quote:
op 28 May 2003 16:55:32 schreef Marloes:
Als Christus terugkomt, zullen alle zielen die dan op aarde verkeren bekeerd zijn, denk je? Is het mogelijk dat iemand zich niet bekeerd, ondanks die vele kansen? Hoe kijk jij aan tegen Hades en hel?
Marloes:
De wederkomst van Christus, evt. in opstandingslichaam, op de Jongste Dag of de Dag des Heren of de Dag van het Oordeel, op de wolken, waarna de boeken zullen opengaan en de mensen hun eeuwige straf of hun eeuwige beloning zullen ontvangen.
Ch; ik zie de wederkomst als iets wat nu al gaande is, maar de eene mens merkt er niets van en zijn buurman merkt het wel, dus het is een kwestie van opmerkzaamheid of je er weet van hebt, in ieder geval zijn er al veel getuigenissen van mensen (
http://forum.gkv.nl/showtopic.asp?tID=343,
zie verder mijn kommentaar eronder, je zult er wel moeite mee hebben, gezien je eerste reaktie op de vraag over engelen, maar ik noem dat maar onwennigheid
Berndt Gustafsson & Gunnar Hillerdal
Christuservaringen heden
Authentieke getuigenissen
van tijdgenoten
* * * * * * *
Niemand weet hoe Christus er werkelijk uit heeft gezien, schreef Gunnar Hillerdal aan het begin van de zeventiger jaren in zijn godsdienstwetenschappelijke boek over de Christus. Daarop ontving hij uit heel Scandinavië meer dan 100 brieven van mensen, die hoogst persoonlijk de aanwezigheid van Christus hadden beleefd. In Christuservaringen heden zijn de voornaamste passages uit deze brieven in hun oorspronkelijke vorm opgenomen, slechts door de twee auteurs geordend en hier en daar van uiterst voorzichtige commentaren voorzien. Een aangrijpend tijdsdocument.
Korte inhoud:
In document 58 vertelt een vrouw: ‘Het was in de dagen na de moord op president Kennedy. Ik voelde me, alsof alle hoop op de toekomst verdwenen was. Niet zozeer mijn persoonlijke toekomst, maar met betrekking tot de mogelijkheden voor de wereld, voor de mensheid. Dit onder andere omdat Kennedy, voor zover ik wist en weet, tot dusverre het enige staatshoofd was, dat de ernst van het voor de hele mensheid gemeenschappelijke probleem van milieuvervuiling en overbevolking inzag’.
‘In de week na de moord ging ik op zaterdag voor het eerst in mijn leven naar een protestantse avonddienst ... In zijn preek raakte de dominee met enkele woorden juist datgene aan, wat mij zozeer bewoog. Daarna werd ik plotseling door zo’n groot verdriet overweldigd, dat woorden mij tekort schieten om te beschrijven hoe dit mij aangreep. De tranen stroomden over mijn wangen.’
‘En toen gebeurde het, dit eigenaardige, onbegrijpelijke, maar wonderbaarlijke. Plotseling – en ik verzeker u, dat ik dit in de verste verte niet verwacht of gehoopt had – voelde ik duidelijk, dat er Iemand naast mij stond. Iemand die troost en kracht uitstraalde. En ik "hoorde", zij het zonder klanken ... even helder en duidelijk alsof iemand woordelijk tegen mij had gesproken: "Wanhoop niet. Je bent niet alleen. Ik leef." ’
* * *
‘Plotseling voelde ik heel duidelijk, dat er schuin links achter mij iemand stond. Ik keek spontaan om en wat zag ik? Christus! Ik draaide mij snel weer om, blikte omlaag op tafel voor me, speelde wat met mijn bierglas en dacht: "Er is iets niet met je in orde, zoveel bier heb je heus niet gedronken dat je hallucinaties krijgt." Toen draaide ik mij nog eens om, langzaam en bewust. Hij stond er nog! Hij zag eruit als de Christus van Thorvaldsen.’
De vrouw schrijft, dat zij vele honderden keren over deze beleving heeft gepiekerd en nagedacht. ‘Nagedacht en gebeden’. Verder verklaart ze:
‘Ik heb mij niet afgevraagd, of Christus er werkelijk was, want hoewel ik geprobeerd heb om de beleving van mij af te schudden en weg te redeneren, heb ik toch de hele tijd geweten dat het werkelijkheid was. Wel heb ik me afgevraagd: waarom vond dit eigenlijk plaats en waarom was het juist de Christus van Thorvaldsen? En langzamerhand kreeg ik als antwoord: "Opdat je Mij snel en zeker zou herkennen en Mij niet zou verloochenen". Al het andere rondom deze gebeurtenis ben ik totaal vergeten. Ik herinner mij absoluut niets meer, bijvoorbeeld hoe we in deze Bierstube terecht kwamen of hoe we daar weggingen, zelfs de naam ben ik vergeten en ook waar hij in Dresden was. Maar de rokerige ruimte zie ik vandaag nog even duidelijk voor me als toen, de lange rij nissen met de nis waar we zaten en de Christus – van Thorvaldsen! – schuin links achter mij in het gangpad dat door het hele lokaal liep.
* * *
‘Ik heb getracht het gelaat te beschrijven. Op zichzelf was er niets ongewoons aan, behalve de ogen. O, deze ogen, die van liefde straalden, als een zee van liefde. Deze liefde was het die God mij wilde tonen. Sindsdien kan ik niet meer aan Gods liefde voor ons mensenkinderen twijfelen ...'
* * *
‘Maar buiten voor het raam ontstond uit het donkere kruis een tweede kruis, dat licht was en tot in de hemel reikte. Zijn stem verklaarde mij het mysterie van het kruis. Ik hoorde geen stem, maar op een wonderbaarlijke wijze werd mij de betekenis van het kruis duidelijk. Het thema van het offer was tot dusverre voor mij moeilijk te begrijpen geweest, maar nu zag ik – zo meen ik – opeens de diepe inhoud van Christus’ offerdaad en de betekenis daarvan voor iedere afzonderlijke mens. Een duizelingwekkend perspectief opende zich. Ik zag het kruis als een spil tussen hemel en aarde, de spil waar alles om draaide, het meest innerlijke geheim van de schepping, de goddelijke liefde’.
* * *
‘Misschien kan men deze belevingen van andere onderscheiden door te zeggen dat het hier om een geestelijke achtergrond gaat, dat ze met een geestelijk geloof en een geestelijke strijd verbonden zijn en op een geestelijke ontwikkeling en ontwaken gericht.’ Zonder nader op zijn eigen persoonlijke belevingen in te gaan, verklaart de betrokkene dat ze zijn gekomen na een ‘geestelijke strijd, een gebedsstrijd die met zware beproevingen gepaard ging’.
* * *
Buitengewoon opmerkelijk is het Christusvisioen van de Indiase sadhoe Sundar Singh. Het was een bekeringsvisioen, dat in sommige opzichten leek op hetgeen Paulus beleefde. Het visioen vond in 1904 plaats.
* * *
Het echte visioen is een kostbare persoonlijke ervaring, die niet zomaar aan de openbaarheid wordt prijsgegeven. Wie zoiets buitengewoons beleeft, kijkt daar met verwondering en dankbaarheid op terug.
Visioenen krijgt men niet door hysterie. Een opvallend resultaat van ons onderzoek is, dat het gezonde vrouwen en mannen zijn die deze buitengewone religieuze ervaringen beleefd hebben en dat het geen overspannen of vreemde mensen hoeven te zijn. Deze conclusie is van fundamenteel belang en zou gemeengoed moeten worden.
De waarde van het echte visioen ligt in de grijpbare beleving van een boodschap, die een heldere religieuze inhoud en soms ook een duidelijk ethisch karakter heeft.
De visioenen die in dit boek zijn weergegeven, hebben een ander karakter dan de verhalen uit het Nieuwe Testament over de herrezen Christus. De briefschrijvers zijn zich intensief bewust van Christus’ tegenwoordigheid. Het is werkelijk Jezus Christus die bij hen is, daarvan zijn zij overtuigd. Maar de aanwezigheid heeft een ander karakter. Wat tijd betreft is het een kwestie van seconden of minuten en het beeld van Christus komt overeen met dat van een mens maar is toch ook weer enigszins anders.
* * *
'Ik redeneer als volgt: Misschien is het zo dat er twee werkelijkheden zijn, onze werkelijkheid en die andere Werkelijkheid, die normaliter door een muur gescheiden zijn. Een muur die door het eigen ‘ik’ wordt gevormd. De meesten van ons zijn immers tamelijk egocentrisch, zelfverzekerd, enzovoorts, en moeten dit naar ik vermoed ook wel zijn, om de zorgen van iedere dag te kunnen overwinnen, om het uit te kunnen houden in een wereld van ellende, verdriet en lijden.
Maar op momenten dat het ‘ik’ al zijn betekenis verloren heeft, dat men tot in zijn beenmerg voelt: "mij
