Ik heb blijkbaar nogal wat gemist in de laatste paar dagen.
Viijf jaar geleden ofzo -- elle herinnert zich het misschien -- heb ik af en toe onder studenten geroepen dat het goed zou zijn als ze zich meer met hun kerkgenootschap zouden bemoeien; omdat ik bang was dat er dingen zouden gaan scheuren. Nu is het zover -- en, ds Wim, ik zie geen reden voor relativerende en sussende uitspraken want dit is geen incident, maar een begin. Plannen voor bredere actie bestaan, al weet ik er het fijne niet van.
Niemand in de GKv zou verbaasd mogen zijn. De bezwaarden hebben van zich laten horen en hoe. Al tien jaar lang. Je kunt ze niet verwijten niet in het publiek geopereerd te hebben. Nergens is zoveel gepubliceerd over deze kwesties als in Reformanda, Aanvulling en de brochures van de LWVKO.
Voor alle duidelijkheid, ik vind dat de bezwaarden in Berkel meer geduld hadden moeten hebben. Lankmoedigheid -- wachten met ingrijpen hoezeer je ook verontwaardigd bent -- is een geestesgave die de christen siert. Anderzijds, tien jaar is een behoorlijke tijd.
Helaas ken ik teveel verhalen van mensen die bezorgd zijn, om de trouw aan God in de kerken, naar wie niet geluisterd werd. Ik ben kritisch op zulke verhalen -- ik wil feiten horen, niet alleen klachten. Maar één van beide: of al deze broers en zussen in Christus liegen, of veel kerkenraden leggen de prioriteiten echt anders dan eerst Gods woord en dan pas de vrede in de gemeente. Tot op een classisvergadering heb ik meegemaakt, hoe "prinicpiële" discussiepunten werden genegeerd op grond van een relativistisch waarheidsideaal. "Broeder, fijn dat u de bijbel onderzoekt. Prachtig, dat u een toepassing maakt op de kerk. Jammer, dat u zich niet kunt vinden in onze acties. Pech, dat wij de bijbel niet zo lezen als u. Besef, dat er ook anderen zijn die die dingen juist wel willen. En waag het niet om nu nog langer de boel op stelten te zetten."
Die frustratie van bezwaarden heeft zich opgehoopt. De bom barst. En de schuld wordt gelegd bij die bezwaarden. Waar blijft het begrip? Kun je je niet voorstellen, dat als al die zaken die genoemd zijn in die brochure Laten wij ons bekeren?, of maar de helft ervan, op je overkomen als reële ontrouw van de kerken, je tot deze conclusie moet komen? Als je het dan niet eens bent met de bezwaren, leeft je dan op z'n minst in in de bezwaarden! Maar nee, zij worden afgedaan als een stelletje engdenkende fundamentalisten, die nog in de jaren '60-theologie zitten, arme stakkers, wat lopen ze achter, ze zijn niet meer te helpen, afvloeien die hap.
Ik heb het voorrecht iets van de interne beslommeringen te hebben meegemaakt. Voordat de LWVKO werd opgericht, was een man of vijftig bijeen in besloten vergadering. (Dat laatste was niet om dingen stiekem te doen, maar om elkaar te beschermen onverstandige dingen te roepen in het openbaar. Jawel, ook de mensen van Reformanda, Aanvulling en de LWVKO maken zich daar druk om.) Ik zal niet snel de sfeer van die vergadering vergeten. Niet op alle punten waren de aanwezigen het eens. Maar ze waren het eens omtrent de zorgen. Verschillende mensen legden hun zorgen voor, beargumenteerden die en namen opbouwende kritiek in ontvangst. De eindconclusie: het tij moet gekeerd, maar hoe?!
Kritiek op de modus operandi van de bezwaarden is soms nuttig en vast wel terecht. Maar je helpt hen niet als je hun kernzorg niet op z'n minst serieus probeert te begrijpen. Dat is er m.i. fout gegaan in de afgelopen 10 jaar, in de communicatie. En een groot van de reacties hier op het forum maken het er niet beter op.
Niet luisteren naar de adviezen van de bezwaarden is ook nog eens dom. Had het Jasperse-debat onlangs niet te maken met een diepe onvrede over het functioneren van geloof en kerk? De bezwaarden proberen op z'n minst al jaren de weg te wijzen om aan zo'n onvrede te ontsnappen. Er is niet geluisterd...
