Gisteren zijn wij, mijn man en ik, zoals we ons hadden voorgenomen te gast geweest in de gereformeerde kerk vrijgemaakt.
Dit op vriendelijke uitnodiging van dominee Jos Douma, als tegenbod nadat ik hem gevraagd had om eens in onze kerk te komen spreken.
Dat schijnt van de gereformeerde classis niet te mogen
, dus leek hem een move van ons naar Haarlem een goed alternatief.
Ook Anita, die zich af en toe suf lacht om onze kennis van de Psalmen uit de oude berijming, had al eens geadviseerd met eigen ogen te gaan kijken hoe de gereformeerde kerk veranderd is.
Hoewel ik besef dat ik geen enkel recht van spreken heb na één enkele middagdienst is het misschien grappig om toch onze ervaringen te vertellen.
Let wel, sommige dingen kunnen als kritiek opgevat worden, maar schrijf ik slechts neer, om aan te geven wat wij als zo "anders" ervoeren. Misschien goed om alvast te melden dat we zeker nog een keer terug gaan, omdat we het beiden als heel zinvol hebben ervaren om kontakt te hebben met onze gereformeerde broers en zussen.
Zoals gebruikelijk kwamen wij ruim van te voren binnen, zo'n 25 minuten voor tijd, omdat dat in onze kerk altijd de gezelligste tijd is. We bleken bijna de eersten te zijn en voelden ons een beetje opgelaten, alsof we iemands privévertrekken inslopen. We wisten niet door welke deur we de kerkzaal in moesten gaan en durfden ook eigenlijk niet zomaar overal binnen te gaan.
Toen we eenmaal binnenwaren, bedachten wij ons dat we vast niet alles uit ons hoofd zouden kunnen meezingen, en dat hier ook geen liederen geprojekteerd werden.
Wij dus op zoek naar een jongen met de vraag of er nog een psalmboekje over was.
We kregen een liedboek en een kerkboek, bij jullie vast wel bekend.
Hij vroeg ons niet wie we waren en wat we kwamen doen, dus zochten we maar een plekje op.
We zaten helemaal alleen in een lange rij stoelen.
Langzaam vulde de kerk zich, de rij voor ons was al gauw propvol en in de rij achter ons werd het ook dringen. Wij moesten er een beetje om lachen, want niemand kwam naast ons zitten. Ik draaide me uiteindelijk met een gulle lach om en vroeg of die rij soms voor belangrijke personenen was. De vrouw schoot in de lach en vertelde mij dat dat de rij van de VIPs was. Ze begreep kennelijk niet dat wij wat alleen zaten.
De ouderlingen kwamen haastig van huis tot zelfs een minuutje voor tijd en beenden meteen naar voren om door een deurtje weer te verdwijnen.
Precies 5 uur kwamen ze als een rijtje pinquins
weer uit dat deurtje en namen op het rijtje stoelen voorin plaats. ( We konstateerden dat dat wel een heel kort gebed moest zijn geweest haha)
Inmiddels was de organist al wat aan het inspelen, je kent dat wel dat gepingel waar je net geen melodie uit kunt halen.
De ouderling van dienst vouwde een blaadje open en vertelde in welk gezin een kind was geboren, dat er een aantal ouderlingen ontheffing hadden gevraagd ( wat is dat ook weer?) en dat er na de vakantie dus nieuwe verkiezingen zijn ( o ja) Dat vinden wij moeilijk, omdat volgens de bijbel God zelf mensen aanwijst, door de voorganger openbaring te geven wie er geschikt is. Aan de andere kant vonden we het ook wel een veilig idee, want in evangelische kerken zien we zo soms enrom veel talent niet aan de bak komen omdat de voorganger zo iemand juist niet ziet zitten.
Mensen die wat kritisch zijn, of veel vragen stellen hebben ze liever niet in het leiderschap. Leuk onderwerp, maar dar is een ander topic over.
We zongen voor ons nog steeds hele bekende liederen, een paar uit het liedboek en een paar psalmen. We hebben hard meegezongen en genoten ervan. Mijn man konstateerde dat elke Psalm op zich een hele preek in zich had. Dat is inderdaad heel anders dan veel Opwekkingsliederen. We moesten er alleen niet aan denken dat we nu na dertig jaar nog steeds op die zelfde melodieen waren aangewezen als toen, en probeerden uit te rekenen hoe vaak die oude dames voorin deze Psalmen al niet hadden gezongen. Zou dat voor hun nu nog steeds alke dag nieuw zijn?
De dominee preekte geheel zonder papiertje en liep ontspannen heen en weer. Hij preekte over zondag 11, voor ons een bijna weer onbekend fenomeen. We herinnerden ons die zondagen omdat wij ze allemaal uit ons hoofd moesten leren, en er was nog best wat blijven hangen. We konstateerden dat het jammer was dat we in die tijd niet al onze energie hebben gebruikt om bijbelteksten uit ons hoofd te leren, dan hadden we daar nu veel meer aan gehad.
Heel vaak haalde de dominee de cathegismus aan, zei waar iets stond . Wij hebben dar een beetrje last van want we zien liever dat je je preek maakt op bijbelteksten en niet telkens noemt dat dat in de cathechismus staat.
De preek was echt heel fijn. Over de naam van Jezus. Dat dat een fantastische naam is, dat je die veel moet gebruiken, dat je daar je vertrouwen op kunt stellen, dat je die aan kunt roepen en dat die naam méér dan voldoende is. Dat er in gereformeerde kringen vaak wat denegrerend wordt gedaan over evangelischen die die naam te pas en te onpas gebruiken, en dat je eigenlijk "Heere Jezus Christus" zou moeten zeggen. Dat wilde hij uit de wereld helpen. Dat Jezus niet alleen voor je zonden is gestorven, maar ook rust en vrede geeft, blijdschap en vertrouwen.
Wat mijn man ook opviel dat er links, helemaal in zijn eentje een diaken zat, en rechts op een rijtje de ouderlingen. Ieder op zijn plaats.
Toen de kollekte kwam, kon de diaken dat niet alleen, en kreeg heel schattig hulp van een kind. Dat is echt veranderd want dat was vroeger ondenkbaar. Het was wel opvallend dat de ouderlingen er niet aan dachten hem even te helpen, ieder zijn eigen taak, al ben je alleen.
Ook de afwezigheid van hun bijbel tijdens de dienst heeft ons verbaasd. Ook hadden we af en toe het idee dat ze heel erg moe waren en er meer zaten omdat dat zo hoorde dan dat ze het fijn vonden. Ze zongen maar matigjes mee en één zat zelfs gevaarlijk te knikkebollen. Terwijl de prediking echt sprankelde en de liederen niet mis waren als je goed op de tekst lette.
De mensen waren allemaal wat vermoeid, en wij vonden ze een beetje mat.
Heel indrukwekkend vond ik het voorlezen van de geloofsbelijdenis, maar dat kwam omdat we allemaal stonden en ik me op dat moment enorm één voelde. We beleden dezelfde God, zijn Zoon en de Heilige Geest. Hartverwarmend. Ik dacht op dát moment echt: wat houdt ons nu tegen om avondmaal te vieren? Onze geloofbelijdenis was echt en diep uit ons hart. Zou dat niet de voorwaarde moeten zijn om avondmaal te vieren. Het samen belijden van je geloof?
Hoe de dominee het deed snappen we nog niet, maar exact om 6 uur was alles weer afgelopen. Dat lijkt me in een evangelische kerk echt onmogelijk.
Na de dienst hebben we nog even gesproken met de dominee, gelukkig maar, want anders waren we zonder ook maar door iemand te zijn aangesproken weer in de auto geklommen. Daar moeten jullie echt wat aan doen hoor, want we voelden echt dat iedereen ons in de smiezen had.
Kortom, voor herhaling vatbaar, maar wel heel passief. Staan als de dominee het zegt en ook weer zitten.
Nou ik bedenk me vast nog wel meer, maar dat komt wel in de rest van dit topic, anders wordt het ook te lang.
