quote:
Bedankt allemaal voor jullie medeleven, je kan mischien begrijpen dat het een grote schok voor ons was, omdat ze nog zeer vitaal was en wij dachten dat zij minstens 100 zou worden. Ze werd 95.
Het frustrerende was dat ik toen net in het Sauerland was voor een paar dagen weg. Gewoonte getrouw bel ik dan 's avonds even naar mijn moeder. Zij vindt dat prachtig, wanneer ik vanuit het buitenmland even bel.
Ik kreeg geen gehoor, na wat doorbellen werd de telefoon opgenomen door een vriendin, die mij vertelde dat ze zoek was.
Ik wsit dar ze die dag naar een dagbesteding zou gaan en daar was ze dus niet van teruggekomen.
Mijn vermoeden was dan dat ze door de taxi op een verkeerde plek was afgezet, dat was al eens eerder gebeurd, en dat ze in paniek was geraakt in het donker.
Dus werd besloten om haar vermissing te melden bij de politie en dat ik gelijk terug zou rijden. Na ruim 2 uur op topsnelheid gereden te hebben, kwam ik op het adres aan, waar ik nog net de vriendin tegen kwam op weg naar haar huis.
Na wat info te hebben uitgewisseld, oo.a. de namen van de agenten die haar aan het zoeken waren, besloot ik om naar de dagbesteding te gaan, zij (de nachthulp)wisten van niets. Ik laat mij niet afschepen. Toen ik net buiten de wijk voor een stoplicht stond te wachten, zag ik een politieauto rijden, de de wijk inreed, met, mar ik dacht, 3 mensen aan boord. In een impuls dact ik, dat zijn ze en keerde ik om en reed hen achterna, ik trof ze voor de deur aan van haar woning. Heeft u mijn moeder gevonden?, vroeg ik. Hun gezichten betrokken, zullen we even binnen praten, uw moeder is overleden.
Thuis hield mijn moeder een dagboek bij en dar stond in dat ze op tijd zich voor de adgbesteding klaarmaakte en heel goed geslapen had.
Het bleek dat ze in de taxibus was gestapt en tijdens het wegrijden zag de chaufeur dat ze vreemd in de stoel zat en hij stopte om te kijken. Hij zag dat het fout was en riep de centrale op, die 112 belde. De afdelingschef stapte onmiddelijk in de auto om te assisteren. Een motor ambulance was er in 2 minuten en de gewone ambulance kwam even later met de politie en brandweer. Ze hebben haar langdurig gereanimeerd, maar dat mocht niet meer baten.
Om deze info te krijgen heb ik 3 dagen nodig gehad, ik stond als contactpersoon vermeld en was dus niet te bereiken, dus is de politie in mijn woonplats verzocht om mij op de hoogte te brengen, maar ik was er neit, dus is er verder niets meeer mee gedaan. De gegevens zijn overgedragen en dus afgesloten.
Dus was ook niet bekend waar mijn moeder heen gebracht was. Dus het ziekenhuis gebeld, maar die wsit van niets. (nachtbewaking) Ik zou na een half uur terug bellen. Ze is hier niet, zei de man, maar ik zoek verder, ik bel u dadelijk terug.
Dat deed hij en vertelde dat zij in het mortuarium was, het is een aparte organisatie. Hij regelde dat ik haar kon zien. De beheerder zou mij bellen.
Dat deed hij, hij was uit zijn slaap gewekt, maar was zo vriendelijk om toch te komen voor ons. Het was intussen 2 uur 's nachts.
Omdat wij er van uit gegaan waren, dat ze zoek was, waren onze spullen in het hotel gelaten. Dus moesten we weer terug. Na 2 uur daar geslapen te heben, zijn we na het onbijt teruggegaan. Ik heb die nacht ca 1000 Km gereden.
Mijn moeder had gelukkig, op mijn dringend verzoek, gegevens op papier gezet, zodat we adresen hadden en de verder benodigde gegevens. Sommige bleken verouderd te zijn of niet compleet. Maar de incomplete adressen werden op het internet gevonden en gecorrigeerd.
Ok heb een drukke en zeer emotionele mand achter de rug, het valt niet mee om het huis van je moeder te ontmantelen. Ik heb veel persoonlijke dingen meegenomen en dsu is het nu hier een puinhoop.
Het opzeggen van de diverse diensten en bedrijven gingen soepel. Men was opvallend meegaand.
Mijn vader was in de oorlog omgekomen, we woonden toen plotseling in de vuurlinie en enkel jaren na de oorlog is mijn moeder hertrouwd, Dat schijn ik veroorzaakt te hebben.
Omdat ze niet wilde keizen, waar ze begraven wilde worden, heeft ze voor crematie gekozen.
Ps 55: 22 Werp uw last op JHWH,
En hijzelf zal u schragen.
Nooit zal hij toelaten dat de rechtvaardige wankelt.
Bedankt voor de mooie tekst, bij mij is het één vers eerder.
Als laatste leid van de plechtigheid heb ik gekozen voor het duet van Andrea Bocelli en Sarah Brightman, Time to say goodbye.
Voor ons is het geen vaarwel, maar een tot ziens in de aardse opstanding aan het einde der tijden.
Desalnietemin mis ik haar erg.
