quote:
Zwever schreef op 26 november 2004 om 08:42:Maar Lonneke, waar haal jij deze wijsheden vandaan?
Ik krijg zo het gevoel van: "Als ik me prettig voel bij een gedachte zal het vast wel waar zijn". Ja zo komt iedereen tot zijn eigen feel-good geloof maar is het
way off van de werkelijkheid. Ik kan me nog zo goed voelen bij de gedachte dat er 1 miljoen euro op mijn rekening staat, maar hij staat er toch echt niet.
Het zal vast anders zijn bij jou, dus leg mij eens jouw criteria uit?
Ik kan me voorstellen dat ik de indruk wek een feel-good geloof aan te hangen, dat ik niet in de werkelijkheid sta, toch denk ik niet dat dat waar is.
Het feit dat ik heel bewust voor het geloof heb gekozen ( ik was toen 18 ) zal er mee te maken hebben dat ik al veel heb meegemaakt als kind. Mijn ouders scheidde al toen ik nog niet geboren was. Ik heb mijn echte vader bijv. nooit gekend. Ik had nog een broer en twee zussen die in pleeggezinnen zijn opgegroeid en waarvan ik er eentje leerde kennen toen ik 15 was, de andere twee pas jaren later. Mijn moeder hertrouwde en kregen ook nog kinderen, mijn stiefvader had ook nog kinderen uit zijn eerste huwelijk waarvan de moeder dodelijk verongelukt is. Ik heb 2 keer in tehuizen gezeten, ben zo vrij opgevoed dat ik affectief werd verwaarloosd, verder had ik verlatingsangst, ik was onzeker en had een groot minderwaardigheidsgevoel. Ik miste als kind liefde en rust in mijn leven. Daarbij kwam dat ik mij als kind altijd anders heb gevoeld dan de rest. Dat zeiden ze ook altijd: Goh, jij lijkt helemaal niet op je familie, jij bent anders. De keuze voor het geloof was dus zeer bewust, mijn familie vormde wel de aanleiding want zij werden lid van de kerk. Ik woonde toen nog thuis. Ik deed belijdenis en trouwde met iemand uit de gkv kerk. Het was geen huwelijk uit liefde maar kwam voort uit mijn verlatingsangst ( dat kon ik toen nog niet eens goed plaatsen, het was een gevoel waarvan ik niet wist waar het weg kwam ) Ik dacht ook altijd dat het aan mij lag. Ik had een heel laag zelfbeeld dus het moest wel aan mij liggen. Ik voelde me bij God heel erg goed en dat kwam natuurlijk ook omdat Hij me nooit af zou wijzen. Na mijn ja- woord in de kerk en huwelijk besloten mijn ouders bij de kerk weg te gaan. Dat ging ook niet ongemerkt. Ik vond dat heel erg. Heb er weken van wakker gelegen, kon het maar niet begrijpen.
Het relaas van mijn huwelijk ga ik hier niet helemaal uitéén zetten maar ik ben uiteindelijk toch gescheiden. Iets wat ik me niet voor kon stellen want ik was iemand die altijd zei: Ik? Ik scheiden? Nee hoor, dat nooit...en toch is het wel gebeurd.
Ik heb heel vaak op mijn leven terug gekeken en dacht: Waarom moet ik dit allemaal meemaken? Wat voor zin heeft het? Waarom moet ik rondlopen met een laag zelfbeeld en waarom mocht ik niet met mijn echte vader opgroeien. Waarom moest ik trouwen met een verkeerde partner, waarom moest ik die verlatingsangst als kind oplopen. Zo heel erg veel vragen en ik heb alles geprobeerd in z'n perspectief te plaatsen.
Wat de kerk betreft heb ik me daar nooit echt thuis gevoeld. Ik had echt niets te klagen hoor want de mensen waren altijd bijzonder aardig tegen mij en ik had best wel goede kontakten maar toch...
En vroeger vond ik het best wel belangrijk hoe mensen naar mij keken dus deed ik er alles aan om maar goed over te komen. Ik hanteerde dus goede omgangsvormen ( voorzover mij dat lukte ) en zag er altijd leuk uit. Ik was een voorbeeldige kerkganger. Niets mis mee dus. Later vond ik het niet meer zo belangrijk hoe mensen naar me keken en deed ik gewoon wat ik dacht te moesten doen.
Wat ik erg miste was ook dat ik hele mooie preken hoorde maar ik vond dat de mensen er zo weinig mee deden.
Ik had sinds ik bewust voor het geloof had gekozen een ontzettende sterke drang om me alleen nog maar met het geloof bezig te houden.
Ik vond alles wat er in deze wereld gebeurde maar waanzin en wilde niets met mensen te maken hebben die niet geloofde. Ik was best wel een radicalist.
Ok, ik ben nu zo'n beetje op de helft van mijn verhaal en heb nadat ik tot geloof kwam ontzettend veel aan mijzelf gewerkt en ontzettend veel gelezen. Ook heel veel mensen ontmoet, veel met mensen gesproken, en ook veel geleerd van anderen.
Ik kon niet met mijn geloof verder op een gegeven moment. Ik had het gevoel dat ik het allemaal wel zo'n beetje wist. In de kerk vond ik de preken ook nog maar weinig aan...
Toch bleef ik wel naar de kerk gaan.
Maar ik dacht: Moet ik het hier nu mee doen voor de rest van mijn leven?
Hoe nu verder ?
Ben ik dan iemand die zich alleen laat leiden door haar gevoel? Nee, dat denk ik niet. Ik ben natuurlijk wel altijd op zoek geweest naar echte liefde. Dat was mijn hoogste prioriteit. Dat verbond ik direct met het gegeven dat ik, hoe dan ook, altijd eerlijk zou blijven naar mijzelf toe. Wat ik wou was een leven in rust, in harmonie, zonder negativiteit, in liefde, en in eerlijkheid. Zoals een ander streeft naar carriere, streefde ik daar naar. Ik woon dus wel in een vrijstaand huis ergens in het groen met heel veel vrijheid en privacy maar tegelijk leef ik ook sober. Het gaat me niet om de luxe, het gaat me om hoe je je het meest prettig kunt voelen. Ik denk ook dat dat mag wanneer je de mogelijkheden daarvoor hebt. En ik heb keihard ervoor gewerkt om innerlijk zover te komen dat ik mijn niet meer laat leiden door verlatingsangsten of een laag zelfbeeld.
Ik geloof ook zeker, weet het dus zeker, dat God daarvoor mensen op mijn levenspad heeft gezet. God weet gewoon dat ik eerlijk ben! Hij weet dat ik zoek, hij weet dat ik van Hem hou, hij kent mijn innerlijke intentie's. Hij weet ook dat wanneer ik mij verdiep in allerlei religie's en stromingen dat ik mijn verantwoordelijkheid draag. Ik ga veel te bewust met de dingen om, om me naief te laten beinvloeden.
Wat de bijbel betreft, ik heb de bijbel talloze malen gelezen. Maar ook wel andere theologische boeken, de beknopte geref. dogmatiek, het lijden van Christus van K. Schilder, allerlei bijbelse encyclopedieen, enz. enz.
En ik besef ook dat bijbelteksten die je tien jaar geleden niets tot weinig zeiden, nu opeens kunnen gaan spreken, omdat je levenservaringen als mens opdoet. We zullen allemaal ook nooit echt tot de volkomenheid van kennis komen omdat de bijbel meer is dan een dode-letter boek. De bijbel is God Zelf. God is oneindig, de bijbel ook. De bijbel kent geen grenzen en om mensen toch enigzins wegwijs te maken in dit boek heeft men dogma's gemaakt. Daar is helemaal niets mis mee en kunnen van grote waarde zijn voor mensen die hier genoegen mee nemen. Mijn denkwereld strekt zich verder uit dan dogma's. Dat is ook prima. Niemand kan voor jou bepalen welke grenzen jij nodig hebt. Gewoonweg omdat ieder mens weer anders is. We moeten elkaar die vrijheid en de ruimte ook gunnen.