quote:
op 16 Sep 2003 22:00:28 schreef Marloes:
Ik ben het niet met je eens, Jan..
De kerkenraad kan iemand onder de tucht stellen vanwege de zonde die hij/zij doet. De leden van de kerkenraad zijn zelf ook niet zondeloos (neem ik als vanzelfsprekend aan); toch hebben zij de mogelijkheid iemand onder tucht te stellen.
Zonde is niet minder erg als iemand anders ook zondigt..
Het zinnetje 'Ja, maar hij is begonnen' of 'Ja, maar hij doet ook' hoort toch niet als gevolg te hebben dat je de schuldige niet straft?
Het gaat mij er niet om dat je zelf zondeloos moet zijn. Het gaat mij erom dat zo'n nadruk wordt gelegd die al dan niet noodzakelijke produktie-arbeid. Ik ben van mening dat onze maatschappij zo in elkaar zit dat er heel veel beroepen zijn waarin je impliciet of expliciet meewerkt aan zondagsarbeid. Dat ontkennen en dan met een oordeel komen vind ik harteloos en liefdeloos.
Ik wil best wel over de noodzaak van zondagswerk discussiëren. (Niet hier overigens) maar de zwart - wit benadering van sommigen maakt uiteindelijk dat ze niet serieus worden genomen omdat de argumenten dan misschien ogenschijnlijk mogen kloppen maar vergeten wordt in welke contekst e.e.a wordt gezegd. Ik ken in de bijbel zeer veel voorbeelden waarbij God zelf laat zien een genadig God te zijn ondanks de feitelijke zonde. Kijk naar de geschiedenis van de overspelige vrouw, kijk naar David en Batsheba op grond van de oud testamentische wetten had David na het overspel van Bathseba gewoonweg gedood worden. Toch voltrok God dat vonnis niet. Stel dat dit vandaag de dag zou gebeuren, hoe zouden wij hier dan mee omgaan. Ik denk dat er in de kerk een aantal zaken zijn aan te wijzen die niet goed gaan en uiteindelijk allemaal met liefdeloosheid te maken hebben.
Het willen leven volgens bepaalde regels en deze ook als dwingend aan anderen voorschrijven.
De oppervlakkigheid in van veel gelovigen. Men leest de bijbel niet echt meer, leest de bijbel vaak ook niet in de kontekst waarin de tekst staat.
De vrijblijvendheid. Vrijheid wordt ingeruild voor vrijblijvendheid. De eerste liefde verzaakt men.
Nu is het de vraag hoe ga ik daar mee om? Spreek ik broeders en zusters aan, of ga ik direct naar de kerkenraad. Ik ben nog altijd van mening dat je je broeders of zusters persoonlijk moet aanspreken en dan de gaven van geduld en lankmoedigheid moet oefenen. Dat kost moeite dat geef ik toe en dat kost mij ook zeker moeite, maar dan nog. Ik heb het gelijk niet aan mijn zijde dan heeft niemand hier op dit forum. Daarom ook die belangrijke woorden van Christus. Oordeelt niet, opdat u niet geoordeeld worde. Want met de maat waarmee u oordeelt zult u geoordeeld worden.
Ik lees in de bijbel de gelijkenis over de balk en de splinter. Voorlopig heb ik een balk dus ik wil voorzichtig zijn over de splinter van de ander.
Alleen wanneer mensen liefdeloos worden dan wordt ik fel.