Wat ik me nog herinner van mijn vader thuis in de GKv toen ik wat jonger was
dat er erg kritisch werd gekeken naar de ontwikkelingen binnen de kerk, de besluitvorming etcetera.
Al in de tijd dat alles nog rustig leek. Dit bleef binnenshuis. Op een later moment zijn over zaken en ontwikkelingen kritische uitsptraken gedaan op gemeentevergaderingen. Ik meen dat vanaf den beginne slechts een enkeling deze kritische benadering op zo`n avond openlijk ondersteunde. Dit is daarna nooit veel anders geweest. de groep groeide wel iets, maar dit werd veelal na de kerkdienst besproken.
Voorts vielen er termen als, ze moeten zonodig de verhoging uit die psalmen halen (vind ik overigens ook erg belangrijk als jong organistje), de zeggingskracht is weg uit de nieuwe psalmvertaling, het zijn nieuwlichters, modern gedoe, popiejopie-prediking, wat moet ik met een beamer, kinderpreek als het ging om naar mening te lichte prediking, dat hoeft voor mij niet, moet dat nu zo, het gaat de verkeerde kant op enzovoort. De nieuwe manier van preken werd regelmatig door de mangel gehaald. Ik heb overigens niet vaak heel concrete dingen gehoord over verkondiging van een vermeende dwaling. Ik herinner me een of twee keer. Maar het heeft op mij in ieder geval geen indruk gemaakt. Voorts kwam de levensstijl van de predikant onder het vergrootglas. De ingenomen standpunten waren robuust en weinig doordrenkt van een spoortje van begrip waar het moderniteit betrof. Ik denk dat het predikantsbeeld en preekstijl daar ook aan dienden te beantwoorden.
Toch zijn ze nog lang gebleven en hebben niet maar zo opgegeven. Er is ook reden aan te dragen voor hun onrust en onzekerheid. Als er in de gemeente geen boei is waar je je aan vast kunt grijpen en veilig kunt voelen, er sprake is van hoogliturgische voorkeuren of aan de andere kant evangelische invloeden dan kom je ook in een draaimolen. Daarnaast het gevoel aan de rand van het kerkelijk spectrum te worden gedrukt terwijl er een betrokken hart is, dat doet zeer.
Feit is dat ze niet serieus werden genomen, maar ook dat het een behoorlijke minderheid betrof. In ieder geval in die gemeente.Nu zitten ze bij de hersteld gereformeerden en voelen zich daar thuis. Het zij hun gegunt. Gods huis heeft vele vormgevingen. Maar waar het fundament degelijk is en de constructie verantwoord wil God wonen en dat is niet alleen bij de hersteld gereformeerden. Dat ze anders denken en ook vinden van de kerken aan de andere kant van de kerkmuur van de hersteld gerefomeerden vindt ik minder geslaagd, maar laat dit maar zo.
Het laten vertrekken van de meerderheid ten gunste van de minderheid lijkt me dan ook erg contra. Maar dat geldt dus voor die gemeente die ik ken, ergens ten noorden van de grens Amsterdam, Zwolle, Emmen. Dat hoeft niet te gelden voor andere mensen.
Ik zie goede ontwikkelingen en ga vanavond misschien naar een lezing van drs. Glas over gemeenteopbouw en zondag naar Professor van der pol hoogleraar kerkgeschiedenis.
Wie weet....
kajem
quote:
Jakolien schreef op 14 september 2006 om 16:31:[...]
En dan heb jij het over het gemis aan 'liefde'??...
Wat je hier zegt is wel úiterst liefdeloos.
Trouwens, de 'nieuwe vrijmakingsgedachte' is gewoon het gedachtengoed zoals dat vanaf 1944 tot pak-em-beet vijftien jaar geleden heerste in de GKV. Dus... wie het met die leer/gedachtengoed niet eens was had m.i. ook zelf weg kunnen gaan. Ja toch? Dat zou een stuk logischer geweest zijn. Dan zou de GKV gewoon gebleven zijn bij haar eigen leer en gedachtengoed, en zouden degegen die het graag ánders willen zien hun eigen weg gegaan zijn.
