quote:
Wat is dit dan:
quote:
Nou, als God mij dan npog in de hel wil werpen
Oftewel: je zegt dat Gód mensen in de hel werpt. En dat leert de RKK niet.
quote:
Ik bedoel dat als je geen zekerheid hebt, het automatische gevolg is dat de mogelijkheid er is dat je wel in de hel terecht komt - het is toch het een of het ander?
Die mogelijkheid bestaat inderdaad. Maar toch ben ik niet bang dat ik in de hel beland en dat is ook echt niet iets waar ik constant aan denk. Als ik al ergens constant aan denk, is het veel eerder de onnoemelijke liefde van God voor mij.
quote:
Een liefdesrelatie op aarde heb je toch met een mens, itt tot de God van hemel en aarde die in Zijn woord zegt dat je zeker mag zijn van je behoud door geloof.
Diezelfde God zegt ook in Zijn Woord, dat als je als gelovige mens niet in Christus blijft, je het niet redt (ff vrij naar Cyber in dit topic, bij gebrek aan actieve kennis over de Schriftplaats
).
En of je nou een liefdesrelatie met God of met een mens hebt, dat maakt in die zin niet uit, dat je in beide gevallen je rug naar Hem/hem/haar kunt toekeren. Dát is waar het fout kan lopen (en wat je dus geen 100% heilszekerheid oplevert); aan God zal het niet liggen.
quote:
Het is bij sommige kerkgenootschappen toch echt zo dat er bv maar een paar mensen aan het Avondmaal gaan van de hele kerk. Dat heeft met dit wat ik noem te maken.
Het is zeker geen karikatuur en het is ook niet bij alle reformatorische kerken zo. Maar wel bij bepaalde zware kerken.
Het gaat niet over dat in bepaalde kerkgenootschappen weinig mensen aan eht avondmaal gaan. Want dát is waar. Jij zei echter wat anders:
quote:
Zoiets als de oud-gereformeerden.
Die moeten ook maar afwachten of het heil voor hen is. En zijn hun hele leven in zak en as van de 'ellende', maar geen dankbaarheid.. Hoe kan dat als je de ver;lossing ook niet kent en daarom ook niet dankbaar kan zijn? Dat kun je pas als je door God dan bent aangenomen na je dood.
Dat is zwaar overdreven. Als ze niet een - nogal stringent omschreven - ervaring van gered-zijn hebben, mogen ze er niet vanuit gaan dat ze in de liefde van God zijn (en dat vind ik schrijnend - zeker vanuit mijn geloof dat eenieder die geldig gedoopt is Gods uitgestoken hand kan aanpakken). Maar dat ze dan de dankbaarheid missen? Dat is echt uit de lucht gegrepen, en herken ik ook totaal niet van wat reformatorischen (ook uit echt 'zware' kerken) IRL en op internet tegen mij gezegd hebben. Bovendien zijn er ook reformatorischen die wél die ervaring hebben, en dan al voor de dood ervaren dat ze in Gods liefde zijn (ja, dat zijn diegenen die aan 't avondmaal gaan
) Jij zegt dat dat pas na de dood zo kan zijn ... nou, dan zou er niemand aan het avondmaal gaan daar, want na de dood zijn er geen sacramenten meer.
