quote:
Hendrik-NG schreef op 04 december 2012 om 06:37:Denk je niet dat er voor God geen "grote" of "kleine" overtredingen bestaan?? Eva, Adam koos 1x "voor zichzelf" - en moest
sterven...
Een mens kan niet "een beetje
meer of een beetje
minder dood gaan aan de zonde"... En een publieke zonde is niet erger of minder erg dan een "verborgen zonde"...
Ja, je hebt gelijk. Nee, je hebt ongeljk. Waarheid van mensen laat zich niet in een doosje stoppen. Gebeurt dat toch dan blijkt er later een duveltje in dat doosje te zitten. De waarheid heeft een samenhang.
Er bestaan grote overtredingen en er bestaan kleine overtredingen. De kleine overtredingen zijn kwaad en de grote overtredingen zijn kwaad. Maar aangezien de maat van gramschap of de maat van overtreding een vervulling behoeft is het vanuit overwegingen van de natuur dat er grote overtredingen bestaan en kleine overtredingen. Aangezien overtredingen gestalte krijgen in het hart in overleggingen van goed en kwaad, is het vanuit overwegingen van de natuur dat er grote overtredingen bestaan en kleine overtredingen. Adam werd tot sterven veroordeeld, maar werd niet gedood. Verschillende andere overtreders werden onmiddellijk gedood door God. Hele volken werden gedood. Een wereld werd gedood, op een schip met uitverkorenen na. Klaarblijkelijk een zaak van vervulling en van maat. En ook van relevantie van Gods geschonden Heiligheid. Al onze werken worden gelouterd in vuur en beoordeeld op de jongste dag. Klaarblijkelijk een relevantie van elke afzonderlijke overtreding en elk afzonderlijk werk, in de eigen situatie met weegschalen van de geest. Ik geloof niet dat wij hier veel vrijheid hebben om het anders te zien. Maar ik hecht grote waarde aan je overwegende inzichten.
Een ander onderwerp is wanneer overtredingen publiek zijn. In dat geval is een overtreding een aanstoot en een aanvechting en een verleiding voor anderen om dezelfde overtreding te begaan. Alle volken rond Israel werden uitgeroeid of tot volkomen vijanden gemaakt. Waar dat niet gebeurde, daar werd de overtreding van de omliggers door aanraking en besmetting een overtreding van het volk zelf. Waar dus de overtreder zelf een kind van God is daar zal
zijn eigen behoefte en eigen geest
gericht zijn op het heiligen
en de gemeente overtuigen van het goede van God
en van het kwade van de satan die de overtreding bewerkte.
Hij zal zelf een getuige zijn met ervaringskennis van het kwaad.
Hij zal zich verhoogd weten en dankbaar zijn
zoals Paulus dankbaar was voor de beproevingen.
Want hij overwon, en staat rein voor God
en voor de gemeente.Ja, ik begrijp wel dat dit geen voeling heeft met de werkelijkheid. Maar dat heeft waarschijnlijk meer ermee te maken dat er geen geloof meer is waardoor een dergelijke omgang met God normaal is, dan dat hetgeen ik zeg onjuist zou zijn.
Ik heb het dus niet over de wijze waarop een en ander gestalte krijgt. Altijd bij alles wat je doet moet je ervan uitgaan dat er een heilige wijze is en een onheilige wijze. Waarheid heeft meer kanten. Het behoeft geestelijke duiding. Maar is dan wel zwart-wit. Rechttoe- rechtaan. Niet met boogjes of verstikkende nuances. Maar recht en waarheid vraagt om te staan voor goed, en voor geestelijk, en een publiek afstand te nemen van
wat (niet wie, want de wie getuigt van overwinning) publiek met God vecht in onbekeerlijkheid. Zo wordt door de zwakheid van de mensen Gods eer en heerlijkheid recht gedaan. De Geest vraagt om te mogen getuigen dat God weer een werk en een wonder heeft gedaan. Maar de praktijk komt in de knoei want het wordt nog wel geleerd, maar niemand heeft er meer een gevoel bij. Wie is als de leeuw en de panter die zijn kracht om te vernietigen inhoudt, en zich vreedzaam te grazen legt in Gods weide? Het is het waar wat werd gezegd: elke schuld zou moeten worden beleden. Want dat is een teken dat er weer een kracht van opwekking tot reinheid en afkering van de wereld is uitgegaan en ook gepredikt aan de gemeente.
De klemtoon ligt dus niet op de boete, maar op de overwinning. En waar de breuk bekend is en de overwinning verborgen, daar heerst duisternis, en is geen licht. Wat het daglicht kan velen, mag getoond worden, en in geestelijke strijd moet het getoond worden. Want het is een bokaal en een lauwerkrans en een zege op de duisternis. Alle zonde moet openbaar. Alle overwinning moet openbaar. De neiging om de mantel der liefde als een van binnen met drek besmeurd geestelijk gewaad om te hangen is een groot kwaad in de kerken. Witte gewaden staan voor reinheid en heiligheid en klaar zijn voor God. Het sacrament van het Heilig Avondmaal staat voor een complete afrekening met alle schuld en zonden, en een reiniging en heiliging voor God. Ja, het is jammer dat dat niet concreet gebeurt. Maar wij staan in het geloof en wij geloven wat we belijden en we weten de kracht van de Geest evenzeer verzekerd als wij gelovig meelezen en meedoen met het sacrament, als dat we er een grote persoonlijke vertoning van maken met de belijdenis van alle zonden van een ieder.
De waarheid laat zich niet opsluiten in een doosje. Want als je dergelijke dingen zou gaan doen, dan ontdek je onmiddellijk dat er andere effecten optreden waardoor het betere in-no-time kwalijker is dan het mindere. Want de mens is hardleers, en het vlees is sterk en de geest is gewillig, maar zwak.
Ik zou dus iets meer vertrouwen schenken aan het inzicht van de voorvaderen. Hoe meer onze tijd wordt gekenschetst door verval en zonde, hoe meer reden er is om te vertrouwen op hetgeen goed was in tijden van geestelijke hoogconjunctuur. Dan kan de energie worden gestoken in studie en begrip van hetgeen altijd al goed was. Beter dan ons zelf weer terug te plaatsen op het niveau van de heidenvolken die God niet kennen, en mee te gaan met elke wind en leer van nieuwe geestelijke monsters.
