Onderstaand stuk uit 't artikel viel mij nogal op, ik quote het even voor de duidelijkheid:
quote:
Het mariale volksgeloof levert grondige kritiek op een al te verstandelijk en intellectueel Europees christendom waar vooral veel gepraat, uiteengezet, gepreekt en doordacht wordt, maar waar voor de ziel, het hart, het sentiment weinig plaats overblijft. Een christendom dat een al te zakelijke liturgie voortgebracht heeft, waar het mysterie nauwelijks nog plaats heeft en er geen beroep meer wordt gedaan op het sensibele in de mens. Een nogal mannelijk christendom dus, waar Maria als vrouwelijk element een zeker tegenwicht vormt. Maar hebben we geen andere mogelijkheden om dit evenwicht te (her)vinden? Wordt Maria zo niet overvraagd en feitelijk onrecht aangedaan?
Om te beginnen vraag ik me af of intellect en zakelijkheid per definitie mannelijk is en hart, ziel, sentiment en mystiek per definitie vrouwelijk. Misschien wel in grote lijnen hoor. Dat zou ik niet weten. Maar grote mystici waren ook vaak genoeg mannen.
Ten tweede zit 't me niet lekker om Maria op te voeren als factor die evenwicht tussen het 'mannelijke' en het 'vrouwelijke' binnen het christendom brengt. Wat zij bracht, is Christus. Dát is haar rol. Hier lijkt 't of de taak van Maria is om het christendom onduidelijker, foezeliger, vager, toegankelijker en feel-good te maken, wat dan 'vrouwelijk' heet, als tegenhanger van de 'mannelijke' God of om het mannelijke Godsbeeld te verdunnen. Als Maria gelovigen tot de Kerk leidt is dat door naar de lijdende Christus te wijzen, niet door van die Christus een verwijfd typetje te maken. En dan is de schrijver ook nog bang Maria te
overvragen!
Nouja ik zeg het nogal onduidelijk en misschien doe ik de schrijver onrecht. Dit zijn ook vooral mijn onderbuiksgevoelens.
quote:
Het mariale volksgeloof levert verder kritiek op het traditionele godsbeeld. Het beeld van een te mannelijke God wordt wat bijgesteld door de aanwezigheid van zijn moeder. Maar zo wordt van het joodse meisje uit Nazareth toch weer een hemelse koningin gemaakt, die meer goddelijke dan menselijke trekken vertoont. Hebben we geen andere mogelijkheden om God voor onze tijdgenoten weer ter sprake te brengen, op een wijze die niet slechts mannelijk is? Zelfs de Catechismus van de Katholieke Kerk geeft daartoe al aanzetten:“God is geenszins als het beeld van de man/mens. Hij is noch man, noch vrouw. God is zuiver geest, in wie geen plaats is voor verschil in geslacht. Maar de ‘volmaaktheden’ van man en vrouw weerspiegelen iets van de oneindige volmaaktheid van God: die van een moeder (vgl. Jes. 49,14-15; Jes. 66,13; Ps; 131,2-3) en die van een vader en echtgenoot (vgl. Hos. 11,1-4; Jer. 3,4-19)”.
Persoonlijk heb ik toch 't idee dat God mannelijk is, geen 'man' maar wel mannelijk. Niet 'male' maar wel 'masculine'. De Kerk is vrouwelijk tegenover Hem. De Kerk is de Bruid, Christus de Bruidegom. Dat kun je niet zomaar omdraaien of zeggen dat de Bruidegom androgyn is. Anderszijds zal Munsterman er meer zicht op hebben dan ik en heeft God, in die Schriftteksten, blijkbaar ook 'moederlijke' eigenschappen.
