zeggen zonder kerk en was zij zoekende naar dat wat wij geloof en God noemen. Daarbij is zij in eerste instantie gaan zoeken op de plek waar zij door een oom van haar ooit mee naar toe genomen is, samen met haar moeder (haar vader was wars van alles wat met kerk en God te maken had), namelijk het Leger des Heils. Om haar te steunen in haar zoektocht, ben ik steeds met haar meegegaan, omdat ik haar vragen nav een (deel van een) dienst graag met haar wilde bespreken. Dit leek mij alleen maar mogelijk door mee te gaan in haar kerkgang en dergelijke.
Ze woonde destijds in een KTC. Daar moest ze weg toen ze eenmaal 18 was. En ondanks de uithuisplaatsing na het overlijden van haar vader 8 jaar eerder, werd ze teruggestuurd naar haar moeder. Daar ging het al snel niet goed. Zowel voor moeder als dochter was deze situatie, mede door een aantal bijkomende factoren niet best voor hun welzijn. Dit heeft mij toen doen besluiten om mijn vrouw, met wie ik toen net een paar maanden verkering had, bij mij op mijn kamer op te nemen. Dit heeft bij de wijkouderlingen enorm veel vraagtekens opgeroepen. De band met de GKV werd steeds dunner, met name door een behoorlijk harde stellingname (van beide kanten).
Naarmate de relatie verder groeide, en ook mijn vrouw in haar geloof, maakten we op een gegeven moment trouwplannen. Door de verstoorde relatie met de GKV zijn we toen voor de huwelijksbevestiging uiteindelijk uitgeweken naar het Leger des Heils om ons huwelijk daar in te laten zegenen, omdat we geloven dat een huwelijk pas echt voltrokken is na inzegening door God, hetgeen het mooiste wordt uitgebeeld in een dienst ter ere van Hem. We hebben de kerkenraad van de GKV ook een kaart en uitnodiging gestuurd voor bijwoning van deze dienst.
Na ons huwelijk, kregen we bericht van de ouderlingen dat de dominee op de hoogte gesteld is van ons samenwonen (toen al wat ruimer in een 4-kamerappartement) en dat hij ons zou bellen voor een indringend gesprek hierover. Het gesprek kwam, maar niet zoals we ons dat voorgesteld hadden na de reactie van de ouderlingen. Daar waar we uitgingen van een defintieve uitsluiting, kwam een heel verrassend woord tot ons. "Had mij gebeld over het gesprek tussen de ouderlingen en jullie, dan hadden we er absoluut samen uit kunnen komen en hadden jullie alsnog gewoon in de GKV kunnen trouwen." Wat een Godswonder, deze reactie!
Een reactie die ons in onze zoektocht naar eenheid ertoe heeft gebracht om samen aansluiting te zoeken bij de GKV, mede omdat mijn vrouw, net als ik, bij het Leger toch belangrijke zaken als doop en avondmaal mist en de rangen en standen te nadrukkelijk vindt. Mijn vrouw en dochter (geboren zo'n 11 maanden na ons huwelijk) zijn uiteindelijk op dezelfde dag gedoopt.
Gods weg is wonderbaar!