quote:
LaNaussee schreef op 24 maart 2005 om 15:40:Ik heb hier twee reacties op. De eerste staat reeds verwoord in mijn reply op Roodkapje (de vorige post, het einde)
Ik geloof wel dat je je erin moet oefenen, maar het je aanleren kan niet. Ik bedoel dit: Tongentaal is een gave. Die
krijg je! Daarin zit natuurlijk geen leeraspect in. Maar vervolgens moet je wel die gave op een juiste manier leren gebruiken. In die zin moet je jezelf er dus wel in oefenen.
Vandaar dat er onderwijs is van de Heer in 1 Kor. 14 wat eigenlijk handelt over profetie, maar waar wordt aangegeven dat er veel mis was met het gebruik van de gaven in de gemeente waaronder tongentaal. En wordt er aangegeven hoe je deze gave dan moet gebruiken en wanneer.
quote:
Iemand met de gave van pastorale gesprekken begint ook nooit foutloos aan zijn gesprekken. Een dominee moet zichzelf ook steeds blijven trainen in het maken van goede preken. Zo lijkt het mij niet meer dan logisch dat je ook keer op keer moet leren/ bijleren om de gave van het spreken in vreemde talen goed te gebruiken.
Ik vind het toch aardig 'menselijk' bekeken:
trainen in de goede manier van...preken, in tongen spreken etc (Zo klinkt het wel een beetje, bedoel ik.)
Als de Heilige Geest het over jou te zeggen heeft, zal Hij je duidelijk maken
-
of je überhaupt in tongen spreekt - want Hij deelt de gaven uit aan
wie Hij wil - en zo ja,
of je de gave uit mag oefenen - En 1 Kor. 14 gaat over het gebruik van die gave in de gemeente. Ben je een vrouw, dan moet je sowieso zwijgen in de gemeente, dus kun je ook niet in tongen spreken in de gemeente.
-
wanneer op welk moment. En is het duidelijk dat het alleen mag als er
een uitlegger is. Is die er niet dan moet je zwijgen. (En alleen tot jezelf spreken- conclusie: dat heeft in de gemeente geen nut, want ieder moet stichting ontvangen in de gemeente.)
Het mogen er ten hoogste twee of drie zijn, en dan moet de eerste zwijgen.
quote:
De tweede is dat tegenwoordig veel mensen (zeker in reformatorische hoek) veel rationele belemmeringen hebben om zichzelf volledig over te geven aan God. Iets wat bij tongentaal ook nodig is. Ik weet niet hoe dat vroeger was in de tijd van Paulus, maar ik denk dat de verlichte mens veel meer moeite heeft om controle over zijn eigen daden los te laten dan de niet verlichte mens. Aansporingen of tips die ik gehoord heb, gingen vaak in de zin van 'laat het maar over je komen', 'Als God je de gave geeft, laat dan je eigen gevoel voor controle niet overheersen'.
Ik snap wat je wilt aangeven. Toch durf ik van mezelf te zeggen dat ik dat (probeer) te doen: mezelf overgeven aan God, en sowieso moet je als christen altijd je eigen daden los laten.
Maar dat vind ik toch wel iets anders dan je verstand op nul zetten en alles maar over je te laten komen. Daarom staat er ook in 1 Kor. 14 dat de geesten van de profeten
aan de profeten onderworpen zijn. Ook i.v.m. met het niet allemaal tegelijk aan het woord komen, maar ten hoogste mogen het drie zijn.
quote:
Ik heb zelf vrij weinig ervaringen met de meer evangelisch/charismatische hoek, dus ik kan daar natuurlijk geen oordeel over geven, maar wat ik heb meegemaakt ziet er in mijn ogen wel gezond uit.
Het gaat er natuurlijk om of het in
Gods ogen en bijbels gezien er goed uitziet.
En dan doet het feit zich voor dat ik nog
nooit tongen heb horen uitleggen.
quote:
Helaas is de gave van tongen uitleggen spaarzamer dan de gave van tongen spreken. Ik heb wel eens iemand gehoord die franse woordjes in zijn tongentaal had en die woordjes waren iig gezond, maar wat zegt dat verder?
Als je in tongen spreekt moet je bidden dat je het ook mag uitleggen. Of er moet een uitlegger zijn.
quote:
Ik ben niet voor aanleren, wel voor aanmoedigen ermee door te gaan. En toetsen aan Gods wil lijkt me een vereiste, sowieso voor alles!
Het vreemde van de tongen van tegenwoordig, is dat men het aan kan leren. Dat is een natuurlijke verklaring dat het dan
niet klopt; het zijn dan geen bijbelse tongen.
Verder kun je het op een geestelijke manier nagaan of het goed zit met de tongen die gesproken worden.
Ik bedoelde
de geesten beproeven door te vragen op het moment dat je in tongen spreekt om duidelijkheid of het van God is of niet. In andere oosterse godsdiensten kennen ze namelijk precies hetzelfde fenomeen van het in tongen spreken.. En omdat het voor ons onverstaanbaar is, is het niet duidelijk
wat je precies zegt.
Zoals dit citaat duidelijk maakt:
quote:
De geestelijke verklaring.
Alhoewel Bijbelse tongen altijd talen waren, is er vandaag de dag kennelijk een
ander soort ‘tongen’ in de wereld aanwezig, maar dit is verre van Bijbels. Dit soort ‘tongen’ is een extatische uiting; er is dus geen sprake van een echt bestaande taal of talen. Maar waar wordt deze andere soort ‘tongen’ gevonden? Het wordt niet alleen onder de charismatischen gevonden, maar tevens onder de aanhangers van valse religies. Extatische uitingen komen voor onder Moslims, Eskimo’s, Boeddhisten, en tevens
onder occultisten.
Indien deze ‘tongen’ de Bijbelse gave van tongen zou zijn, geeft God deze gave dan ook aan navolgers van heidense religies en binnen het occultisme?
Nee, Jezus Christus geeft de geestelijke gaven alleen aan mensen binnen de Gemeente, die behoren tot Zijn lichaam (Ef. 4:7,11,12 en 1 Kor. 12:28).
Omdat dit soort ‘tongen’ dus ook bestaat buiten de christelijke gemeente, kunnen deze ‘tongen’ niet de Bijbelse gave van talen zijn.
Dezelfde geest die de mensen in valse religies verleidt, misleidt ook de gelovigen binnen de charismatische beweging en andere kringen waar men deze praktijken kent .(1
Kor. 10:20
De tongen van vandaag de dag zijn een vervalsing, een soort namaak tongen!
Een citaat geeft het soms wat mooier weer dan dat ik het zelf kan zeggen.
Maar de conclusie is dus dat de zgn 'brabbeltaal' of:
van een verkeerde geest is, of:
suggestie.
quote:
Nog even twee vraagjes waar ik wel benieuwd naar ben:
1) Als jij, gericht op Jezus, vervuld met de Geest, als gelovige christen tot God bidt en dat in tongen doet. Heeft de duivel daar dan vat op? Zo ja, waar baseer je dat op? En zo nee, dezelfde vraag.
Wat bedoel je precies met
dat de duivel er vat op heeft? Dat hij weet wat je zegt? Of dat hij je
wat je zegt kan beïnvloeden?
En: bedoel je dit in de samenkomst of ‘privé’?
- In de samenkomst zal ik als vrouw niet in tongen spreken; vrouwen moeten zwijgen in de gemeente.
Aquila zou dan het wel kunnen
mits hij de gave van de Heilige Geest heeft gekregen.
- ‘Privé’, dan vraag ik me af waar men dat vandaan haalt. Het wordt nergens gezegd dit te doen.
- Het in tongen spreken heeft een geheel ander doel (teken voor de ongelovige Joden) maar daar gaat men meestal aan voorbij:
1 Kor. 14
20……wordt in het verstand volwassen. 21 In de wet staat geschreven: Door lieden van een andere taal en door lippen van vreemden
zal Ik tot dit volk spreken, en toch zullen zij naar Mij niet luisteren, zegt de Here. 22
Derhalve zijn de tongen een teken niet voor hen, die geloven, maar
voor de ongelovigen;quote:
2) Wat is denk je beter: vol voor God de mist in gaan (tongentaal per ongeluk niet correct gebruiken) of niet durven en daardoor God niet volledig zijn werk laten doen (tongentaal op rationele belemmeringen tegenhouden?)
Moet ik uit twee ‘kwaden’ het beste kiezen?
Zo komt die vraag een beetje over.
Ik vind geen van beiden een optie. Dat kan toch ook? In 1 Kor. 14 geeft de Heer aan waar de Korintiers de fout in gingen wat betreft het in tongen spreken. Die punten heb ik al aangehaald. Ik las ergens het volgende:
quote:
Waar wordt in de Bijbel in tongen gesproken?
De plaatsen in de Schrift waar werkelijk in tongen gesproken werd, zijn Handelingen 2, 10 en 19. In geen enkele andere Schriftplaats wordt vermeld dat iemand in (Bijbelse)
tongen sprak.
In 1 Korinthe moest Paulus de gelovigen juist vermanen, omdat zij een tongengave gebruikten die on-Bijbels was; in ieder geval de manier waarop zij die gave gebruikten was niet Bijbels.
De plaatsen waar tongen op een Bijbelse wijze voorkomen en ze niet door de Heer bekritiseerd worden, zijn te vinden in Handelingen 2, 10 en 19.
Hand. 2
In Handelingen 2 zijn de tongen/talen een teken voor ongelovige Joden, die
(nog) niet geloven dat Jezus Christus hun Messias is.
“En zij werden allen vervuld met de Heilige Geest, en begonnen te spreken met
andere talen, zoals de Geest hun gaf uit te spreken (…) En toen deze stem geschied was, kwam de menigte samen, en stond verbaasd, want een ieder hoorde hen in zijn eigen
taal spreken” (Hand. 2:4,6)
Tongen zijn talen, zoals onze Statenvertaling hier direct al in vers 4 laat
zien. De volgende verzen sommen allerlei volken op, waarvan de talen gesproken werden: “Parthers, en Méders, en Elamieten, en die inwoners zijn van Mesopotámië, en Judéa, en Cappadócië, Pontus en Azië; en Frygië, en Pamfylië, Egypte, en de delen van Libyë, dat bij Cyréne ligt, en uitlandse Romeinen, beiden Joden en Jodengenoten; Kretensen en Arabieren, wij horen hen in onze talen de grote werken Gods
spreken” (Hand. 2:9–11).
Hand. 10
In Handelingen 10 zijn tongen/talen een teken voor Joden die niet geloven dat heidenen de Heilige Geest kunnen ontvangen.
In Handelingen 10:44–47 staat: “Toen Petrus nog deze woorden sprak, viel de Heilige Geest op allen, die het Woord hoorden. En de gelovigen, die uit de besnijdenis waren,
zovelen als er met Petrus waren gekomen, ontzetten zich, dat de gave van de Heilige Geest ook op de heidenen uitgestort werd. Want zij hoorden hen spreken met vreemde talen, en God groot maken. Toen antwoordde Petrus: Kan ook iemand het water weren, dat dezen niet gedoopt zouden worden, die de Heilige Geest ontvangen hebben, zoals wij?”
De gelovigen uit de besnijdenis stonden daar en zagen dat de Heilige Geest uitgestort werd op de heidenen. De Heilige Geest werd daar gegeven aan de heidenen, en zij spraken daarbij in tongen, omdat deze Joden niet geloofden dat een heiden de Heilige
Geest zou kunnen ontvangen zonder de waterdoop van Handelingen 2:38.
In Handelingen 10 ontvangen de heidenen de Heilige Geest dus voordat ze gedoopt worden. Lees de laatste verzen van Handelingen 10 nog eens door.
Die heidenen werden niet eerder gedoopt in water, dan nadat zij behouden waren en de Heilige Geest hadden ontvangen.
Hand. 19
De volgende passage waar in tongen/talen gesproken wordt, is Handelingen 19:1–8.
Wij zien dat Paulus daar discipelen van Apollos ontmoet, en hij vraagt of zij de Heilige
Geest ook ontvangen hebben. Zij hebben zelfs nog niet gehoord van de Heilige Geest
Dan vraagt Paulus: “Waarin zijt gij dan gedoopt?” En zij antwoorden hem: “In de doop van Johannes”. Vervolgens zegt Paulus: “Johannes heeft wel gedoopt de doop der bekering, zeggende tot het volk dat zij geloven zouden in Hem, Die na Hem kwam, dat is, in Christus Jezus”.
Paulus predikt hen Christus, zij geloven in Christus en worden gedoopt, en dan spreken zij in tongen.
Waarom spreken zij daar in tongen? Tongen zijn een teken voor de ongelovige Joden.
De context van Handelingen 19 maakt duidelijk dat het hier gaat om Joodse mannen. Vers 8 spreekt bijvoorbeeld over de “synagoge”.
“De Joden begeren een teken”, en “tongen (vreemde talen) zijn tot een teken”.
De tongen zijn in de Schrift niet één keer bestemd voor gelovigen uit de heidenen, voor christenen. Iedere keer dat deze gave naar voren komt, is het een gave, een teken, voor ongelovige.
quote:
Ik ben benieuwd hoe je tegen deze twee vragen aankijkt!!!
Ik weet niet precies welke kant je eigenlijk uit wilt hiermee. Mij overtuigen van het goede van tongentaal?
Ik heb me ervoor open gezet deze gave te ontvangen MITS HET VAN DE HEER WAS, en het is niet gebeurd. Dat hoeft op zich nog niet erg te zijn, want er staat ook dat niet ieder deze gave krijgt en dat het de laagste is in rangorde, terwijl we worden opgeroepen te streven naar de
hoogste gave.
