Het probleem dat we hier bespreken mag ook een symptoom genoemd worden.
Een teken aan de wand dat de "gemeenschap der heiligen" niet functioneert zoals het moet.
Wérkelijke communicatie ontbreekt. Het vertrek van brs en zrs ter linker of rechterzijde lost het probleem niet op.
Ik constateer dat zowel ter linker- als ter rechterzijde vooral actieve brs en zrs afhaken. Zelf behorend tot de "hoek" van de zeer respectabel hier schrijvende Jakolien zie ik aan de andere kant mij zeer sympathieke en actieve brs en zrs gaan.
We (mijn brs en zrs in de kerk alhier) kwamen elkaar tegen op alle terreinen van het kerkelijk en buitenkerkelijk leven: evangelisatie, chr.kinderhulp aan buitenlanders, verenigingswerk, chr.hulpverlening, school/onderwijs, radiowerk en wat niet al.
We konden ons vinden in kerkelijke vernieuwing, kinderwerk (in- en buiten de kerktijden).
Maar toen we elkaar probeerden te vinden (en vasthouden) op het gebied van kerkliederen, liturgische vernieuwingen, dogmatiek en andere serieuze onderwerpen, richten we ons tot de kerkenraad-van-het-midden.
Onze communicatie op deze terreinen moest serieuzer, dus in het midden van de kerk. De organisatie, het instituut "kerk" ging hier echter apart mee om.
Hier geen communicatie, studiegroepen, toetsgroepen en werkgroepen.
Geen binnenkerkelijke discussie. Geen antwoord op brieven, bezwaren enz.
Behoorde je niet tot het versteende midden, dan werd alle beroep afgewezen.
Niet gehoord.
Terecht is hier opgemerkt dat ter linkerzijde voldoende alternatief was en is.
Ik heb ze met smart in mijn ogen zien gaan. Brs en zrs. die bij school en elders nu links gelaten worden. "Ze" horen er nu immers niet meer bij? "Ze" zijn toch weggegaan? Met "stille" trom...
De rechterzijde heeft geen alternatief. Gereformeerd is niet tolerant. In geen enkele eeuw ooit geweest. Keuze voor God sloot altijd het andere uit. Ook de keuze van vandaag of morgen sluit het andere uit.
Machteloze gesprekken. Wetende - net als in 1944 en volgende jaren - dat je prachtige brs en zrs. achterlaat, vol van geloof, maar ziende op het "eigen gelijk" van het arrogante, versteende kerkelijke midden, met predikanten die jaar na jaar de polemiek lieten liggen en elkaar op classis voluit dekten. Dit alles gevolgd door deputatocratie en synodocratie waar prof. V.Hepp cs. vanuit 1944 nog een puntje aan kunnen zuigen. Ondoordringbaar versteend midden, ontoegankelijk voor links en rechts.
Ik voorzie, dat de Here scheiding gaat maken in deze maanden. Noodzakelijke scheiding. Snoeiwerk om tot nieuw leven te komen. Het versteende midden vergist zich, als het op voorhand denkt dat zij het zullen zijn. Het "wij hebben Abraham tot vader" leverde na de Pinksterdag niets op. Uit de miljoenengemeenschap van het Joodse volk vonden slechts duizenden de weg tot Christus. Als levend lidmaat van Zijn Kerk en deelhebbend aan zijn kerkvergaderend werk, zou ik opnieuw gaan nadenken over wat de Here wérkelijk van ons vraagt. En ik hoop in de uit de as oprijzende kerk opnieuw brs en zrs te vinden uit de "linkerflank" omdat we die actieve christenen zo hard nodig hebben. De Here geeft gaven aan iedereen. Maar de afgelopen jaren is er teveel tot elkaar gezegd - tot op de dag van vandaag - ik heb u niet van node. Maar gelukkig: de HERE geeft gaven aan de gemeente. Ook in een kerk (waar 2 of 3 vergadert zijn...) die maar klein in getal is. Dat heb ik als gast in Berkel mogen ervaren. Dat zal ik ook in mijn kerk opnieuw ervaren. Maar voorlopig bidt en smeek ik de HERE dat in mijn Kerk geen scheur, maar een volledige bekering mogelijk mag zijn, en elders ook. Laten we in ons bidden niet te klein denken van de Here..