Tot mijn schrik ontdekte ik dat het alweer drie dagen geleden is dat ik mijn trouwe publiek voor het laatst op de hoogte bracht van mijn wederwaardigheden. Dat kan niet de bedoeling zijn, hier dus een extra lang goedmakertje:
Ik begin met te melden dat ik weer beter ben. Is maar goed ook, ik ben een keer in de twee jaar ziek, en als het zo is ben ik er niet te zuinig sacherijnig van. Maar huize blondje kan weer genieten van een iets beter aanspreekbaar personage.
Dinsdag had ik twee toetsen: eentje over Franse lidwoorden en eentje over de VN, de Volkenbond, en andere pogingen de vrede te bewaren. Voor die laatste bleek ik een acht te hebben, die eerste heb ik nog niet terug. Voor geschiedenis worden altijd standaard twee blaadjes uitgedeeld, en meestal kom ik ook wel aan de tweede toe. Maar dinsdag had ik het goede voornemen m'n antwoorden kort en bondig te houden. Het lukte zowaar, hoewel het aan het eind wel proppen werd. Gelukkig heeft het cijfer er dus niet aan geleden
'S middags brachten mijn benen mij richting trap, waaronder mijn trouwe ros stond te wachten. 'S morgens was ik met mijn beminde lerares Nederlands meegereden, aangezien mijn fiets maandag op school was blijven staan. Ik had 'em wel gemist hoor, stond 'ie daar alleen in die lege, koude school. Arm beestje. Gelukkig was 'ie niet boos op me en wilde hij me wel naar huis brengen. Moest wel zelf trappen natuurlijk. Nare bijkomstigheid was de sneeuw. Eerst miezerde het alleen een beetje, maar later begon het te sneeuwen. En ik was nog een dom blondje geweest ook, want m'n regenpak lag thuis. Mensen, ik heb het in tijden niet zo koud gehad. M'n handen waren helemaal wit weggetrokken. Brrr. Onderweg ging ik nog even naar de bibliotheek om een boek terug te brengen, en naar de markt om een nieuwe schooltas te kopen. De oude had het loodje gelegd. De Rotterdamse markt is echt een geval apart. Geschreeuw over heeeerlijke meloenen, prrrrima kwaliteit, 1 Uro, mensen die in de winter schaarse kleding aan de man proberen te brengen, tweedehands zooi, maar geen tassen. Althans, geen schooltassen. Na een poosje gaf ik het op. Ik was helemaal versteend, en had uit pure wanhoop nog wel even een lekker warme superstroopwafel gekocht.
"Dan maar door naar de V&D" dacht ik. Maar onderweg kwam ik in de Hoogstraat nog een kraampje tegen met echte tassen. Het schijnt dat de schoudertas in de mode is, en ik heb een hekel aan die dingen. Lastig dus, want verder bijna alleen Eastpacks. Tot nu toe had ik een 'echte' schooltas. Zo'n ouderwetse met twee voorvakjes en leren bandjes en gespen om hem dicht te maken. Heerlijk ding, maarja, op is op. De marktkoopman vroeg vriendelijk wat ik zocht. Een blik op m'n tas had hem het antwoord kunnen geven, maar m'n mond wilde ook wel. Ik wilde weer zoiets. Tot m'n grote verbazing bleek het nog te bestaan. Onder z'n toonbank vandaan viste de man een doos met daarin precies wat ik zocht: een stevige, ouderwetse tas, met flapjes in schotse-rok-ruitjes. Helemaal verstevigd met leer. Hij was een tientje. Dat is een meevaller voor een arme scholier (ik moet 'em zelf betalen...
). Daarna nog even naar de Mediamarkt om m'n nabestellingen van de galafoto's weg te brengen. Van de kou kon ik niet eens schrijven. Echt bizar. Ik mikte vastbesloten met het puntje van de pen net een stukje boven het lijntje. Komt 'ie een halve centimeter eronder terecht
. Echt raar. Maar ja, blijkbaar kan kou zo'n invloed hebben op je spieren dat je ze niet meer kunt gebruiken...
'S avonds was er dan nog belijdeniscath. Het bevalt me prima. Veel diepgang, boeiende discussies, daar leer je tenminste nog wat van...
Woensdag had ik 1 toets, Nederlands, tekstbegrip. Er stond twee uur voor. Niemand snapte waarom, want het was een prestatie om er langer dan twintig minuten over te doen.... Twee uur zou genoeg geweest zijn om de tekst uit je hoofd te leren... En ik maar kijken of er soms nog meer vragen waren, maar nee hoor. Vreemd...
Vervolgens reed ik terug naar huis, en ging eten op de fiets. Dat is iets wat ik normaal nooit doe. Ik stik dan altijd zowat. Zo ook nu. Krijg steeds meer ontzag voor de rijders van de Tour.
Nauwelijks was ik thuis, of ik kon weer weg. Er moesten boodschappen gedaan worden. M'n moeder en ik gingen de Bas plunderen. Leuk is dat altijd. 10 broden, 5 kannen melk. Het is ook prettig om zelf het brood uit te kunnen zoeken. Als m'n moeder het doet wordt het toch vaak de goedkoopste soort, die toch echt niet de lekkerste is.
Na de boodschappen heb ik wat nieuws uitgeprobeerd in de keuken: macaroni met kaas, ham en champignons. Ik vond het prima binnen te houden, maar m'n vader vond het niks. Dat zegt hij dan niet, hij zegt gewoon niks. En maar niet begrijpen dat zwijgen ook een taal is... Ik vroeg of hij nog een beetje lustte "nee," zei hij "ik wil niet dat jullie te weinig hebben."
Verder is de vakantie naar "De Betteld" geboekt. Wie weet wordt het leuk...
Gisteravond was er dan nog een Wageningse broer jarig. Voor zover de files het toelieten spoedden we ons dus naar Sunset Residence, om een stuk taart te halen. Het was heel gezellig om gezeten op bierkratjes een gesprek te voeren. Het was trouwens de eerste keer dat ik de kamer van m'n broer zag, volgens mij woont hij er al zo'n twee jaar
Het was dus erg laat vannacht, en ik dus moe vanmorgen. Gelukkig was de luistertoets Frans gemakkelijk, en was ik tegen de tijd dat ik de Literatuuranalyse toets had alweer aardig bijgekomen. Probleem was de surveillant bij die laatste. Door omstandigheden begonnen we een kwartier te laat met de toets, en we mochten maar 5 minuten doorgaan. Toch had de toets 50 vragen. Schandalig dus. Maar ik heb 'em afgekregen, ben erg benieuwd naar de uitkomst.
Terug door de regen, drijfnat thuis. Omgekleed en achter de computer gedoken.
En zo iedereen weer even op de hoogte gebracht.
