quote:
op 02 Jul 2003 15:41:12 schreef Zwever:
--------------------------------------------------------------------------------
op 01 Jul 2003 22:59:55 schreef Berean:
Ik ontken dat de kinderdoop rust op een buiten-Bijbelse redenering of op een zelfbedachte parallel tussen twee verbonden. Petrus zegt tegen de Joden die zich op de Pinksterdag verzamelen: "voor u is de belofte en voor uw kinderen".
--------------------------------------------------------------------------------
Hier gaan we al... context!
De 'belofte' is de belofte van de Géést, daar zaten ze in die tijd met smart op te wachten. Lees hoofdstuk 2 maar eens in zijn geheel, dan zal het je duidelijk worden!
Zoals je ziet is dit ook weer niet zo erg duidelijk en daarom een buitenbijbelse aanname dat hier wordt gezegd dat het nieuwe verbond toegepast mag worden op kleine kinderen en dat ze 'dus' (?) gedoopt mogen worden.
---
Sorry, maar in Handelingen 2 lees ik helemaal niet dat het alleen gaat om de belofte van de Geest. Zelfs niet in de eerste plaats! Want de rede van Petrus gaat vooral over de dood en de opstanding van de Here Jezus en over de verzoening van onze zonden. Dat is ook de conclusie, de clou: "Dus moet ook het ganse huis Israël zeker weten dat God Hem èn tot Here èn tot Christus gemaakt heeft, deze Jezus die gij gekruisigd hebt." (vers 36). En na de geschokte reactie van de Joden geeft Petrus aan dat iedereen zich moet bekeren en gedoopt moet worden in de naam van Christus tot vergeving van zonden en dan zullen de gelovigen ook de Heilige Geest ontvangen.
En dan volgt in verband met dat geloof en die vergeving van de zonden en de gave van de Heilige Geest de belofte die Petrus namens God doorgeeft: "want voor u is de belofte en voor uw kinderen en voor allen die verre zijn, zovelen als de Here onze, God ertoe roepen zal." Hoe kan Petrus dat beloven als die kinderen nog helemaal niet geloven?
Geloof in God en in de komst van Christus als de Verlosser was precies ook de kern van het verbond met Abraham. Niks alleen een land-belofte (zie beneden). Nu moeten de Joden geloven dat de Here Jezus de beloofde Messias is. En wie dat gelooft, heeft de belofte van vergeving van de zonde en van de uitstorting van de Heilige Geest, ook voor zijn of haar kinderen!
Een vraag aan jou is dan ook: hebben kinderen dan niet de belofte van de Heilige Geest en van het eeuwige leven? Wat gebeurt er volgens jou als een kind van gelovige ouders sterft voordat het gedoopt is? Petrus is volgens mij duidelijk: hetzelfde genadige "principe" dat de HERE hanteerde tegenover Abraham in Genesis 17: 7 (waarbij Hij aansluit bij de gezinsstructuur die Hij Zelf in de schepping heeft gelegd!) geldt ook in het nieuwe verbond: de belofte is er voor u "èn voor uw kinderen" (Handelingen 2: 39).
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
De Joden waren in het verbond als kinderen van Abraham. En dat verbond is ten diepste niet een verbond door afstamming van Abraham, maar een verbond in het geloof van Abraham. Dat had Johannes de Doper al aangegeven en Paulus bevestigt het later nog eens duidelijk in de broef aan de Romeinen.
--------------------------------------------------------------------------------
Precies. En hoe kun je dus wérkelijk (geestelijk) deel hebben aan de belofte van het verbond met Abraham?
Door zélf te geloven! Als je niet gelooft, doet het verbond je geen goed. "Besneden zijn of niet maakt niets uit, maar of men een nieuwe schepping is".
Als de doop dan vergelijkbaar is met de besnijdenis, kan men ook zeggen: "Gedoopt zijn of niet maakt niets uit, maar of men een nieuwe schepping is".
What's the difference?
---
Het punt is toch duidelijk in Romeinen 4?: afstammeling van Abraham zijn naar het vlees is niet langer relevant, want de echte band met Abrahem is er in zijn
geloof. En dan heeft de gelovige niet-Jood dezelfde beloften als de gelovige Jood.
Hetzelfde verbond dat God met Abraham had opgericht, wordt nu ook gesloten met de mensen die in Christus geloven. Het is wel een nieuw en een beter verbond, maar in wezen hetzelfde als dat met Abraham. En als je gelooft, dan geldt dat verbond voor jou, maar ook voor de kinderen die nog niet geloven kunnen, maar die wel geheiligd zijn in de ouders.
Daarom kennen de gereformeerde kerken ook twee doopsformulieren: voor volwassenen die aangesproken worden op hun verantwoordelijkheid, omdat ze kunnen begrijpen en geloven wat God tegen hen zegt. En voor de kinderen die God zowel in het OT als in het NT bij het verbond met Abraham betreft, omdat ze geheiligd zijn in hun ouders.
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Er is één verbond dat God heeft opgericht met Abraham. En van datzelfde verbond mogen wij nu nog deel uitmaken. Maar het verbond is wel rijker geworden doordat God de Heilige Geest heeft uitgestort en osn hart nieuw maakt. Daarom spreekt Hij van een Nieuw verbond. Maar dat betekent geen breuk met het verleden: het Nieuwe verbond bouwt verder op het Oude en is rijker. Maar het blijft een verbond voor de mensen die geloven zoals Abraham èn voor hun kinderen (Genesis 17 - Handelingen 2).
--------------------------------------------------------------------------------
Weet je eigenlijk wel wat het verbond van Abraham in de letterlijke zin inhoudt? Wat de beloften in de letterlijke zin zijn?
Het verbond met Abraham (Het Oude Verbond, met de Wet later toegevoegd) sloeg 'slechts' op een stukje land (zie Gen. 17). Heb jij deel aan dit verbond? Is jou het land van Israël belooft, in de letterlijke zin?
Natuurlijk niet. Toch zegt Paulus dat we deel hebben aan dit verbond, als we, net als Abraham geloven. Hij zegt zelfs dat de belofte alleen sloeg op Christus. Dat was dus niet de letterlijke belofte, want die sloeg gewoon op het Joodse Volk. Dat was de geestelijke belofte, van een hemels Jeruzalem.
Zie hiervoor ook Galaten 4, die duidelijk een onderscheid aanbrengt tussen het aardse Jeruzalem, de slavernij van de Wet en de aardse beloften, tegenover het hemelse Jeruzalem, leiding van de Geest en hemelse beloften.
De Bijbel brengt dus zélf een onderscheid aan tussen aardse en hemelse beloften. Het verbind de aardse beloften aan de slavernij van de Wet, de hemelse beloften aan de vrijheid van het geloof en de Geest.
Daarom kan Paulus ook zeggen: "Zie, het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen". Het is niet voortbouwen op, het is vervullen, en daarom vervangen.
---
Het verbond met Abraham hield in essentie in dat God Abraham beloofde dat hij een vader zou worden van vele volken en dat alle volken van de aarde met hem gezegend zouden zijn. Dat laatste kon alleen door de komst van Christus en telkens hebben de aardsvaders dan ook Gods belofte doorgegeven aan hun zonen. Zoals Jakob deed aan Juda (Genesis 49: 10).
Pas later richtte de HERE met het volk Israël zijn verbond op, waarbij Hij hen de wet gaf, die trouwens ook nog voor ons geldt. Dat laatste alleen al geeft aan dat je wet en geloof niet tegenover elkaar kunt stellen. In Zijn beloften gaat de HERE steeds verder. Hij sloot een verbond met heel de mensheid in Adam en in Noach, later met een volk in Abraham en bij de berg Horeb en bij Sichem en nog later berbreedde het Heil zich weer tot alle volken. Dat was ook de essentie van het verbond met Abraham: alle volken worden gezegend met hem en met zijn Zoon.
Wat jij beschrijft is (zeg maar) een niveau lager. De belofte voor Abraham geldt nog steeds en nu voor allen die geloven. Dat blijkt uit Romeinen 4. Maar voordat Christus kwam was de wet een "tuchtmeester" om het volk Israël (toen de hele kerk!) eraan te herinneren dat mensen nooit aan Gods wet kunnen voldoen en dat er vergeving van zonden nodig was. Nu Christus gekomen is, maakt de wet ons niet meer tot slaven, maar mogen we zien dat Christus alles al