Beste God_Is_Love,
Ik heb de discussie met heel veel interesse gelezen. Het grappige is dat veel mensen die jouw berichten lezen misschien wel denken dat ikzelf erachter zit, want we hebben griezelig veel gemeen hahaha......
Maar ik wil je toch een hart onder de riem steken. Ik ben persoonlijk vele malen op m'n bek gegaan door zaken te willen veranderen in de kerkgemeente. Onze eigen gemeente is voor een deel vrij behoudend (en dat is nog zacht uitgedrukt) en stond al zo'n dertig jaar stil.
De kerkenraad durfde nl. nooit concreet iets te gaan aanpakken, omdat ze angst had voor de behoudende gemeenteleden, die vaak de grootste mond hadden en het hardst schreeuwden als er iets gebeurde dat hen niet aanstond. Tegen de wat progressieveren werd door de KR altijd gezegd: "Probeer nou niet te provoceren, want daar heeft niemand iets aan". Of: "Wacht nou maar, het gebeurt allemaal vanzelf wel...". Nou, vergeet het maar. Er gebeurde dus niets. Dus gingen we maar zelf aan de slag. Sing-inns organiseren. Evangelisatieprojecten opstarten. Muziekavonden, gemeenteavonden, gospelband, jongerenprojecten etc...etc... Het werd hard-tegen-hard. Uiteindelijk ging dat bijna ten koste van mijn geloof, omdat ik me er zo in vastbeet dat de hele kerk uit niets anders leek te bestaan dan een verzameling fossielen die het liefst nog uit de middeleeuwse berijming onbegrijpelijke strofes uitblaten bij begeleiding van een afgrijselijk orgel. Lekker aantrekkelijk..... Dan waren de preken van een abominabel niveau, werd het werk van de Heilige Geest onder de mat geschoven, schuld-schuld-schuld, zonde-zonde-zonde etc... De gemeente keek niet (meer) naar elkaar om en wij zijn de kerk uiteindelijk niet uitgelopen, maar uitgerend!
.... om na een jaar weer terug te komen. Fris, uitgeslapen en met een andere blik. En inderdaad, sommigen hadden ons niet eens gemist, en we hebben niet een keer een kerkenraadslid op de stoep gehad. We hadden inmiddels wel onze (overigens heerlijke) portie evangelische gemeenten gehad en een paar zeer goeie gesprekken gehad met mensen en predikanten uit eigen en andere kring.
We waren erachter gekomen dat we verkeerd bezig geweest waren. Het doel was goed, maar de manier verkeerd. We waren erachter gekomen dat mensen met een vrij negatieve benadering van alles wat anders is dan 'hoe het hoort' (whatever that may be) niet te overtuigen waren, wentelden in hun eigen gelijk en weigerden om de andere kant het voordeel van de twijfel te geven en erover na te denken. Simpelweg omdat ze daar niet toe in staat zijn, om wat voor reden dan ook. Die mensen zie ik overigens ook in deze discussie voorbijkomen
Het beste was om die mensen anders te benaderen.
We zijn dus het goede voorbeeld gaan geven. Probeerden uit te stralen naar anderen wat we zelf in hen zo misten. We hebben de frustratie losgelaten. Het vestberadene. We hebben meer aan God zelf overgelaten en er hard voor gebeden. Want echte verandering wordt niet bewerkstelligd door mensen, maar door de Heilige Geest. Daar moet je enorm hard voor bidden.
Een gouden tip die we kregen: de zaken die je graag wilt doen voor God in een eredienst en door de overload aan regels en gebruiken/tradities niet mogelijk zijn, kun je in een derde dienst stoppen die je eens in de zoveel tijd op zondagavond organiseert. Daar zijn wij ook mee begonnen en de kerk zit steeds voller. Er komen meer mensen naar de praise-dienst 's avonds dan naar de middagdienst... En dat zegt toch wel wat over de stijgende belangstelling van de gemeenteleden. Op die manier komen mensen er langzamerhand achter dat wat wij graag willen doen voor God niet eng is, niet onchristelijk is en niet provocerend is.
Laat je irritatie en boosheid varen. Je hebt alleen jezelf ermee en het kan je mooie relatie met God in de weg gaan staan. Wij zijn ook enorm boos geweest. Wij kregen brieven uit de gemeente waarin we als 'werktuigen van de satan' bestempeld werden. Wij zijn in een hele moeilijke periode volledig in de steek gelaten. Er is tegen ons gelogen. We hebben een onjuist stempel opgedrukt gekregen. Genoeg om heeeeeeel boos over te worden.
Maar niet genoeg om onze relatie met God te verpesten. Want Hij heeft altijd genoten van de dingen die wij deden voor Hem.
Ik wil je vanaf deze plek uitnodigen. Uitnodigen op 27 juni a.s. om naar IJmuiden te komen waar we een hele mooie praise-avond gaan houden (nee, we mochten het geen praise-dienst noemen, want het WAS immers geen dienst...zucht...). Er speelt een geweldige band. Er is geen orgel te horen. Er is volop ruimte voor blijdschap, zingen, bidden en plezier. Mail me maar persoonlijk (
duran.renkema@quicknet.nl) dan krijg je alle ins en outs. Er is ook een bericht over op dit forum in de sectie "muziek".
We kunnen dan als je wilt verder praten, want ook bij jou in de gemeente zijn deze dingen mogelijk. Als het bij ONS kan, dan kan het echt overal
Ik hoop van je te horen en laat de moed niet zakken. Je bent veel te waardevol voor je gemeente, al realiseren ze zich dat misschien nu nog niet.
Groeten van dirigentje
