quote:
Iris schreef op 16 januari 2006 om 11:54:Ik blijf hier schrijven, virtuele vrienden, maar ik wilde even vermelden dat ik mij heel erg aangetrokken voel door het Zen-boeddhisme, en dat ik voorlopig niet naar de kerk ga. Ik voel me thuis in de kerk, en vind de Bijbel nog steeds een heilig boek, maar de ultieme waarheid heb ik gevonden in het leven
zoals het is, op de Zen-manier dus.
Wie is met mij gegrepen door Zen, of wie wil iets opmerken over (Zen) boeddhisme in het algemeen? (Wellicht in relatie tot het Christendom)
Zo, je hebt wat heftigheid los gemaakt Iris. Dapper om er zo niet-defensief over te vertellen, want deze respons had je, neem ik aan, wel ingecalculeerd.
Zen, als basis voor meditatie-techniek, is zeker sinds de jaren 60 van de vorige eeuw diep doorgedrongen in het christendom, met name in die takken die al een rijke mystieke traditie hadden.
Persoonlijk is het niet zo mijn ding. Via, o.a. Thomas Merton, dat wat ik gelezen en gezien heb van de ervaringen met Zen bij de Trappisten van de Koningshoeve, en William Johnson, heb ik wel iets meegekregen van de cross-over tussen Zen, of meer in de breedte, de oosterse filosofiën en tehcnieken, en Christendom. Maar misschien heeft het me nooit gegrepen omdat de boodschap van de Dalaï Lama nooit zo aan mij besteed was. De Dalaï Lama heeft er vaker op gewezen dat het hem verbaast, en wat verdriet doet, dat westerlingen zich in hun spirituele honger richten op het oosten, vermoedelijk omdat ze nogal onbekend zijn met de rijke mystieke traditie van het westen. (Dat "rijke" mag overigens een complimenteus bedoelde overdrijving heten: het westen is altijd veel beperkter geweest op dit gebied, en sinds verlichting, reformatie en secularisering is er nog veel minder van over). Ik richt me al jaren op de westerse mystieke traditie, en ik heb gemerkt dat deze beter aansluit bij mij, en ik vermoed meer in het algemeen bij de westerse mens. Maar dan wel de gewortelde westerse mens. In die zin snap ik de zorg van de Dalai Lama ook: de zoekers die hun wortels in het westen niet kennen, en dáárom hun blik naar het oosten wenden zijn ontworteld, en deze ontworteling is niet zo makkelijk op te lossen met een "exotische" spiritualiteit.
Maar dat wil niet zeggen dat die oosterse spiritualiteit "fout" zou zijn, of dat een uitbreiding van je spiritualiteit naar deze vormen verkeerd zou zijn. In tegendeel. De zorg van een aantal mensen die reageert in tamelijk heftige woorden is een liefdevolle en oprechte zorg, vermoed ik, maar ik deel die niet. Mijn vertrouwen in de Heer is absoluut. En ik durf er daarom ook wel op te vertrouwen dat Hij zich een weg verschaft tot het hart van iedere oprechte zoeker. Want het is, naar mijn vaste geloof, niet de dreiging van een externe satan, die ons werkelijk bedreigt. Deze laat ons wel de verlokkingen zien, maar het is het falen van ons eigen hart dat ons doet misstappen op de smalle weg. Het achtvoudige pad is niet minder smal dan de smalle weg van het christendom, en ik wens je toe dat je, als je dit pad kiest, het mag volhouden. Ik geloof, hoe kan ik anders, dat de vier nobele waarheden inderdaad waarheden zijn, maar dat ze onvolledig zijn. Jij kent het ontbrekende deel, en je hebt het, zo te lezen, in je hart geschreven. Zoals ik zei, ik vertrouw genoeg op God, om te denken dat je die laatste waarheid opnieuw zal ontdekken, maar mogelijk in een nieuw en onverwacht licht, dat je in het oosten zal zien opgaan.
