Christelijke mensen passen geloof aan politieke mening aan.
Let op, binnen het christendom is er geen links of rechts, maar in mensen wel, ook in ons christenen.
Hieronder een citaat van het www.
Wat doe je als je politieke denkbeelden eigenlijk niet zo goed passen bij wat je geloof voorschrijft? Dan pas je je geloof aan. Dat is althans wat Amerikaanse christenen doen, laten psychologen zien.
Diepgelovige christenen in de Verenigde Staten zijn meestal erg conservatief. Ze zijn tegen abortus, voor vrij wapenbezit en willen zo min mogelijk overheidsbemoeienis, dus ook geen verplichte ziektekostenverzekering of milieuregels. Die voelen zich dus thuis bij de Republikeinse partij. Maar er zijn ook progressieve christenen, die heel anders over al deze dingen denken. Het gekke is dat beide groepen zeggen dat ze hun normen en waarden, en dus ook hun politieke meningen, baseren op dezelfde figuur: Jezus.
Denken ze dan zo verschillend over de mening van Jezus? Nou en of, blijkt uit een artikel dat deze week verschijnt in PNAS. Drie Amerikaanse psychologen hebben dat onderzocht met een simpele vragenlijst op internet. Eerst vroegen ze mensen of die zichzelf ‘liberal’ of ‘conservative’ vonden – dat is niet precies hetzelfde als ons links en rechts, maar wel bijna, dus voor het gemak ga ik die termen hanteren.
Een volgende vraag was of deze proefpersonen gelovig waren. Alleen christenen die zichzelf duidelijk in een van die twee kampen indeelden, links of rechts, telden mee voor de resultaten.
Dachten deze mensen dat Jezus, als hij nu zou hebben geleefd, in het algemeen links of rechts zou zijn, op een schaal van 1 tot 100? De linkse christenen gaven hem gemiddeld 27 punten, dus heel links, en de rechtse groep hield het op 73 punten, precies het omgekeerde dus eigenlijk. Zichzelf deelden ze iets extremer in: de linksen vonden zichzelf iets linkser dan hun versie van Jezus, en de rechtsen iets rechtser. Je ziet dus dat mensen de mening van Jezus aanpassen aan wat ze zelf vinden, maar niet zo ver dat die het helemaal met ze eens is. Maar dat is nog niet alles.
Homohuwelijk en abortus
Het wordt nog interessanter als je naar specifieke onderwerpen kijkt. Moeten rijke mensen meer belasting betalen dan arme? Hoe humaan moeten illegale immigranten behandeld worden? Wie links is, denkt dat Jezus nog iets linkser is dan hijzelf als het gaat om deze twee kwesties. Maar heb je het over het verbieden van het homohuwelijk of abortus, dan schatten deze mensen de mening van Jezus juist een stuk rechtser in dan wat ze zelf vinden.
Het grappige is dat hetzelfde opgaat voor rechtse christenen: die denken óók dat Jezus linkser denkt over belastingen en immigranten dan zijzelf, en dat hij nóg rechtser is dan zij als het gaat over het homohuwelijk en abortus. De richting waarin de mening van Jezus afwijkt van hun eigen gedachten is dus identiek.
Mensen houden er niet van als ze tegenstrijdige meningen hebben, wat in psychologenjargon ‘cognitieve dissonantie’ heet. In dit geval: het gaat wringen als je eigen mening niet helemaal klopt met wat jouw versie van Jezus ervan vindt. Dus wat doe je dan? Wat uit dit onderzoek naar voren komt, is dat mensen die hun geloof heel bepalend vinden voor hun eigen identiteit dan twee tactieken gebruiken.
Ten eerste passen ze de mening van Jezus aan, zodat die zo veel mogelijk op hun eigen ideeën lijkt. Ten tweede gaan ze sommige thema’s belangrijker vinden dan andere. De rechtse christenen vinden abortus en homohuwelijk veel belangrijker dan belastingen, zeggen ze, de linkse vinden de belastingen en de immigranten juist belangrijker. Volgens de psychologen die dit hebben onderzocht, is dat ook een manier waarmee ze zichzelf het gevoel kunnen geven dat het verschil tussen hun eigen mening en die van Jezus maar heel klein is.
Ontstaan van de termen links en rechts
In de meeste volksvertegenwoordigingen, ook in ons Nederlandse parlement, zit vooraan een voorzitter. Politici die het vaak met elkaar eens waren gingen bij elkaar zitten in de rijen banken of stoelen tegenover de voorzitter. Er waren toen nog geen officiële partijen, maar wel een soort indeling: degenen die links van de voorzitter zaten en degenen die rechts van de voorzitter zaten. In elk land hadden 'links' en 'rechts' dan ook een andere betekenis, al naar gelang wie er meestal waar ging zitten.
In Nederland zaten rechts van de voorzitter de confessionelen, dat wil zeggen de politici die het christendom heel belangrijk vonden in de politiek. Nu zou je hen christen-democraten noemen. Links zaten de kamerleden die wat minder streng vasthielden aan de bijbel als leidraad in de politiek. De indeling confessioneel-niet confessioneel bestaat nog steeds.
